annanotopos

Επειδή σας χαιρετώ

2011-08-16T00:08:00.006+03:00

Καλά μου annanoαναγνωστάκια,

μετά από 2,5 χρόνια και 271 αναρτήσεις, ήρθε η ώρα να σας χαιρετήσω. Ο annanotopos έκανε τον κύκλο του. Το blog αυτό δημιουργήθηκε σε μια δύσκολη εποχή για 'μενα, η οποία έχει περάσει προ πολλού κι ο χρόνος μου που πια - και λόγω δουλειάς - είναι πολύ περιορισμένος, δεν μου επιτρέπει να αφιερώνω τις στιγμές μου εδώ.

Στα blogs γνώρισα αξιόλογα άτομα, με τα οποία θα συνεχίσω να βρίσκομαι. Ευχαριστώ για την προσοχή σας, τις αναγνώσεις και τα σχόλιά σας. Το μέιλ μου, στη διάθεσή σας.

Καλό blogging και φιλιά!!

ΥΓ: Κι επειδή άνθρωποι ήμαστε και μεγάλες κουβέντες δεν κάνει να λέμε, ο annanotopos θα παραμείνει ανοιχτός για πιθανή μελλοντική επιστροφή.

ΥΓ2 : Ο mavroannanas καλά κρατεί.

ΥΓ3: Σας αγαπώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώώ!

Σμουτς!!!

annanas

Επειδή όλοι έχουμε γραμμένο

2011-06-26T03:17:00.006+03:00

Έψαχνα τι να φορέσω κι είδα εκείνο το φουστάνι που πήρα πέρσι. Δεν θυμάμαι αν το ξαναφόρεσα από εκείνο το απόγευμα. Βιαζόμουν, όπως τότε, οπότε το έβαλα και κατέβηκα. Θα ντυνόμουν χαλαρά, με τα μακριά μου σκουλαρίκια, τα βραχιόλια μου και το βαθύ ντεκολτέ - που η θέση μου πια, δεν μου επιτρέπει να φοράω καθημερινά. Ο εαυτός μου. Σ' όλο το δρόμο κουβαλούσα τις φορεμένες του ώρες. Ήταν απ' τις φορές που ενέδωσα στο πεπρωμένο μου.

Ο Π. έλεγε πάντα, ότι το πετρωμένο φαγείν αδύνατον - αλλά εκείνος ποτέ δεν πίστεψε στην έννοια του πεπρωμένου. "Μόνοι μας τη φτιάχνουμε τη μοίρα μας", έλεγε κι εγώ του έφερνα πάντα το παράδειγμα του Ιούδα, σαν επιχείρημα αντίκρουσης. Όλα είναι γραμμένα κι όσο κι αν προσπαθούμε, δεν θα ξεφύγουμε, που να χτυπάμε τον απαυτό μας κάτω. Κι αν ξεφύγεις, για πόσο νομίζεις θα 'ναι;

Όμορφες ώρες, με δόσεις αμηχανίας, λίγου άγχους - με τον χρόνο να πιέζει, ηρεμίας, λύτρωσης κι ύστερα ένα χαστούκι για να με επαναφέρει ξανά στην πραγματικότητα. Μα c' est la vie που λένε και οι Γάλλοι. (Το μάθατε ότι η Ελλάδα είναι στους 3 πρώτους προορισμούς διακοπών φέτος για τους Γάλλους;).

"Μην πας από 'κει γιατί θα χαθείς. Κάνε αναστροφή". Δεν υπάρχει όμως πιο πεισματάρικο πλάσμα από έναν ταύρο με ωροσκόπο λέοντα. Και χάθηκα, χαμένη παράλληλα στην τριακοσιοστή τεσσαρακοστή δεύτερη και μισό σκέψη της τελευταίας ώρας. Πάρκαρα κι έπιασα το κινητό. Κανένας εύκαιρος για ένα ποτό ανάγκης. Επιστροφή στο σπίτι.

Οι τοίχοι έλιωναν απ' τη ζέστη και δεν μπορούσαν να στηρίξουν το βάρος μου. Λύγισα. Το φόρεμα μύριζε αυτό που οι φίλοι μου ονομάζουν "μυρωδιά του άλλου" κι εγώ "μυρωδιά του σεξ". Ένα μιξ ανθρωπίνων υγρών ανέδυε κάθε ίνα του ρούχου και κάθε πόρος του κορμιού μου.

Το κρύο μπάνιο με συνέφερε, αλλά το φόρεμα δεν έβγαλε στο πλύσιμο τις ποτισμένες αναμνήσεις.

Επειδή ψάχνω το παπί

2011-06-02T19:13:00.003+03:00

Όταν ήμουν πολύ μικρή, τότε που δεν ήξερα ακόμα να διαβάζω, λάτρευα εκείνο το μεγάλο άσπρο, γυαλιστερό βιβλίο με το παπάκι. Στις σελίδες του, διάφορα τοπία, με πολλά κίτρινα παπάκια κρυμμένα, κάτω από αντικείμενα, στις γωνίες κι όπου ήταν δύσκολο να εντοπιστεί από το παιδικό μάτι. Περισσότερο μου άρεσε το μεσαίο δισέλιδο, με τα παπάκια στην πόλη. Θυμάμαι ότι η πόλη φαινόταν γκρίζα, με ελάχιστες πολύχρωμες πινελιές, μίζερη, σκυθρωπή, με βαριά ατμόσφαιρα από τα καυσαέρια. Κι εκεί τα παπάκια ήταν πιο πολλά κι ήταν δύσκολο να τα βρεις όλα.

Μεγάλωσα. Ζω σε μια γκρίζα, με ελάχιστες πολύχρωμες πινελιές, μίζερη, σκυθρωπή, με βαριά ατμόσφαιρα από τα καυσαέρια πόλη κι η μόνη μου ελπίδα είναι ότι κάπου εκεί, κρυμμένος, υπάρχει αυτός ο κίτρινος, μικρός θησαυρός, που θα με κάνει να αναφωνήσω μ' ενθουσιασμό.

Επειδή θέλω να μάθω ΧΙ

2011-05-15T23:58:00.002+03:00

Πώς ορίζεις την αγάπη;

Επειδή ψηλώνω

2011-04-28T00:28:00.005+03:00

Οι τελευταίοι μήνες ήταν πολύ ζόρικοι κι η επιτυχία μου πέρασε γενικώς, αλλά κι από εμένα ειδικώς, στο ντούκου. Οι εγχειρίσεις του αδερφού και του μπαμπά μου, η αρρώστια της γιαγιάς, ο θάνατός της, η αναζήτηση γραφείου χωρίς βοήθεια, η εύρεση ενός, ο χρόνος, η ψυχή και τα χρήματα που ξόδεψα σ' αυτό, για να μην μου δοθεί τελικά μετά από 1,5 μήνα, τα 6 ταξίδια αυθημερόν στην πόλη μου μέσα σ' ένα μήνα, με κατέβαλαν.

Και μέσα σ' όλα, να διαπιστώνεις τη γαϊδουριά του κόσμου. Ο μαλάκας διαιρείται σε πολλές κατηγορίες, αλλά ο του χειρίστου είδους, είναι αυτός που δεν σέβεται.

Πάντα θέλω να πιστεύω πως ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό, αλλά ο ... μου έδειξε μια προοπτική που δεν είχα δει. Απλά πράγματα. Ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί δεν έγινε, ό,τι ήταν να γίνει. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν είναι για καλύτερα ή για χειρότερα. Απλά δεν γίνεται. Έτσι που λες.

Δευτέρα παραδίδω τα κλειδιά του γραφείου κι απογοητευμένη βγαίνω ξανά στο ψάξιμο. Αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να πάρει 1,5 μήνα για να χαλάσει η δουλειά και δεν χαλούσε την 1η ή την 2η βδομάδα. Τρίτη πρωί χτυπάει το τηλέφωνο και μου προτείνουν μια απρόσμενα επικερδή συνεργασία, άνευ ανταλλάγματος. Απλά τους άρεσε το όνομά μου κι ήμουν η πρώτη επιτυχούσα στην οποία τηλεφώνησαν. Δεν έχω παράπονο. Το όνομά μου έχει δυναμική.

Τις τελευταίες μέρες ψήλωσα τουλάχιστον δέκα εκατοστά. Είδα στο δωμάτιό μου στο πατρικό, όλα τα πτυχία στο τοίχο πάνω απ' το γραφείο και θυμήθηκα πόσο περήφανη ένιωθα για τον εαυτό μου, κάθε φορά που σηκώνοντας τα μάτια απ' τα βιβλία, κοίταζα τις επιτυχίες μου κορνιζαρισμένες. Κι εκεί συνειδητοποίησα, ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά τα τουβλάκια για να χτιστεί αυτό το υπέροχο οικοδόμημα που λέγεται annanas.

Στα 13 μου αποφάσισα να ασκήσω αυτό το επάγγελμα και στα 28 μου έδωσα εξετάσεις κι όχι απλά πέρασα με την πρώτη, αλλά βγήκα 4η στους 100. Μεγάλη επιτυχία δεν είναι τελικά;

Και ξέρεις και κάτι άλλο; Βαρέθηκα να αυτολογοκρίνομαι. Πότε επιτέλους θα πάψεις να με διαβάζεις;

Επειδή λάθη είμαστε κι ανθρώπους κάνουμε

2011-04-25T00:38:00.003+03:00

Μετά από σχετική συζήτηση, με έχει προβληματίσει το θέμα των λαθών.

Αν γνωρίζεις ότι κάτι είναι λάθος, δηλαδή έρχεται σε αντίθεση με τα πρέπει/την ηθική σου ή της κοινωνίας, αλλά θελεις να το κάνεις ξανά και ξανά σαν κολασμένος, το κάνεις; Και μέχρι πότε;

Και επ' ευκαιρία, πείτε μου και δυο λέξεις από λάμδα.

Επειδή μουσικώνομαι

2011-04-16T13:21:00.001+03:00

...και σύντομα, ξανά κοντά σας :)

Επειδή ανακαλύπτω

2011-03-29T01:14:00.004+03:00

Μ' εκπλήσσουν ευχάριστα μερικοί άνθρωποι. Τελευταία, όλο και πιο πολύ ανακαλύπτω, πως οι πιο πρόσφατες γνωριμίες - των τελευταίων περίπου 2 χρόνων - είναι αυτές που με καταλαβαίνουν και μου συμπαραστέκονται. Και σίγουρα μια παλιά γνωριμία, που πρόσφατα τόλμησε το μισό "σ' αγαπώ". Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι. Όσο πιο πολλά λόγια, τόσο πιο κενοί.

Μυρτώ σ' ευχαριστώ

Επειδή έφυγες...

2011-03-17T23:47:00.007+02:00

...γιαγιάκα μου,

ήρθα κι εγώ να σε χαιρετήσω, όπως ήρθες κι εσύ, σαν σκιά στο δωμάτιο, λίγο πριν μάθω τα νέα. Αλλού η πείνα, αλλού ο πόνος, μου είχες πει όταν έχασες την κόρη σου, αλλά γιαγιάκα μου, ξέρεις ότι έχω πρόβλημα με το στομάχι μου και μην στενοχωριέσαι που δεν ήπια ούτε νερό.

Βλέπεις τι ωραία μέρα έκανε σήμερα; Ανοιξιάτικη. Τα πουλιά τ' ακούς; Στο περιβόλι τιτιβίζουν, έξω απ' το σπίτι. Στο δέντρο που μας κρέμαγες κούνια τα καλοκαίρια, στο μπολιασμένο δέντρο, στη συκιά και στη μανταρινιά που κάνει τα χοντρά μανταρίνια χωρίς τα κουκούτσια, αυτή που είχε φυτέψει ο παππούς πριν 27 χρόνια για το annanάκι του.

Ξέρεις γιαγιακούλα μου, πνίγηκα όταν σε είδα. Σαν κέρινη κούκλα ήσουν και το χρώμα δεν σου πήγαινε. Ήταν αφύσικο για 'σένα. Εντάξει, δεν ήθελα να σε κοιτάξω καθόλου, γι' αυτό κάθισα 8 βήματα από τη θέση σου και πίσω από άλλες κυρίες. Αλλά γιαγιά μου κουτσομπόλευαν και δεν άντεχα να τις ακούω. Κι εσένα θα σε τσάντισαν νομίζω, γιατί οι δυο μας μοιάζουμε πολύ και καταλαβαινόμαστε.

Από παιδί σου είχα αδυναμία. Όταν φεύγαμε απ' το χωριό κι εγώ στην υπόλοιπη, μισάωρη διαδρομή έκλαιγα απαρηγόρητη που δεν με άφηναν μαζί σου. Όταν οι γονείς μου αμφέβαλαν για τις επιδόσεις μου στο σχολείο κι εσύ τους έλεγες "ο annanas πάει αργά, για να φτάσει γρήγορα". Όταν με είχες πάρει στο πεζούλι του σπιτιού και με παρηγορούσες γιατί τα ξαδέρφια μου δεν με έπαιζαν και μου έδειχνες στην πανσέληνο ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι. Όταν πήρα πτυχίο και έφερα πίτσες, που λάτρευες, για να το μοιραστώ μαζί σου. Όταν δεν μπορούσες να σταματήσεις το κλάμα στην ορκομωσία μου, γιατί άκουσες το δεύτερο όνομά μου -το δικό σου- και τότε πίστεψες για πρώτη φορά ότι τόσα χρόνια δεν σε κοροϊδεύαμε ότι με λένε και Μαρία (γιατί στη βάφτιση δεν ήσουν). Όταν θέλησες να γνωρίσεις τον αγαπημένο μου και τον αγάπησες, γιατί μ' αγαπούσες. Όταν ζύμωνες το πιο νόστιμο ψωμί που έχω φάει ποτέ κι όταν μαγείρευες τα πιο νόστιμα και παράλληλα ελαφριά φαγητά, που έχω φάει ποτέ. 'Οταν μου ζητούσες το "ζατζίκ να είναι αψύ". Όταν μου έγραφες να σου ψωνίσω απ' το Σ/Μ "δγιαούρτ". Όταν στενοχωρήθηκες που η κόρη σου και νονά μου αθέτησε το λόγο της κι έπεισες τον ανύπαντρο γιο σου να μου γράψει το σπίτι του, για να με εξασφαλίσεις. Όταν έβγαλα την πρώτη μου σφραγίδα και με έβαλες να σφραγίσω ένα σωρό χαρτιά, με τα οποία στόλισες τη βιβλιοθήκη σου, για να καμαρώνεις το annanάκι σου, που από τούβλο "έφτασε γρήγορα" κι έγινε δικηγόρος. Όταν συμμεριζόσουν το άγχος και τις ανησυχίες μου για τις εξετάσεις. Όταν, άρρωστη πια, μου είπες ότι περίμενες τα αποτελέσματα για να φύγεις. Όταν ούρλιαξες απ' τη χαρά σου όταν έμαθες για την επιτυχία μου, αλλά δεν μπορούσες να μου το πεις.

Είμαι η αγαπημένη σου από τα 17 ξαδέρφια κι είσαι η αγαπημένη μου. Ο μόνος άνθρωπος που μου συμπαραστάθηκε 100% σε ό,τι έκανα, από τότε που γεννήθηκα και για 29 σχεδόν χρόνια.

Γιαγιακούλα μου, ξέρεις ότι δεν θα σε χαιρετούσα χωρίς να σε κοιτάξω. Είσαι τόσο πολύ ήρεμη και τόσο πολύ όμορφη που όταν συγκεντρώνω το βλέμμα μου στο στέρνο σου, βλέπω ότι ξεκλέβεις καμιά αναπνοή και τα μάτια σου τρεμοπαίζουν, έτοιμα να ανοίξουν για να ξανακλείσουν με ματιά, όπως πάντα συνεννοούμαστε εμείς.

Συγγνώμη που φυσάω τη μύτη μου, αλλά ξέρεις ότι δεν ήθελα ποτέ να σε δω τόσο ακίνητη. Κλαίω, ναι. Όλο το κορμί μου. Τα μάτια μου, στην πλάτη μου κυλούν δάκρυα, στις πατούσες μου, στα χέρια μου.

Γιαγιά μου, το μυστικό σου το μοιράστηκα μόνο με τον αδερφό μου. Θυμάσαι τότε που έπεσες και χτύπησες τη μύτη σου; Θυμάσαι που έλεγες ότι στράβωσε κι ανησυχούσες μήπως αυτή την ώρα, προσέξει ο κόσμος ότι το ένα ρουθούνι φαίνεται μεγαλύτερο απ' το άλλο; Θυμάσαι που γελούσα και σου 'λεγα ότι είναι το ίδιο και δεν διαφέρουν; Δίκιο είχες. Το αριστερό είναι όντως μεγαλύτερο. Πολύ. Αλλά δεν το είπα και στους άλλους, για να μην το προσέξουν, μην ανησυχείς.

Και μιας και λέω για μύτες, θυμάσαι εκείνη την ιστορία που μου έλεγες, για μια κυρία απ' το χωριό, που στην εκκλησία μια μύγα κάθισε στη μύτη της κι εκείνη με το χέρι της την έδιωξε κι όλος ο κόσμος πετάχτηκε έξω, ουρλιάζοντας; Πού είναι αυτή η ζωηφόρος μύγα, να κάτσει και στη δική σου μύτη, γιαγιούλα μου;

Πάντως μη σε νοιάζει τίποτα. Όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι. Εσύ ήσουν πανέμορφη κι εγώ στεκόμουν δίπλα στο αριστερό σου γόνατο συνέχεια. Πες μου, σε φίλησε άλλος πιο τρυφερά από μένα; Μόνο εγώ στόλισα το πρόσωπό σου με ένα κρίνο, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και 3-4 μαργαρίτες. Κανείς άλλος στο πρόσωπο, γιαγιά μου.

Τώρα που άλλαξαν τα πράγματα, μην με ξεχάσεις. Να είσαι εκεί, σε κάθε επιτυχία μου και σε κάθε δυσκολία μου. Και να μ' αγαπάς.

Ν-Μαρία

Επειδή τάδε έφη Τάδε IV

2011-03-13T22:53:00.003+02:00

- Πιστεύω ότι όλοι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο, αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει, γιατί εμφανίστηκε στη δική μου ο Χ.

- Ίσως έρχονται για να μάθουμε πράγματα για 'μας και τις αντιδράσεις μας. Να μάθουμε τον εαυτό μας. Εγώ πιστεύω ότι όποιος έρχεται στη ζωή μας, ανοίγει κι ένα κουτάκι, απ' αυτά που κρύβουμε μέσα μας.

Επειδή θα χιονίσει (;)

2011-03-07T13:41:00.004+02:00

Η επικείμενη κακοκαιρία, μου θύμισε την πρώτη φορά που είδα να χιονίζει. Κι αυτό συνέβη μόλις...στα 21 μου χρόνια.

Παιδάκι από παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη, που ήρθε στην πρωτεύουσα να σπουδάσει, κατέβηκα μια ανοιξιάτικη μέρα του Μάρτη να πάρω ταξί. Έβλεπα τις νιφάδες του χιονιού και νόμιζα ότι είναι αυτά τα άσπρα λουλουδάκια που κυκλοφορούν στην πόλη την Άνοιξη, όταν ψιλοφυσάει. Και χαιρόμουν μόνη μου. Σταματάω το ταξί που είχε ήδη πελάτη πίσω, μπαίνω και κάθομαι μπροστά.

"Τι ωραία η Άνοιξη! Τα λουλουδάκια αυτά παντού!!"

Κόκκαλο ο ταρίφας.

Γυρίζει, με κοιτάει επιθετικά και ξαναγυρίζει μπροστά. Ήμουν και ξανθιά τότε.

Η δικιά σου δεν το 'ραψε όμως. Όσο προχωρούσαμε, τόσο πύκνωναν τα λουλουδάκια.

"Μα τι γίνεται τέλος πάντων σήμερα με τα λουλουδάκια;"

Ξανά κόκκαλο ο ταρίφας.

"Ποια λουλουδάκια κοπελιά;"

"Αυτά τα άσπρα."

Κόκκαλο και ο πίσω πελάτης.

"Μας κοροϊδεύεις;! Αυτό είναι ΧΙΟΝΙ!"

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε περάσει καν απ' το μυαλό ότι τα λουλουδάκια θα μπορούσαν να είναι χιόνι.

Κόκκαλο ο annanas.

Αισθάνθηκα σαν το μεγαλύτερο και ξανθότερο UFO του κόσμου. Ν' ανοίξει το κάθισμα του ταξιού να με καταπιεί ένα πράγμα.

"Δεν μπορεί να μην έχεις ξαναδεί χιόνι. Μας κοροϊδεύεις."

"Δεν έχω ξαναδεί. Αλήθεια! Εκεί που μεγάλωσα δεν χιονίζει ποτέ και στα βουνά πήγαινα όταν ήταν ήδη στρωμένο. Δεν έχω δει ποτέ να χιονίζει."

Ο ταξιτζής είχε αρχίσει να γίνεται ειρωνικός κι εγώ να θέλω να τον σπάσω στο ξύλο, που με αμφισβητούσε.

"Δεν μπορεί να μην έχει χιόνισει ποτέ στα μέρη σου."

Βλέμμα της κατσαρίδας, ο annanas, έτοιμος να ρίξει την μπουνιά.

"Κι από πού είσαι δηλαδή;"

Όταν του απάντησα, με κατάλαβε. Αφού συσκέφθηκε με τον πίσω πελάτη, κατέληξαν ότι έχουν γνωστούς από τα μέρη μου, οι οποίοι τους είχαν πει στο παρελθόν, ότι εκεί δεν χιονίζει. Κι έτσι πείστηκαν κι οι δύο, ότι ο τότε μικρός annanas είχε πολλά να μάθει στην πρωκτεύουσα.

Επειδή κροάζω

2011-02-17T17:11:00.005+02:00

Οι bloggers γράφουν και γράφουν και γράφουν κι εγώ έχω μείνει πεισματικά πίσω, σαν σε αγώνα δρόμου, να σας κοιτώ να προχωράτε κι εγώ να βαριέμαι του θανατά να κουνήσω το πόδι, να κάνω έστω κι ένα βήμα. Ο annanotopos έχει γίνει ένα από 'κεινα τα blogs (σαν κάποια που έχω στη λίστα μου και σκέφτομαι να διαγράψω, αλλά δεν το κάνω τιμής ένεκεν) που από την προηγούμενη ανάρτηση κοντεύει μήνας. Και το θέμα δεν είναι ο annanotopos. Αισθάνομαι βαλτωμένη η ίδια. Στο μυαλό μου κροάζουν βατραχάκια.

Μπερδεύομαι που λες. Έλεγα να περάσω, ν' ανοίξω το μαγαζί μου ρε αδερφέ και να πορευτώ. Και τώρα που πέρασα, έπεσα στην κατάθλιψη τύπου "καιτωρατί", με τις επαγγελματικές προτάσεις να πέφτουν σαν οβίδες γύρω μου κι εγώ να μην ξέρω τι να επιλέξω και να φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα κάνω ανοίγματα κι ύστερα θα καταλάβω ότι μόνο στα λόγια ήταν τα πολλά κεράσια. Έχω την ηλίθια πεποίθηση/αφέλεια ότι οι άνθρωποι είναι ειλικρινείς και συνεπείς στα λόγια τους κι έχω γεμίσει τις αποθήκες μου με μεγάλα καλάθια. Ναι φοβάμαι, αλλά δεν ήθελα να γράψω για τον φόβο, παρά τις προσκλήσεις που έλαβα. Τον ξορκίζω όταν δεν μιλάω γι' αυτόν, νομίζω.

Επιλογές κι αποφάσεις ζωής που πρέπει να πάρω κι εγώ παραμένω κολλημένη στο έδαφος. Κουάξ.

Επειδή είμαι αστέρι!

2011-01-30T18:12:00.002+02:00

Λοιπόν καλά μου annanoαναγνωστάκια, χθες στις 8 (!) το απόγευμα, μου τηλεφώνησαν ότι βγήκαν τα αποτελέσματα και ΠΕΡΑΣΑ!!!!!! Και μάλιστα 4η στη σειρά :))

Σας αγαπώ πολύ και σας ευχαριστώ που διαβάζατε τα άγχη, τις γκρίνιες, τις μιζέριες μου όλο το διάστημα πριν και κατά τις εξετάσεις και για όλη τη θετική ενέργεια και σκέψη που μου στείλατε. Ένα λάθος -που ακόμα μουτζώνομαι που το έκανα- πίστευα ότι θα μου κόστιζε την επιτυχία. Ίσως μου κόστισε την πρωτιά, αλλά who cares? Τα κατάφερα ο φύτουκλας.

Σμούτς!!

P.S. Και τώρα τι; Χμ...επόμενος στόχος, όσκαρ σεναρίου;

Επειδή εκδικούμαι

2011-01-14T14:02:00.007+02:00

Ο κόσμος νομίζει ότι θέλω να τον δείρω. Δεν ξέρω πόσο εχθρική μοιάζει η φάτσα μου αυτή την εποχή (που από μέρα σε μέρα περιμένω τα αποτελέσματα κι αγχώνομαι), αλλά αυτή την εντύπωση πάντα την δημιουργούσα άθελά μου.

Η αλήθεια βέβαια είναι, ότι τον τελευταίο + χρόνο έχουν ξυπνήσει οι τάσεις βίας μέσα μου (προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο όμως). Θέλω τόσο πολύ να του ρίξω κουβάδες νερού στο κεφάλι ή να του πασαλείψω το πρόσωπο με γιαουρτάκια και τούρτα, αλλά πού, με 13% ΦΠΑ!

Έτσι είμαι εγώ. Στα συναισθήματα, παρορμητική, ενθουσιώδης κι ασυγκράτητη σαν χείμαρρος. Είτε πρόκειται για φιλία είτε για έρωτα είτε για μίσος. Για όλα εν ολίγοις. Πολλές φορές οι κινήσεις μου παρεξηγούνται, λόγω του ανωτέρω ενθουσιασμού μου.

Σκεφτόμουν λοιπόν, τι όμορφος που θα ήταν ο κόσμος και πόσο παιδικός, αν μπορούσαμε ελεύθερα να φιλάμε όποιον αγαπάμε, σε όποιο σημείο του μας καπνίσει, να μπουγελώνουμε όποιον μισούμε, να γιαουρτώνουμε όποιον μας τσαντίζει.

Φαντάζεσαι να κυκλοφορούσαν στον δρόμο, άλλοι με κόκκινα/ροζ/καφέ φιλιά στη μούρη, στα χέρια, στην πλάτη κι άλλοι σαν βρεγμένη γάτα; Θα μπορούσες να πεις, ότι κατά κάποιον τρόπο, η εμφάνιση θα αποτελούσε δείγμα του χαρακτήρα του άλλου, οπότε θα μπορούσες πιο εύκολα να τον απορρίψεις ή να τον δεχτείς.

Υ.Γ. Εγώ πάντως, κάποια στιγμή που θα κοιμάται, θα του βάψω τα νύχια πορτοκαλί.

Επειδή ταβανολογώ

2011-01-05T00:28:00.004+02:00

Συχνά αναρωτιέμαι, ποιο μυστικό και ποια κρυφή δύναμη κρύβει το ταβάνι. Το κοιτάζουμε κυρίως όταν σκεφτόμαστε, είτε την ώρα που μιλάμε είτε την ώρα που ξαπλώνουμε. Τι θα μας έλεγε άραγε, αν είχε στόμα;

Από παιδί όταν το κοίταζα, σκεφτόμουν τι ωραία που θα ήταν, αν μπορούσαμε να περπατάμε σ' αυτό. Αν η βαρύτητα λειτουργούσε και προς τα επάνω. Σκέψου, ένα σπίτι 50 τετραγωνικών, θα γινόταν αμέσως-αμέσως 100. Περισσότερα έπιπλα, περισσότερος χώρος σε ένα μόνο δωμάτιο.

Και γενικά δηλαδή, αν λειτουργούσε κι η προς τα επάνω βαρύτητα -ελεγχόμενα πάντα- θα μπορούσαμε όχι μόνο να περπατάμε στα ταβάνια, αλλά κι όσοι σαν εμένα δεν τα πάνε καλά με τη θάλασσα, να κολυμπούν στα σύννεφα.

Κυκλοφορώ κι ονειροπολώ. Από παιδί.

Να θυμηθώ να κόψω τα ληγμένα.

Επειδή εύχομαι

2010-12-30T22:08:00.006+02:00

Φέτος, για πρώτη χρονιά, απολογισμό δεν έχει. Άλλαξα τις μασέλες μου, γύρισα από μόνη μου το μάγουλο και περιμένω την επόμενη σφαλιάρα. Η ευχή μου σε όλους τους annanoαναγνώστες για το 2011, είναι να πάρουμε όσο το δυνατόν πιο βολική στάση, για να μας μπει με το καλό κι ανώδυνα.

...και καλή χρονιά!

Επειδή τάδε έφη Τάδε ΙΙΙ

2010-12-20T16:51:00.002+02:00

- Ξέρεις γιατί μου αρέσουν τόσο πολύ οι άντρες;

- Γιατί;

- Γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί!

- Κι οι γυναίκες;

- Γιατί είμαστε τόσο όμοιες!

Επειδή σβου

2010-12-13T20:48:00.008+02:00

Μετά από συζητήσεις με το παρελθόν, για το παρελθόν και πρόσφατα ιδωμένες φωτογραφίες, συνειδητοποίησα ότι ο δικός μου αμυντικός μηχανισμός είναι η διαγραφή. Όχι των ανθρώπων, αλλά των καταστάσεων και των συναισθημάτων. Σβου και δεν υπήρξαν ποτέ. Αρκετές φορές δε, έφτασα σε σημείο να κατηγορώ τους πρώην, μετά από διηγήσεις στιγμών, ότι με μπερδεύουν με άλλη και να θυμώνω γι' αυτό. Και μετά από πολύ σκάλισμα μέσα μου, να ανακαλύπτω ότι έχουν απόλυτο δίκιο κι ότι όσα μου διηγήθηκαν είναι απολύτως αληθινά κι έχουν συμβεί. (Λες να 'χω αυτό το έμενταλ, γιατρέ μου;)

Οι δικοί σας αμυντικοί μηχανισμοί;

Επειδή δηλητηριάζομαι

2010-12-09T01:14:00.006+02:00

Με τόσα φυτοφάρμακα, αν μεταλλαχθώ, θα 'θελα να γίνω λωτός.

Επειδή συστήνομαι

2010-12-02T15:24:00.004+02:00

Λοιπόν, είμαι παντρεμένη από 3ετίας. Ο σύζυγος εργάζεται στην πολεμική αεροπορία. Έχω δύο παιδάκια. Τον Άρη μου, 2 ετών και την Αννούλα, 7 μηνών. Έχουμε κι ένα σκύλο, τον Παναγιώτη. Νοικοκυρά είμαι. Δεν σπούδασα κάτι, γιατί δεν τα 'παιρνα τα γράμματα, αλλά δεν με πειράζει. Αυτό που πάντα ονειρευόμουν, το έχω. Μια υπέροχη οικογένεια. Δόξα να 'χει ο Γιαραμπής.

Αυτά θα πω, την επόμενη φορά που το φλερτ θα αρχίσει με ερωτήσεις για το σύζυγο και τα πιτσιρίκια μου. Ήμαρτον.

Εξάλλου, όσοι ξέρουν τον annana κι από κόντα, ξέρουν πολύ καλά ότι η μόνη ανακρίβεια, αφορά τις σπουδές μου. Σπούδασα. ΤΕΙ λογιστικής.

Επειδή παίζω

2010-12-01T19:10:00.000+02:00

Για πείτε ο καθένας δυο λέξεις από Ν

Επειδή "ζούμε"

2010-11-22T20:26:00.005+02:00

Ας μιλήσουμε για εμπειρίες.

Λένε ότι αποκτιούνται με το πέρασμα του χρόνου. Αληθεύει; Πόσο χρήσιμες είναι και τι νόημα έχει η ύπαρξή τους; Τα ίδια λάθη, θα τα ξανακάνεις. Γιατί να τις αναζητάς; Για να πεις ότι έζησες έντονα; Θα πεθάνεις; Θα πεθάνεις. Οπότε, τι σημασία έχει το πόσο έντονα θα ζήσεις; Άσε που αρκετές από τις εμπειρίες που κυνηγάμε, προκειμένου να "ζήσουμε", μας ρίχνουν στα ίδια μας τα μάτια - πόσο μάλλον στων άλλων (όπως πολύ ωραία μας θύμισε η Lilium το σχετικό του Καβάφη).

Επειδή σταυροκοπιέμαι

2010-11-14T12:05:00.002+02:00

Τα αρσενικά, με τα οποία μιλάω τελευταία, μου αποδεικνύουν συνεχώς ότι δεν σκέφτονται κατά βάση με το κάτω κεφάλι. Πάει ο κόσμος. Χάλασε.

Επειδή λύνω απορίες

2010-11-01T22:54:00.004+02:00

Το βράδυ των Δημοτικών και Νομαρχιακών εκλογών του 2006, στο παρκάκι έξω από την Ευελπίδων, όπου παρέδιδα σάκους, μου μύρισε πρώτη φορά χλωρίνη. Από τότε, πολλές φορές η Αθήνα μύριζε χλωρίνη το βράδυ.

Το 'χετε προσέξει; Έχετε αναρωτηθεί από πού έρχεται η χλωρινίλα που σου τρυπάει τα ρουθούνια; Για δυο χρόνια αναρωτιόμουν ποια θεωρία συνωμοσίας κρύβεται από πίσω, γιατί ούτε είχα δει, αλλά ούτε και μπορούσα να πιστέψω, ότι οι καθαρίστριες του Δήμου πλένουν με χλωρίνη τα πεζοδρόμια.

Ένα βράδυ λοιπόν, που οδηγούσα στην Ηλία Ηλιού με ανοιχτά τα παράθυρα κι η χλωρίνη μου ανακάτευε το στομάχι, το λαμπάκι τύπου "εύρηκα" άναψε πάνω απ' το κεφάλι μου, χαρίζοντάς μου ένα πλατύ χαμόγελο.

Συνειδητοποίησα, ότι χλωρίνη μυρίζει ΜΟΝΟ όπου έχει δέντρα! Και τότε θυμήθηκα, ότι σε μια εκπομπή είχα ακούσει, ότι ψεκάζοντας τα φυτά με νερό που περιέχει μικρή ποσότητα χλωρίνης, τα απολυμαίνεις ή κάτι τέτοιο. Οπότε υποθέτω, ότι στο νεράκι που τα ποτίζουν το βράδυ, ρίχνουν και λίγη (ή πολλή) χλωρίνη. Παρά την εξ αίματος και 3ου βαθμού εκ πλαγίου συγγένειά μου με τα φυτά, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι σας μιλάω έγκυρα.

Το σίγουρο είναι ότι έδωσα μια πιθανή εξήγηση. Και ότι με συνδέσατε τόσο πολύ με την χλωρίνη, που την επόμενη φορά που θα κυκλοφορήσετε νύχτα στην Αθήνα και θα σας μυρίσει, θα θυμηθείτε τον annana.

Επειδή τον φάγαμε τον γάιδαρο

2010-10-15T20:59:00.004+03:00

αυτή η ουρά όμως, εδώ μου κάθεται!

Στις 23, ήτοι σε 8 ημέρες, ξεκινάω εξετάσεις. Αυτές που έλεγα απ' το καλοκαίρι και σας τα 'πρηζα κι εσάς; Αυτές για τις οποίες ετοιμάζομαι από τα 13; Αυτές που θα μου αλλάξουν τη ζωή; Ναι αυτές! Αϊ σιχτίρ πια!

Μπούχτισα και κουράστηκα και βαρέθηκα. Και δεν μπορώ να πω ότι έχω προετοιμαστεί τόσο καλά όσο το καλοκαίρι κι ούτε θέλω να πιεστώ άλλο.

Αρχίστε τις προσευχές annanoαναγνωστάκια μου γιατί I'm not feeling good...

Επειδή ρωτάω ΙΙΙ

2010-10-09T22:20:00.003+03:00

Πιστεύετε ότι υπάρχει το "έτερον ήμισυ";

Επειδή...επειδή!

2010-10-08T00:15:00.004+03:00

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν από το καλοκαίρι. Κι όχι ευχάριστα. Αυτά που έπρεπε να συμβούν κι ήταν προγραμματισμένα, δεν κι άλλα που δεν έπρεπε να συμβούν, συνέβησαν. Μου τη δίνει να βγαίνω απ' το πρόγραμμα κι οι αμυντικοί μηχανισμοί μου υπολειτουργούν ή υπερλειτουργούν - δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ζω σε μια κατάσταση νιρβάνας κι αδιαφορίας και κλείνω πόρτες. Από μπροστά, από πίσω, απ' τα πλάγια, από παντού. Δεν θέλω να μιλάω. Θέλω να μένω ανάμεσα στους τέσσερεις τοίχους, μήπως μπορέσω να τετραγωνίσω και πάλι το μυαλό μου. Και το βράδυ πριν κοιμηθώ, θέλω να ταξιδεύω με τους ήρωές μου στο άγνωστο, στο μυστήριο, στο δύσκολο.

Σε 15 μέρες δίνω εκείνες τις ρημαδοεξετάσεις, που ελπίζω μ' όλη μου την ψυχή, να μου αλλάξουν τη ζωή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Νομίζω πως μεταλλάσσομαι. Αυτά.

Και να ντύνεστε καλά. Έβαλε κρύο.

Επειδή ρωτάω ΙΙ

2010-09-23T20:59:00.003+03:00

Πόσες ευκαιρίες δίνετε στους ανθρώπους;

Επειδή την πατάμε

2010-09-15T18:47:00.007+03:00

Σχεδόν κάθε βράδυ "πέφτω" στον ύπνο μου. Παλιά, έπεφτα από σκάλες. Τελευταία από γλιστερό πάτωμα. Το πρωί λοιπόν που γλίστρισα, σκεφτόμουν την μπανανόφλουδα.

Η αγαπημένη, κιτρινωπή φλούδα της μπανάνας, που όλοι κατά καιρούς αρεσκόμαστε να πατάμε. Άλλες φορές τη βλέπουμε, αλλά ενδόμυχα λαχταράμε την πτώση κι άλλες, πηγαίνοντας με το κεφάλι ψηλά, την πατάμε και τσουπ! Πάρ' τον κάτω. Και το σήκωμα, εκτός από το γεγονός ότι δεν είναι καθόλου εύκολο, συνήθως μας βρίσκει και σημαδεμένους.

Το πάτημα της μπανανόφλουδας, με τα χρόνια μειώνεται. Στις μεγαλύτερες ηλικίες δε, οι πτώσεις αποδεικνύονται πολύ επικίνδυνο άθλημα (βλ. λαϊκή ρήση: Ο γέρος ή από πέσιμο ή από ... ).

Κατά τα λοιπά, πολύ χαίρομαι που γεννήθηκα φρουτάκι, κίτρινο, με "αν", αλλά ακίνδυνο.

Τουλάχιστον ως προς τη φλούδα ;)

Επειδή αγαπώ να παίζω

2010-09-10T13:45:00.006+03:00

Η roundel με προσ(κ)άλεσε να παίξω το παρακάτω παιχνίδι. Γενηθήτω το θέλημά της.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής:

1. Να αναφέρεις ποιος σε προσκάλεσε.

2. Να καταγράψεις 10 πράγματα που αγαπάς.

3. Να προκαλέσεις κι εσύ με τη σειρά σου 10 ακόμη φίλους.

Πριν απαριθμήσω, να πω ότι για 'μένα, η λέξη "αγαπώ" ταιριάζει σε έμψυχα όντα (κατά βάση ανθρώπους). Οπότε, για να μην απαριθμήσω 10 ανθρώπους που αγαπώ, θα χρησιμοποιήσω το "αγαπώ" με την έννοια του "μ' αρέσει - απολαμβάνω". Κι αυτά που απολαμβάνω πραγματικά, είναι κυρίως κάποιες μικρές, καθημερινές συνήθειες.

Αγαπώ, λοιπόν:

1. Τον πρωινό μου καφέ.

2. Να ψωνίζω στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.

3. Να δημιουργώ (από μαγειρική, μέχρι γράψιμο).

4. Να ονειρεύομαι (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

5. Να βρίσκω τα σημάδια (αφού ό,τι γίνεται, δεν γίνεται τυχαία).

6. Να κερδίζω.

7. Το φλερτ.

8. Την Άνοιξη και το Φθινόπωρο.

9. Τις μικρές κι απρόσμενες κινήσεις φροντίδας των άλλων.

10. Τις ατέλειωτες κουβέντες με τους φίλους.

Κι άλλα έχω, αλλά θα αρκεστώ στα 10. Άντε, να προσθέσω και τη λιωμένη σοκολάτα :))

Παραδίδω τη σκυτάλη σε:

1. Adis

2. Lianiς

3. Aura

4. Άδικη Κατάρα

5. Λασπολόγο

6. stolenblood

7. Μάνο

8. Άλις

9. Masterpc

10. olvios (τον οποίο παρακαλώ να μην παρακούσει).

Επειδή τάδε έφη Τάδε ΙΙ

2010-09-08T01:58:00.002+03:00

Αν δεις γυναίκα, να σκάει μύτη με αλλαγμένο μαλλί - χρώμα ή κούρεμα, να ξέρεις ότι κάτι την βασανίζει.

Επειδή τάδε έφη Τάδε Ι

2010-09-04T23:56:00.006+03:00

- Ξέρεις τι ρόλο παίζουν η ευτυχία κι η χαρά στη ζωή;

- Όχι.

- Μας ξεκουράζουν. Η ζωή είναι πολύ, μα πάρα πολύ κουραστική και χρειάζονται δόσεις ευτυχίας και χαράς, για να παίρνουμε κουράγιο και να συνεχίζουμε.

- Υπάρχει ευτυχία; Κι αν δεν τη βρίσκεις;

- Τότε ζεις μια πολύ, μα πάρα πολύ κουραστική ζωή.

Επειδή το καλοκαίρι τελείωσε...

2010-08-30T15:33:00.007+03:00

...πάρτε ανάσα και τα κεφάλια μέσα!

Καλό μας φτηνόπορο, που λέει και μια ψυχή ;)

Υ.Γ. Και να θυμάστε: κάθε τέλος, μια νέα αρχή :)

Επειδή ο καταναγκασμός δεν είναι καλό πράγμα

2010-08-09T15:45:00.006+03:00

"Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο" τραγουδούσαν οι Πυξ Λαξ πριν χρόνια κι εμείς σαν εφήβοι, κάναμε το στίχο σημαία και πορευόμασταν. Ωριμάζοντας, κατάλαβα ότι ό,τι είναι να τσουλήσει, τσουλάει χωρίς κόπο κι ό,τι σε ζορίζει, δεν αξίζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μην έχουμε στόχους και να μην προσπαθούμε για το καλύτερο. Αλλά κι η προσπάθεια πρέπει να έχει όρια. Γι' αυτή τη σκέψη, βρήκα μια υπέροχη ιστορία στο βιβλίο που διαβάζω - το οποίο και συνιστώ ανεπιφύλακτα- "Να σου πω μια ιστορία", του Χόρχε Μπουκάι.

Ένας άντρας μπαίνει σ' ένα κατάστημα υποδημάτων κι ένας ευγενικός υπάλληλος τον πλησιάζει.

"Τι θα θέλατε, παρακαλώ;"

"Θα ήθελα ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια, σαν εκείνα στη βιτρίνα."

"Βεβαίως. Τι νούμερο φοράτε; Για να δω...Σαράντα ένα;"

"Όχι. Θέλω τριάντα εννιά παρακαλώ."

"Συγγνώμη κύριε. Πάνε είκοσι χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά. Το νούμερό σας μάλλον είναι σαράντα ένα ή σαράντα. Αποκλείεται να είναι τριάντα εννιά."

"Το τριάντα εννιά, παρακαλώ."

"Συγγνώμη πάλι, αλλά επιτρέψτε μου να σας μετρήσω το πόδι."

"Μετρήστε όσο θέλετε, όμως, εγώ θέλω ένα ζευγάρι παπούτσια νούμερο τριάντα εννιά."

Ο πωλητής βγάζει ένα περίεργο εργαλείο για τη μέτρηση του ποδιού και με ικανοποίηση δηλώνει:

"Βλέπετε; Όπως σας το έλεγα: σαράντα ένα!"

"Δε μου λέτε, εσείς θα πληρώσετε τα παπούτσια ή εγώ;"

"Εσείς."

"Λοιπόν, τότε μπορείτε να μου φέρετε το τριάντα εννιά νούμερο, σας παρακαλώ;"

Ο πωλητής, έκπληκτος αλλά συμβιβασμένος, πάει να φέρει το νούμερο τριάντα εννιά. Στο δρόμο καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Τα παπούτσια μάλλον δεν είναι για τον ίδιον, θα θέλει να τα κάνει δώρο.

"Ορίστε κύριε, μαύρο χρώμα, τριάντα εννιά νούμερο."

"Μου δίνετε το κόκαλο;"

"Μα, θα τα φορέσετε;"

"Φυσικά."

"Είναι για εσάς;"

"Ναι, για μένα είναι. Μου δίνετε το κόκαλο;"

Το κόκαλο είναι απαραίτητο για να καταφέρει να χώσει το πόδι του μέσα σ' εκείνο το παπούτσι. Ύστερα από πολλή προσπάθεια και γελοίες στάσεις, ο πελάτης καταφέρνει να χώσει τα πόδια του στα παπούτσια.

Με μορφασμούς πόνου κάνει μερικά βήματα πάνω στο χαλί, με αυξανόμενη δυσκολία.

"Ωραία. Θα τα πάρω."

Ο πωλητής και μόνο που σκέφτεται τα δάχτυλα του πελάτη στριμωγμένα μέσα στο τριάντα εννιά νούμερο, νιώθει να πονάνε τα δικά του πόδια.

"Να σας τα τυλίξω;"

"Όχι ευχαριστώ. Θα τα φορέσω."

Ο πελάτης βγαίνει από το κατάστημα και περπατάει, όπως - όπως, τα τρία οικοδομικά τετράγωνα ως τη δουλειά του. Είναι ταμίας σε μια τράπεζα.

Στις τέσσερις το απόγευμα, ύστερα από έξι ώρες και βάλε όρθιος μέσα σ' εκείνα τα παπούτσια, το πρόσωπό του είναι παραμορφωμένο, τα μάτια του κατακόκκινα και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια του.

Ο συνάδελφός του στο διπλανό ταμείο τον παρακολουθεί όλο το απόγευμα και ανησυχεί.

"Μα τι έχεις; Δεν αισθάνεσαι καλά;"

"Μην ανησυχείς, είναι τα παπούτσια."

"Τι συμβαίνει με τα παπούτσια;"

"Με σφίγγουν."

"Γιατί; Βράχηκαν;"

"Όχι, είναι δυο νούμερα μικρότερα απ' αυτά που φοράω."

"Ποιανού είναι;"

"Δικά μου."

"Δεν σε καταλαβαίνω. Δεν σε πονάνε τα πόδια;"

"Μ' έχουν πεθανει στον πόνο."

"Τότε;"

"Θα σου εξηγήσω" λέει, ξεροκαταπίνοντας. "Εγώ στη ζωή μου δεν έχω μεγάλες απολαύσεις. Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο καιρό, οι ευχάριστες στιγμές μου είναι ελάχιστες."

"Και λοιπόν;"

"Μ' αυτά τα παπούτσια υποφέρω. Πονάω φριχτά, είναι αλήθεια...Όμως, σε λίγες ώρες, όταν θα φτάσω στο σπίτι μου και θα τα βγάλω...Φαντάζεσαι τι ηδονή θα νιώσω; Απόλαυση αδερφέ μου, απόλαυση!"

Ο Μπουκάι κλείνει το κεφάλαιο, ως εξής:

" Το ζόρι κράτα το για...τη δυσκοιλιότητα."

Επειδή ου γαρ οίδασι τί ποιούσι

2010-07-29T17:32:00.008+03:00

Ε λοιπόν αναρωτιέμαι. Έφυγα για 2 μέρες κι όσοι γνώρισα στο ταξίδι με πέρασαν για εξομολόγο. Όχι ότι μου λείπει αυτή η έμφυτη αγιοσύνη, αλλά κατέληξα στο ότι ή ο Άνθρωπος νιώθει πολύ μόνος κι έχει ανάγκη να μοιράζεται -ακόμη και με ξένους ή είναι τρομερά εγωιστής. Άκουσα αρκετές ιστορίες κι η μόνη ερώτηση που μου τέθηκε -ανεξαρτήτως φύλου(;)- ήταν "τι ζώδιο είσαι;". Ταύρος με Λιοντάρι για να προλάβω όποιο ζωντόβολο θέλει να ρωτήσει το ίδιο.

Μέχρι κι ένα 5χρονο κοριτσάκι στο καράβι της επιστροφής, με πλησίασε και με ύφος δώδεκα καρδιναλίων μου δήλωσε: "Εμείς πήραμε ένα πουλάκι".

"Κι εγώ πήρα ένα πουλάκι. Το γνωστό και μη εξαιρεταίο" ήθελα να απαντήσω, αλλά αρκέστηκα στο "Μπράβο" γιατί και το τι ζώδιο είμαι να της αποκάλυπτα, δε νομίζω ότι θα καταλάβαινε. Εξάλλου έχει όλη τη ζωή μπροστά της, να πάρει το γνωστό πουλάκι με το κιλό.

Επανέρχομαι και λέω λοιπόν, ότι τελευταία ακόμα κι οι φίλοι μου, θέλουν να μιλάνε μόνο για τον εαυτό τους και τα προβλήματά τους (ε καλά όχι κι όλοι) κι εγώ έχω περάσει ώρες ατελείωτες, κουνώντας το κεφάλι και γνέφοντας "ναι" κι "όχι". Κι ας είναι η δική μου ζωή τώρα, ένα καζάνι που βράζει.

Για πείτε, γιατί συμβαίνει αυτό; Μοναξιά ή εγωισμός;

Επειδή θέλω να μάθω Χ

2010-07-17T15:35:00.000+03:00

Πώς ορίζεις τη φιλία;

Επειδή ήρθε το καλοκαίρι!

2010-07-15T14:00:00.002+03:00

Ξέρω ότι σας έχω πρήξει τόσο καιρό, με τις εξετάσεις. Βγήκε το πρόγραμμα και δίνουμε 23 Οκτωβρίου!! So, χαιρετώ και σιγά - σιγά θα οργανωθώ για διακοπέςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!!!!!!! Καλό μας καλοκαίρι!!

Επειδή φαντάσου να ήταν ανάδρομος κι ο μαλάκας ο Ερμής

2010-07-11T20:07:00.006+03:00

Κάτι πάει πολύ στραβά αυτή την εποχή. Οι εξετάσεις μεταφέρονται από 10 Ιουλίου, στις 17, στις 24, στις 31, τον Σεπτέμβρη, το Νοέμβρη και δεν βγαίνει κανένας να μας πει επίσημα. Άλλα λέει ο Σύλλογος, άλλα το Υπουργείο. Κι εμείς διαβάζουμε, διαβάζουμε, διαβάζουμε.

Ανάμεσα στα λιγοστά πλέον μαλλιά, διακρίνω το κρανίο μου και πολύ θυμώνω κι αρνούμαι να ξαναπιάσω βιβλίο στα χέρια μου. Ο κόσμος βγαίνει για κυριακάτικους καφέδες και μπάνια κι εμείς είμαστε πιο άσπροι κι απ' το γάλα του καφέ. Μας κρατάνε ομήρους στην πρω(κ)τεύουσα, να μην μπορούμε να κουνήσουμε ρούπι.

Ο κολλητός μου χάνει την αδερφή του από στιγμή σε στιγμή κι ο ίδιος βίωσε από κοντά τον μεγαλύτερο φόβο του. Σε διπλανό διαμέρισμα πέθανε κάποιος μόνος του, βρώμισε κι ήρθε η ασφάλεια, ύστερα από ειδοποίηση συναδέλφων του, που είχαν να τον δουν 3 μέρες.

Χαπακώνομαι μπας και σταματήσει η τριχόπτωση και το στομάχι μου κάνει πάρτυ με κοκτέιλ. Νιώθω αδύναμη σωματικά, ψυχικά, χωρίς αποθέματα θάρρους κι αισιοδοξίας. Παρατημένη στο έλεος των άκυρων, που δεν καταλήγουν σε μια γαμημένη ημερομηνία.

Χάλια είμαι κι η ψυχολογία δεν παίρνει τα πάνω της με τίποτα. Σκατά.

Επειδή η λίμπιντο έχει τον ασυμμάζευτο

2010-07-01T21:03:00.005+03:00

Μες τη θολούρα και την απίστευτη αγχοτριχόπτωση των τελευταίων ημερών, έκανα μια παρατήρηση - διαπίστωση. Ή μάλλον δυο.

1) Αν δεν σταματήσω να αγχώνομαι, θα περάσω μεν, αλλά θα γίνω γνωστή ως η φαλακρή Συμ/φος.

2) Πού πήγε το φλερτ ρε παιδιά;

Βλέποντας αυτά τα γλυκανάλατα της Μιρέλλας, εκτός απ' το ότι ερωτεύτηκα σφόδρα τον Αιμίλιο Χειλάκη του 2004, συνειδητοποίησα ότι το φλερτ πέθανε. Δεν αναφέρομαι στο καθημερινό, αθώο, χωρίς προσδοκίες φλερτ, αλλά σ' αυτό που οδηγεί σε μια σχέση ή μόνο στο κρεβάτι. Δεν ξέρω αν είναι λόγω της εποχής της ταχύτητας ή της ηλικίας (παλιά φλερτάραμε σίγουρα). Αυτό που βλέπω να συμβαίνει, είναι ότι οι άνθρωποι πια είναι συνειδητοποιημένοι και ζητούν ξεκάθαρα αυτό που θέλουν, χωρίς παιχνίδια κι ερωτικά σκιρτήματα. "Σε θέλω", "θέλω να είμαστε μαζί". Πού πήγε το αναζωογονητικό φλερτ οέο;

'Cos everybody is looking for something

2010-06-30T23:07:00.000+03:00

Επειδή δίνω αύριο

2010-06-25T14:17:00.002+03:00

και μεθαύριο και τη Δευτέρα, όταν πέφτει το μάτι σας από το μπλογκ σας, στο λινκ του annanotopou, (προσ)ευχηθείτε να πάνε όλα καλά. Τελευταία ενημέρωση: Δίνουμε 49 για μια θέση, έχω πολύ ισχυρές αντιπάλους και συνειδητοποιώ ότι τελικά οι εξετάσεις αυτές είναι καθαρός τζόγος. Χρειάζεσαι την τυχη φουλ με το μέρος σου. Κι αν μου κάτσει; ;)

Όσο για τις επόμενες εξετάσεις, αναβάλλονται πάλι επ' αόριστον. Δυστυχώς, γιατι σ' εκείνες δίνουν 20 θέσεις κι όχι μια. Ελπίζω κάποτε να κάνει και για μας καλοκαίρι...

Σας φιλώ σταυρωτά και σας αγαπώ πολύ - πολύ!

Επειδή με έκλεψαν

2010-06-18T03:43:00.003+03:00

Δε μου έφτανε η ζαλάδα του άγχους, η πίεση σκαρφάλωσε στο 40 απόψε. Μου έκλεψαν το κινητό. Ήμουν τόσο χαζή σήμερα, που με λίγη μόνο προσπάθεια, θα μπορούσαν να με κλέψουν κι εμένα την ίδια.

Δεν είναι η συσκευή που κλαίω. Αλλά να...αισθάνομαι λες και παραβίασαν τον κόσμο μου. Και δεν το επιτρέπω χωρίς την άδειά μου. Πρώτη φορά χάνω κινητό. Και μαζί μ' αυτό και το παρελθόν μου.

Μια δεκαετία τηλέφωνα και μηνύματα. Γεμάτο. 225 χωρούσε κι ήταν φουλ. Έσβηνα ένα, για να λάβω καινούριο. Όνειρα, σκέψεις, ποιήματα, έρωτες, αγάπες, χωρισμοί, ηχογραφήσεις τραγουδιών των φοιτητικών χρόνων, χαμένα όλα. Όλα μεταφερμένα από συσκευή σε συσκευή, χωρίς μπακάπ. Όλα χαμένα :((((

Και καλά οι φίλοι απ' το fb ή τα τηλέφωνα κοινών γνωστών. Υπήρχαν κι άλλα που δεν θα τα βρω πουθενά. Σκατά, σκατά, σκατά.

Τελευταία με είχε πιάσει μια κρίση αισιοδοξίας (μπορεί ως αντιστάθμισμα του άγχους), που με έκανε να διαλαλώ ότι η μόνη κρίση που με άγγιξε φέτος, είναι αυτή της αισιοδοξίας και κατά τα άλλα όλα καλά. Εξυπνακίστικες μαλακίες κι ο ωροσκόπος στο λέοντα. Προσπαθώντας να βάλω σε εφαρμογή την αισιοδοξία μου, να ηρεμήσω και να σκεφτώ ψύχραιμα, προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου, ότι ίσως αυτό έπρεπε να γίνει για να διαγράψω το παρελθόν και να κάνω μια νέα αρχή, με τη νέα ιδιότητα που θα αποκτήσω με την επιτυχία μου στις εξετάσεις. Και ξέρεις τον ανταγωνισμό ε; 55 άτομα για 1 θέση και 200 περίπου για 20. Σ' άρεσε; Εμένα να δεις.

Αλλά η γαμημένη διαίσθηση μου το 'λεγε από την ώρα που καθίσαμε. Μυριζόμουν εντονότατα τον κίνδυνο, σκεπτόμενη ότι θα φταίει που μεγάλωσα, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τη συνέχεια.

Και για όλα φταίει η Μαρία, που μου έβαλε την ιδέα να βγω απόψε.

Αντίο παρελθόν μου. Θα μου λείψεις :(

Επειδή θα μου λείψετε

2010-06-10T23:03:00.003+03:00

Λοιπόν αγαπητοί μου, προκηρυχτήκαμε. Δίνω 26-27-28 Ιουνίου και 10-11-12 Ιουλίου. Και μετά τις 12/7 και γλώσσες. Οπότε σας χαιρετώ για τον επόμενο μήνα. Όχι ότι δεν θα μπαίνω, αλλά πιο περιορισμένα. Στείλτε όλη τη θετική σας ενέργεια! Σας αγαπώ πολύ - πολύ!

Υ.Γ.1 : Νίνα ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσουμε τις κούκλες. Βρήκα και το σαμάνο που θα κάνει βουντού στους αντιπάλους.

Υ.Γ. 2: Αύρα ανυπομονώ!

Επειδή ο επιμένων νικά;

2010-06-08T13:43:00.003+03:00

"Πρώτη φορά είναι δύσκολα, μετά συνηθίζεις".

Χθες που έπινα καφέ στη στοά, ένας παππούς στάθηκε στο τραπέζι μας, με κοίταξε, μου πέταξε την ατάκα και συνέχισε το δρόμο του, χωρίς να επαναλάβει τη συμπεριφορά σε άλλα τραπέζια. Έμεινα να τον κοιτάζω να απομακρύνεται, ενώ σκεφτόμουν, γιατί κάτι που σε δυσκόλεψε την πρώτη φορά, πρέπει να το επαναλάβεις και να το συνηθίσεις ντε και καλά.

Ίσως γιατί "ο επιμένων νικά", που λέει κι η λαϊκή σοφία - αν κι εμένα μου κάνει κάτι σε λαϊκή ελπίδα και λαϊκή πίστη (που όλες μαζί γιορτάζουν με τη λαϊκή αγάπη). Ποιος βρέθηκε να πει αυτή την κουβέντα; @@ νικά! Απλά γίνεται εφαρμογή του νόμου των πιθανοτήτων. Όσες περισσότερες φορές δοκιμάζεις κάτι, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να νικήσεις. Τόσες, όσες κι οι δοκιμές. Δεν σημαίνει ότι θα νικήσεις κιόλας. Αυτή η πρόταση, θα μπορούσε να είναι η αρχή του τζόγου. Θυμάστε και τη διαφήμιση;

"Κι αν σου κάτσει;"

Επειδή καλωσορίζω...

2010-06-04T20:24:00.003+03:00

... τη φίλη Μαρία, που μπαίνει περιμένοντας την καινούρια ανάρτηση, αλλά Μαράκι στερέψαμε τελευταία. Οι λόγοι γνωστοί ;)

Σου επιτρέπω (κι επιβάλλω) να συμφωνείς μαζί μου, μιας και σπάνια ασπάζονται οι υπόλοιποι annanόφιλοι τις απόψεις μου. Μερσί μποκού.

Υ.Γ. Δε σε μουτζώνω, απλά τώρα γύρισε ;))

Επειδή συμβουλεύω

2010-05-31T17:38:00.006+03:00

Σήμερα που λες, σκεφτόμουν τα σάπια πορτοκάλια.

Όταν υπάρχει ένα σάπιο, τα ζουμιά του σαπίζουν και το διπλανό - πρώην υγιές- πορτοκάλι. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση από το σάπιο, τόσο πιο υγιή κι άθικτα τα υπόλοιπα πορτοκάλια. Δυστυχώς δεν συμβαίνει και το αντίστροφο. Το υγιές πορτοκάλι δεν εξυγιαίνει το σάπιο.

Κάπως έτσι είναι κι οι άνθρωποι. Όταν κάποιος νοσεί (κι αναφέρομαι κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι), αναπόφευκτα θα νοσήσει κι ο διπλανός του είτε λέγεται φίλος είτε οικογένεια είτε ταίρι. Είναι αδύνατον (εκτός κι αν είσαι ειδικός) να θεραπεύσεις τον άνθρωπο. Κι αν σε σαπίσει κι εσένα, η αυτοϊαση επιτυγχάνεται μόνο με την απομάκρυνσή σου από τον νοσούντα κι είναι απίστευτα επώδυνη και χρονοβόρα.

Συμπέρασμα: Όπου βλέπετε ζουμιά, κόψτε λάσπη.

Επειδή φωνή λαού, οργή Θεού

2010-05-30T20:36:00.005+03:00

Είναι η πρώτη χρονιά, που δεν ξέρουμε αν θα γίνουν εξετάσεις φέτος. Ο Σύλλογος πιέζει, το Υπουργείο τα ξύνει. Κάθε χρόνο οι εξετάσεις γίνονται μέσα Ιουνίου, σε δυο μέρες μπαίνει ο Ιούνιος και δεν βγαίνει κάποιος υπεύθυνα να μας πει:

α) Να διαβάσουμε.

β) Να πάμε διακοπές.

γ) Να πιάσουμε δουλειά.

δ) Να πάμε στο διάολο.

Επειδή είμαι π(ι)εσμένη αυτόν τον καιρό, το άγχος χτυπάει κόκκινο κι οι καθυστερήσεις εικοσαήμερα, δεν έχω να πω τίποτα παρά μόνο:

ΠΟΤΕ ΓΜΤ ΤΗN ΠΤΝ ΜΟΥ ΘΑ ΒΓΕΙ Η ΓΜ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ, ΓΜΤ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΜΠΑΣΤΑΡΔΟΥΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ, ΤΟΝ ΜΠΕΛΑ ΜΟΥ ΜΕΣΑ???????????????????????? ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ.

Ουφ. Σχωρέστε με. Φρικάρω.

Επειδή λέω κι αστεία

2010-05-25T00:20:00.003+03:00

Τι είναι το πισεσί;

πουλί

["Είναι που λείπεις εσύ (το χαμόγελό σου...)"]

2.10 και 3.00

Επεδή ρωτάω ΙΙ

2010-05-21T00:00:00.007+03:00

Βιολογικά και ψυχολογικά τα δύο φύλα διαφέρουν. Όταν η γυναίκα θα πέσει στα πατώματα, θα φάει μια τούρτα σοκολάτα μόνη της, θα γεμίσει το σπίτι με τα μυξομάντηλά της και θα πάρει τηλέφωνο τις φίλες της να κλάψουν παρέα, ο άντρας θα βγει στο κλαμπ και θα βρει μια να "τακτοποιήσει" στις τουαλέτες. Κατά τα άλλα κι οι δύο πονούν. Ναι καλά. Gimme a break!

Δεν αμφισβητώ την αγάπη των αντρών προς τις γυναίκες. Καταλήγω όμως ότι πρόκειται κυρίως για αισθήματα ενδιαφέροντος, προστασίας και νοιαξίματος κι ότι η αγάπη τους δεν διαφέρει και πολύ από την αγάπη προς τη Μάνα (υποβόσκει οιδιπόδειο). Σε συνέχεια λοιπόν της κουβέντας των τελευταίων ημερών, σας έχω μια ερώτηση:

Οι άντρες ερωτεύονται;

Επειδή φου φου...

2010-05-19T01:35:00.000+03:00

... να κεράσω κομματάκι;

Επειδή έχω νεύρα

2010-05-15T19:39:00.005+03:00

Τα νεύρα μου που λες, δεν είναι σε καλή κατάσταση. Προχθές τέλειωσαν τα μαθήματα στο φροντιστήριο, τέλειωσε ένα υπέροχο κεφάλαιο στη ζωή μου, αλλά για πρώτη φορά στα χρονικά, δεν έχει βγει ακόμα η προκήρυξη των εξετάσεών μας. Τι σε νοιάζει κι εσένα, θα μου πεις, αλλά μπλογκ μου είναι κι ό,τι θέλω γράφω. Με συνοπτικές και δημοκρατικές διαδικασίες.

Η τύχη των περσινών επιτυχόντων σε Αθήνα - Πειραιά - Θεσσαλονίκη, αγνοείται. Δεν τους έχουν διορίσει ακόμα κι ενώ οι εξετάσεις μας θα έπρεπε να είχαν προκηρυχθεί μέχρι 30 Απριλίου, ακόμα δεν ξέρουμε ούτε καν, αν φέτος θα γίνουν εξετάσεις ή θα καταργηθούν δια παντός. Τουλάχιστον ας βγει κάποιος να μας πει, να μην καθόμαστε σ' αναμμένα κάρβουνα!

Το αργότερο μέχρι το δεύτερο τρίμηνο του 2011, το επάγγελμα θα έχει ανοίξει. Μεταξύ μας, περιμένουμε να ψηφιστεί ο νόμος μες το φθινόπωρο, οπότε δεν έχει νόημα να δώσουμε, μιας κι αν δίναμε κανονικά τον Ιούνιο, τα αποτελέσματα θα έβγαιναν το Δεκέμβριο, ενώ το επάγγελμα θα είχε ήδη ανοίξει.

Και γαμώ τις ειρωνίες έχει η ζωή μου όμως. Όταν αποφάσισα στα 13 να γίνω συμ/φος, ο μπαμπάς μου προσπαθούσε να με πείσει να αλλάξω γνώμη, γιατί το επάγγελμα θα άνοιγε. Βλέποντας να έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε, πίστεψα ότι αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ. Αμ δε. (Όπως και στις πανελλήνιες, που ανήκα στην 1η φουρνιά του καινούριου συστήματος - τότε που δίναμε 14 μαθήματα). Βέβαια κρίνοντας πάντα εκ του αποτελέσματος κι όπως έλεγα στους αναστατωμένους συμμαθητές μου στο φροντιστήριο, όλα γίνονται για το καλό μου και κατ' επέκταση και το δικό τους (βλ. μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα).

Κι ενώ για Υποθ/κας θα δώσω κανονικά εξετάσεις (ημερομηνία δε βγήκε ακόμα, αλλά το βλέπω για μέσα Ιουνίου), το διάβασμα κι η διάθεση για διάβασμα έχει χαλαρώσει πολύ. Εξάλλου όπως λέει κι ο Δάσκαλος, οι πιθανότητες να περάσεις αυτές τις εξετάσεις είναι όσες και να σταθεί το νόμισμα όρθιο, αφού το πετάξεις.

Στα 28 μου (σε 4 μέρες για την ακρίβεια), το μέλλον μου είναι αβέβαιο κι εγώ ονειρεύομαι ταξίδια στην Κυκλάδα μου. Μουτζώνω τον εαυτό μου που δεν ξεκουνήθηκα εδώ και 6-7 μήνες, θέλοντας να μείνω συγκεντρωμένη στο στόχο μου και έχασα 1 χρόνο από την προσωπική μου ζωή, για να περάσω τις εξετάσεις που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γίνουν ποτέ (ή και να γίνουν, δεν θα γίνουν τον Ιούνιο και τελικά δεν έχει και καμία σημασία μιας και του χρόνου ανοίγει το επάγγελμα). Τουλάχιστον ο Δάσκαλος (μετά από έντονες πιέσεις μου) ομολόγησε ότι είμαι από τα φαβορί. Οψόμεθα.

Εσείς τι νέα;

Επειδή θέλω να κιτρινίσω

2010-05-10T02:25:00.005+03:00

Αν πρασινίζεις απ' το κακό σου και κοκκινίζεις από ντροπή, από τί κιτρινίζεις;

(Ούτε καν Κατερίνα δε με λένε, να έχω τουλάχιστον τα ίδια σύμφωνα.)

Επειδή ντρέπομαι

2010-05-05T23:44:00.004+03:00

Ήμουν στο κέντρο το μεσημέρι όταν συνέβη το σκηνικό. Κατέβηκα με το αυτοκίνητο από Λυκαβηττό γιατί ήταν κλειστοί όλοι οι δρόμοι. Η ατμόσφαιρα αποπνιχτική, ματ παντού, σειρήνες ασθενοφόρων. Μια αίσθηση πολέμου κυριαρχούσε.

Καθίσαμε για καφέ πριν το μάθημα στην άδεια καφετέρια με τα ανοιχτά τζάμια, να σκουπίζουμε τα δάκρυα, να βήχουμε, να καίει ο λαιμός μας. Η είδηση έσκασε σαν βόμβα, μαζί με όλα τα δυσοίωνα για τις εξετάσεις που δεν ξέρουμε πότε κι αν θα γίνουν, για την προκήρυξη που έπρεπε να είχε βγει από τις 30 Απριλίου, για το άνοιγμα των αμοιβών, των θέσεων, την κατάργηση των εξετάσεων κι όλων των δεινών του επαγγέλματος που επιλέξαμε να κάνουμε. Κοιταζόμασταν βουβοί ακόμη και στο φροντιστήριο. Πρώτη φορά το διαλύσαμε αμέσως μετά το μάθημα.

Ντρέπομαι για τη χώρα μου, ντρέπομαι για τους δολοφόνους, ντρέπομαι για τ' αφεντικά. Χάνω την αισιοδοξία μου. Είμαι θλιμμένη, αναστατωμένη και ντρέπομαι.

Πού πάει αυτός ο κόσμος;

Επειδή παραμιλώ τα ξημερώματα

2010-05-04T04:10:00.004+03:00

Προσπαθώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ πάλι. Στριφογυρίζω ξανά και ξανά και σκέφτομαι το δώρο των γενεθλίων που πλησιάζουν. Θα δούμε... Αλλά εγώ ξέρω. Όλα τα ξέρω και όλα θέλω να τα πω, αλλά θα με πούνε γραφική γιατί δεν ξέρουν ότι έχω διαίσθηση. Μα ούτε κι εγώ το 'ξερα. Τον τελευταίο χρόνο το ανακαλύπτω και ταράζομαι και ιδρώνει το μουστάκι και τα χέρια μου.

Γνώρισα τυχαία ένα άτομο απ' αυτά που κοροϊδεύω κι ήθελα να φύγω τρέχοντας, αλλά δεν θα ήταν πρέπον. Ασχολείται με ενέργεια και με "διάβασε" από την κορυφή ως τα νύχια.

-Είσαι ιχθύς;

-όχι.

-ταύρος.

-ναι.

-έχεις πολλά στοιχεία ιχθύ.

-είχα 3 γκόμενους, αν παίζει ρόλο.

-όχι. Στην οικογένεια;

-ο μπαμπάς.

-του μοιάζεις.

-ναι.

-κι έχεις όλη τη διαίσθηση του ιχθύ. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Είσαι κλειδωμένη από παντού. Αλλά η αγκαλιά σου είναι θεραπευτική. Όταν κάποιος δεν είναι καλά, οι άλλοι προσπαθούν να τον ηρεμήσουν με λόγια αλλά δεν. Εσύ με μια αγκαλιά το καταφέρνεις. Θα γινόσουν πολύ καλή θεραπεύτρια.

Πάντα έλεγα ότι απλά ερμηνεύω σωστά τα γεγονότα. Βου και α, βα. Ίσως να μην είναι 100% καλή κρίση. Ίσως να είναι ένστικτο. Θα γινόμουν καλή δικαστίνα (αν δεν χρηματιζόμουν και δεν έμπλεκα σε παραδικαστικά) και θα έκανα περήφανη τη μαμά, τη θεία και τη γιαγιά μου, που με ονειρεύονταν επί της έδρας να δικάζω, με το αυστηρό - ψαρωτικό μου ύφος. Αλλά εγώ δεν ήθελα ποτέ να κοπιάσω τόσο για ένα επάγγελμα.

Ξέρεις ότι παλιά οι δικαστές δεν μιλούσαν σε κανέναν, παρά μεταξύ τους; Άκουσα τις προάλλες από υποψήφιους δικαστές ότι στην επαρχία ακόμα συμβαίνει αυτό. Αν σε μεταθέσουν σε μια μικρή πόλη, δεν μπορείς να συναναστρέφεσαι ούτε καν τους δικηγόρους, για να μη θεωρηθεί ότι μεροληπτείς στις υποθέσεις τους. Κι αν ήταν συμφοιτητές; Τέλος πάντων, τα ίδια σκατά σπούδασαν και θα 'βρισκαν τρόπο να συννενοηθούν, αλλά δεν τους επιτρέπεται.

Καμιά φορά τον ξέρεις τον άλλον φατσικά, όπως έγινε με κάποιους συμμαθητές μου στο φροντιστήριο. Χαμένοι στο Ίδρυμα, με 600-700 άτομα το έτος, να δίνουμε όλοι μαζί τα χρωστούμενα και κανείς μας να μην παρακολουθεί. Κι αν έγινε ένα λάθος και δεν γνώρισα κάποιους στα φοιτητικά χρόνια, τους γνώρισα τώρα και βλέπω πόσο ταιριάζουμε σαν παρέα, πόσο γελάμε, πόσο διασκεδάζουμε. Τους ήξερα και με ήξεραν φατσικά. Μάλιστα κάποια με αναγνώρισε (θυμόταν και το όνομά μου!) από μια φωτογραφία που της έδειξε μια κοινή μας φίλη, 5 χρόνια πρίν.

Πρέπει να έχω πολύ κοινή φάτσα τελικά.

Ή απλά η ομορφιά μου κι η φήμη μου με ξεπέρασαν γι' ακόμη μια φορά.

Επειδή είμαι περίεργη

2010-05-03T01:22:00.004+03:00

Όταν γνωρίζω κόσμο, απολαμβάνω ιδιαίτερα την ώρα των προσωπικών εξομολογήσεων.

Γνωρίζεις κάποιον τη δεδομένη χρονική στιγμή, που η ζωή του βρίσκεται στο δεδομένο σημείο. Αν τον γνώριζες άλλη εποχή, μπορεί να μη χωρούσε εκείνος στη δική σου ζωή κι εσύ στη δική του.

Αναρωτιόμουν αν ο λόγος που θέλω να μάθω την ιστορία του ανθρώπου που έχω απέναντί μου, είναι η περιέργεια ή το ενδιάφερον. Το να ενδιαφέρεσαι για έναν - κατά μεγάλο βαθμό - άγνωστό σου, δε νομίζω ότι είναι ειλικρινές να το πεις.

Σκεφτόμουν δε, ότι το να γνωρίζεις έναν άνθρωπο, είναι σα να βλέπεις ένα σήριαλ. Γιατί το κάνεις; Διασκέδαση ή περιέργεια; Γιατί κι εκεί, είτε κωμωδία είναι είτε δράμα, παρακολουθείς τη ζωή ενός άλλου (του ήρωα) και θες να μάθεις την ιστορία του.

Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι είμαι ένα πολύ περίεργο φρούτο και το αυτό πιστεύω και δι' υμάς. Αλλιώς γιατί παρακολουθούμε ο ένας το blog του άλλου;

Επειδή είμαστε της ποιότητας (να διαβαστεί αλά Σημίτης)

2010-04-28T23:09:00.000+03:00

Επειδή εξειδικευόμαστε

2010-04-27T01:44:00.008+03:00

Σπουδάζεις κάτι και γίνεται ο τρόπος σκέψης σου τέτοιος. Είμαι νομικός τελεία.

Πάντα κλωτσούσα στην ιδέα και κυρίως βλέποντας τα φυτά του Ιδρύματος και τους ψωνισμένους κουστουμάτους συναδέλφους. Με τα χρόνια το αποδέχτηκα, αφού το μυαλό μου άρχισε να σκέφτεται νομικά και μόνο.

Μου έλεγε ο αδεφός μου ένα ανέκδοτο, με κάποιον που ήθελε να πουλήσει (513 ΑΚ σκέφτηκα) έναν γάιδαρο κι έδωσε προκαταβολή (σκεφτόμουν αρραβώνα εγώ - καπάρο κοινώς) και μετά ο γάιδαρος ψόφησε (αδυναμία παροχής) κλπ, κλπ, κλπ...

Έβλεπα Παπακαλιάτη κι εκτός απ' το ότι χάζεψα από την τεχνική του, σηκώθηκα άρον - άρον κι άρχισα να ψάχνω στον ΑΚ, αν ο υιοθετημένος μπορεί να συνάψει γάμο με την ετεροθαλή αδερφή του.

Οι φίλοι με λένε "αρρωστάκι" και δεδομένου του κρυολογήματος - μπουκώματος της τελευταίας βδομάδας, μάλλον είμαι.

Τώρα έκλεισα το τηλ. προβληματισμένη. Επί 1,5 ώρα τσακωνόμουν, γιατί κάποιος αμφισβητούσε τις νομικές μου γνώσεις και την ερμηνεία των νόμων που του παρέθετα. Είχα συγχιστεί τόσο πολύ, που άρχισα να κατεβάζω βιβλία και να του διαβάζω. Σκεφτόμουν ότι αν ήταν εδώ ο Δάσκαλός μου, θα με καμάρωνε πολύ, αφού όπως υποστηρίζει, τα νομικά δεν είναι επιστήμη. Είναι α) να ξέρεις τί ψάχνεις, β) πού θα το βρεις και γ) γρήγορα. Κι αυτό έκανα :)

Όμως οι νομικές μου γνώσεις έπεσαν σε τοίχο. Κι εκεί άκουσα την ατάκα: "Δεν το πιστεύω ότι κατεβάζεις αμάσητο ό,τι σου σερβίρουν τα βιβλία. Αν όλοι ήταν σαν εσένα, θα κατοικούσαμε ακόμα στις σπηλιές".

(Καλύτερα θα 'ταν νομίζω. Ποιοι 14οι μισθοί, ποιες συντάξεις, ποιο ΔΝΤ;)

Με προβλημάτισε όμως. Τελικά, η εξειδικευμένη γνώση μας βάζει παρωπίδες;

Επειδή αμπεμπαμπλομ

2010-04-22T00:17:00.003+03:00

Έχοντας πιει δυο ποτηράκια παραπάνω, ένα έχω να πω:

Άρες μάρες κουκουνάρες

(...και της Παρασκευής το γάλα)

Αμπεμπαμπλομ του κιθε μπλομ μπλιμ μπλομ.

Αυτό.

κι επίσης κλείσαμε ένα χρόνο!

Σας αγαπώ πολύ - πολύ κι ευχαριστώ για την annanoανάγνωση :))

Επειδή κρύωσε

2010-04-19T02:37:00.005+03:00

Οι πληγές λένε, πονάνε όταν κρυώσουν. Εμένα κρυώνουν την τρίτη μέρα. Εσάς;

Τη στιγμή που το βιώνω, νοιώθω τσιμπήματα. Όταν τελειώνει, μούδιασμα. Την επόμενη μέρα προσπαθώ να εκλογικεύσω τα συναισθήματα που αρχίζουν να γεννιούνται. Την τρίτη μέρα, με κατακλύζουν. Κι εκεί καταλαβαίνω ότι έφτιαξα άλλη μια πληγή, να έχω να πορεύομαι.

Επειδή κατάλαβα

2010-04-12T17:33:00.004+03:00

Θυμάμαι να ακούω το τραγούδι, ένα ολόκληρο καλοκαίρι, σε κασέτα μέσα στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας για μπάνιο, στην ηλικία των 8 περίπου χρόνων (τώρα που το σκέφτομαι είναι από τα τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο, αν σκεφτείς ότι έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε). Στη διαδρομή, άκουγα με προσοχή τους στίχους και προσπαθούσα να φτιάξω την ιστορία στο μυαλό μου. Άκρη δεν έβγαζα και ρωτούσα τους μεγαλύτερους: "Γιατί αφού θέλουν 2 άνθρωποι να είναι μαζί, ΠΡΕΠΕΙ να χωρίσουν και δεν μπορούν ούτε καν να βρίσκονται;". Η μοναδική απάντηση που είχε λογική, ήταν ότι ο ένας πεθαίνει· αλλά δεν με κάλυπτε.

Προσπαθούσα να λύσω το μυστήριο του Καρβέλα για χρόνια.

Μετά απλά μεγάλωσα.

'Cos I' m in a matrix mood

2010-04-10T18:18:00.003+03:00

Επειδή μαθαίνω ακόμα

2010-04-03T01:14:00.006+03:00

Άκουσα κάπου, ότι ο μεγαλύτερος έρωτας είναι ο ανεκπλήρωτος. Και συμφώνησα. Ο λόγος είναι ότι όταν δεν έχει εκπληρωθεί, πλάθεται στον εγκέφαλό μας, ως το ιδανικό. Μέγα λάθος υποθέτω. Αλλά μόνο υποθέτω.

Τί γίνεται όταν εκπληρωθεί αυτός ο έρωτας; Φαντάζομαι ότι τίθεται στη σωστή του θέση, η οποία κομματάκι δύσκολο να είναι η κορυφή.

Τελικά, πρέπει αυτοί οι έρωτες να εκπληρώνονται ή είναι προτιμότερο να παραμένουν απωθημένα;

Υ.Γ. Κι όπως είχε πει κι ο φίλος μου, ο Βίκτωρ Ουγκώ: Είναι μαρτύριο για τον άντρα να του αντιστέκεται μια γυναίκα. Αλλά είναι ακόμη μεγαλύτερο μαρτύριο για μια γυναίκα να αντιστέκεται.

Επειδή...καλό μας Πάσχα!

2010-04-01T22:53:00.004+03:00

Μα τι μέρα κι αυτή! Έκανα πλάκα σε δυο και γέλασα πολύ και μου έκαναν μια και κόντεψα να πάθω συγκοπή! Χιούμορ σου λένε μετά... Ελπίζω να είπατε αθώα ψεματάκια εσείς :)

Άντε παιδάκια, καλό μας μήνα και καλή Ανάσταση!

Επειδή μου κόλλησε

2010-03-27T14:14:00.004+02:00

Κοίτα να δεις τώρα τι έπαθα. Όλη αυτή η ιστορία με τα σεμινάρια, μου ξύπνησε μνήμες με ακρογιάλια κι έρωτες. Και μετά μου κόλλησε το τραγούδι και δεν μπορώ με τίποτα να ξεκολλήσω. "Πάμε σαν άλλοτε, πάμε σαν άλλοτε, πάμε αγάπη μου πάμε, στ' ακρογάλι π' αγαπάμε και που πάντοτε θυμάμαι..."

Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Ένα καλοκαίρι, σε ηλικία πριν πάω σχολείο, στο χωριό. Είχαμε μαζευτεί όλα τα ξαδέρφια στη γιαγιά κι εμένα, επειδή ήμουν η μικρότερη, δεν με παίζανε. Οπότε κατέληγα να κάθομαι με τους "μεγάλους", δηλαδή τη γιαγιά και τους θείους μου, στην αυλή.

Ήταν απόγευμα κι οι μεγάλοι έλειπαν. Είχε μείνει μόνο ένας θείος μου (ο πιο ήσυχος απ' όλους), ο οποίος έπινε φραπέ και κάπνιζε (μετά από χρόνια έπαθε το στομάχι του). Έβγαλε ένα τρανζιστοράκι και το ΄βαλε να παίζει. Κι έπαιζε το "πάμε σαν άλλοτε". Μ' άρεσε η μελωδία και δεν ήξερα γιατί (μεγαλώνοντας λάτρεψα τα βαλς). Τα λόγια δεν τα πολυκαταλάβαινα. Νόμιζα ότι το "σανάλλοτε" είναι μία λέξη κι υποδηλώνει τρόπο-μέσο. Πώς λέμε "πάμε με τα πόδια", "πάμε καβάλα στ' άλογο". Κάτι τέτοιο, μόνο που δεν ρώτησα να μάθω τι σημαίνει (όπως πολλοί μου έχουν πει, ότι μικροί προσπαθούσαν να καταλάβουν ποια είναι η Ζωντανίνα από το ένα το χελιδόνι :Ρ ).

Ξαφνικά, μ' αρπάζει ο θείος κι αρχίζει να με χορεύει βαλς. Κι όταν τέλειωσε το τραγούδι, άρχισε να το τραγουδάει ξανά και ξανά και να προσπαθεί να με μάθει να το χορεύω. Ανεπίδεκτη είμαι ακόμα. Αλλά γέλασα και το ευχαριστήθηκα, γιατί και έμαθα ένα τραγούδι που μ' άρεσε και κάποιος ασχολήθηκε μαζί μου. Κι έτσι δεν το ξέχασα ποτέ.

Συνειρμικά, επανέφερα και μια άλλη ανάμνηση απ' το χωριό και την ηλικία εκείνη. Εμένα, να έχω πιάσει έναν μεγαλύτερο ξαδερφό μου, που ήξερα ότι δεν θα μου την έλεγε, γιατί ήταν ήσυχο παιδί και να παίζουμε ρόλους.

Τον έβαζα να στέκεται στην αυλή και να κάνει ότι ψαρεύει κι εγώ από κάτω έκανα τη γοργόνα (λολ). Με ψάρευε, ανέβαινα στην αυλή και μ' ερωτευόταν κλπ,κλπ,κλπ. (Είμαι πολύ μπροστά τελικά, γιατί έπρεπε να περάσουν 20+ χρόνια, για να γίνει σήριαλ μια παρόμοια ιδέα). Είχα την ιδέα, την σκηνοθετούσα και την έπαιζα κιόλας. Και μετά ξενέρωνα γιατί ο ξαδερφός μου δεν ήταν καλός ηθοποιός και ξέχναγε τα λόγια.

ΑΥΤΑ ΕΚΑΝΑ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ! ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ!

Όχι, λέω επειδή οι κλίσεις φαίνονται από την παιδική ηλικία, αλλά ποιος τις προσέχει;

Επειδή ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ

2010-03-26T00:56:00.004+02:00

"Μαλακωδώς ευησυχασθής επί μακρόν

ο καλλιτέχνης επανεξετάζει την κατάσταση

πριν ξεχαστεί εκ νέου."

Αααααααχ! Λαμβάνω χθες ένα μέιλ, για να παρακολουθήσω advanced level σεμινάρια. Κυρίως γραφή κι όχι θεωρίες.

Τα κανονικά τα είχα παρακολουθήσει πριν από 4 χρόνια. Η πρώτη σκέψη ήταν πως θα ήθελα να πάω, αλλά μάλλον θα είναι Μάιο, οπότε δεν μπορώ, λόγω διαβάσματος κι εξετάσεων (κι αν δώσουμε δηλαδή τον Ιούνιο...). Η δεύτερη σκέψη ήταν όόόόόόόόόλες οι αναμνήσεις εκείνης της εποχής.

Ορκίστηκα εκείνες τις μέρες, έπιασα την πρώτη μου δουλειά, με είχε πιάσει κι η Άνοιξη πάλι. Εκεί, γνώρισα ανθρώπους που έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Έρωτας, φιλίες, λυκοφιλίες, συνεργασίες. Ακόμη και το ίδιο το σεμινάριο ήταν καθοριστικό για να πάρω την απόφαση, να στείλω σε εταιρεία τη δουλειά μου, η οποία βέβαια στέφθηκε μ' επιτυχία, για όσους έχουν την απορία.

Ήμουν εκεί την ημέρα που έκλεινα τα 24. Ενάμισι χρόνο μετά, πάλι εκεί γύρισα. Βρήκα δουλειά στα δέκα μέτρα (δίπλα είναι κι ο μελλοντικός μου Σύλλογος) και γνώρισα όλη τη γειτονιά. Τον καφεντζή, τον βιβλιοπώλη, τον φωτοτυπά, τον περιπτερά.

Η τρίτη -και μάλλον τελική- σκέψη, ήταν ότι δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου πάλι στις ίδιες αίθουσες, χωρίς τα ίδια πρόσωπα. Έχω υπέροχες αναμνήσεις και δεν θέλω να τις μαγαρίσω (τι ρήμα κι αυτό...).

Συνειδητοποίησα λοιπόν, ότι ποτέ δεν ήθελα να επιστρέφω σε μέρη, όπου έχω περάσει καλά. Και δεν εννοώ απλώς καλά. Μιλάω για στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό και την ψυχή μου. Είχα πάντα τον φόβο ότι θα γεμίσω με νέες εικόνες, οι οποίες, αν δεν είναι συγκριτικά ανώτερες από τις προηγούμενες, θα χαθούν, μαζί με τις προηγούμενες. Θα γίνουν ένα τουρλού χρωμάτων, γεύσεων κι αρωμάτων, που θα είναι δύσκολο να το αφομοιώσω. Κι ο φόβος μου επαληθεύτηκε, όσες φορές επέστρεψα. Και δυστυχώς για μένα, μου είναι δύσκολο να μην επιστρέφω σε μέρη που αγάπησα.

Και για να φορτώσω και λίγο: Μα είναι δυνατόν να αποφασίσουν 4 χρόνια μετά να κάνουν τα advanced σεμινάρια (θα μου πεις, τώρα έχουν ανάγκη από λεφτά); Κι ήταν ανάγκη να έχουν κρατήσει το μέιλ μου; Κι ήταν ανάγκη να μην εχω αλλάξει μέιλ εδώ και 11 χρόνια; Κι ήταν ανάγκη να τα θυμηθώ ΟΛΑ; Κι ήταν ανάγκη να έχω ζήσει τόόόσα σε 4 χρόνια, που μου φαίνεται ότι πέρασαν αιώνες από τότε; Κι ήταν ανάγκη να έχω μεγαλώσει τόσο πολύ από τότε, που από γκρι η ρίζα, να έχει γίνει άσπρη; Και τέλος πάντων, ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα;

Επειδή τριαλαρά - τριαλαρό

2010-03-22T02:20:00.005+02:00

Πολύ μ' αρέσει η Άνοιξη. Πάντα με αναζωογονεί. Γελάω πολύ, περνάω καλά, έχω στόχους και πρόγραμμα στη ζωή μου. Δε γουστάρω εμμονές τώρα. Κι αν δε δώσουμε τελικά τον Ιούνιο και μεταφέρουν τις εξετάσεις τον Σεπτέμβρη ή αργότερα, έέέέέέέέέέέλα μωρέ, δε βαριέσαι! Κάποτε θα δώσουμε κι εμείς. Εξάλλου, σε χειρότερη θέση βρίσκονται οι περσινοί, που παίζει να τους ακυρώσουν τον διαγωνισμό και να τους βάλουν να ξαναδώσουν. Ήδη ανέστειλαν τους διορισμούς τους!

Το μόνο που με λυπεί, είναι ότι δεν μπορώ να βάλω μουσική στο μαύρο, εδώ και 3 βδομάδες. To mixpod πρέπει να έχει ιό, γιατί μου κλείνει το Safari, λέγοντας ότι δεν μολύνθηκε το Mac. Προσέξτε όσοι το χρησιμοποιείτε.

Εσείς τι νέα;

Επειδή ο κόσμος είναι μικρός

2010-03-16T01:20:00.004+02:00

Αναφορά στο fb ότι 2 φίλοι μου, άγνωστοι μεταξύ τους, έκαναν σχόλιο στο στάτους ενός άγνωστου σε μένα τρίτου. Είναι απίστευτα μικρός ο κόσμος. Όλοι συνδεόμαστε με όλους, κατά κάποιον περίεργο τρόπο. Και στο fb είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσεις, με τους κοινούς φίλους. Από 'κει, είδα ότι ένας μπλόγκερ που παρακολουθώ, γνωρίζει την αδερφή μου και μάλιστα είχαν κι επαγγελματικές δοσοληψίες.

Έχει τύχει -σε όλους φαντάζομαι- να συναντώ σε ξένους τόπους, ανθρώπους που ξέρουν φίλους μου. Εγώ μόνο δεν έχω υπάρξει κοινή γνωστή άλλων. Ή τουλάχιστον, δεν το έμαθα ποτέ. Εξάλλου είμαι μυστήρια μορφή, που λέει κι ένας συνάδελφος-συμμαθητής. :Ρ

Σκεφτόμουν λοιπόν, ότι εσύ που με διαβάζεις, ίσως μένεις στη διπλανή πολυκατοικία. Θυμάμαι, στα φοιτητικά χρόνια, οι του Ιδρύματος, μαζευόμασταν σε σπίτια, κάναμε μουσικές βραδιές και το γράφαμε σ' ένα φόρουμ της σχολής. Μια φορά λοιπόν, που η συνάντηση θα γινόταν σπίτι μου, μια κοπέλα θέλησε να έρθει και της έστειλα σε μέιλ οδηγίες, για το πώς θα έρθει από το κέντρο. Η απάντησή της ήταν: "Μπερδεύτηκα! Νόμιζα ότι με καθοδηγούσες σπίτι μου". Αποδείχτηκε ότι μέναμε σε κολλητές πολυκατοικίες.

Μπορεί να είσαι η νυν του πρώην μου ή η πρώην του νυν (;) μου (λέμε και καμιά βλακεία να περνάει η ώρα). Μπορεί να στεκόσουν δίπλα μου στο λεωφορείο. Μπορεί να ήμασταν συμμαθητές στο σχολείο. Μπορεί να είσαι φίλος μου στην πραγματικότητα και να μην ξέρεις ότι εγώ είμαι ο annanas. Μπορεί να είσαι ξαδερφός της κολλητής μου. Μπορεί να είσαι ο εαυτός μου (είπαμε, λέμε και καμιά βλακεία).

Είναι μικρός ο κόσμος. Γι' αυτό κι εγώ θα σας μαζέψω μια μέρα και θα σας βγάλω έξω να γνωριστούμε. Αυτό.

Επειδή αισιοδοξώ

2010-03-15T01:58:00.005+02:00

(δεν είμαι εγώ)

Πριν κανά μήνα ο Δάσκαλος μας υπαγόρευε και γράφαμε. Μέσα σ' όλα λέει: "Ο Συμ/φος ανοίξτε παρένθεση αισιοδοξία δηλαδή εγώ κλείστε παρένθεση μπλαμπλαμπλα". Για να παίρνουμε τα πάνω μας, όταν θα διαβάζουμε τις σημειώσεις. Μ' άρεσε η ατάκα και την κράτησα. (Άσχετα αν η επικείμενη ακύρωση του περσινού διαγωνισμού, ενδεχομένως να πάει πίσω τον δικό μας...).

Χθες, συζητώντας με τους γονείς, έλεγα ότι αλλιώς περίμενα να εξελιχθεί η ζωή μου, όταν ήμουν παιδί. Ποτέ δεν κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια. Μπορεί να βάζω στόχους, αλλά ποτέ δεν έχω εικόνες του μέλλοντός μου. Αλλά πίστευα ότι κοντεύοντας τα 28, θα ήμουν πιο τακτοποιημένη σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. Ακόμη και στο σπίτι που μένω, πίστευα ότι ήρθα προσωρινά στα 18 κι έχω κλείσει 10 χρόνια. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού λένε. Και μετά είδα κάτι φωτογραφίες (άτιμο tag του fb) και με είδα στα 22-23 μ' ένα πλατύ χαμόγελο και με πρόσωπο αστραφτερό. Κι αναρωτήθηκα. Πού πήγε ο αισόδοξος annanas που ήμουν κάποτε;

Ψάχνοντας τη ζωή μου, εντόπισα κάποια περιστατικά που έκαναν το στόμα μου να καμπυλώσει τόσο, όσο το γιοφύρι της Άρτας και να γκρεμίζεται συνέχεια (πωπω τι είπα ο annanas!) κι έτσι αποφάσισα ν' αλλάξω.

Από σήμερα δηλώνω ξανά αισιόδοξη κι όστις θέλει οπίσω μου ελθείν.

(Κι ας λέει ο Δάσκαλος, ότι απαισιόδοξος είναι ο ευφυής και καλά ενημερωμένος αισιόδοξος).

Eπειδή την Παρασκευή ψηφίζουμε :

2010-03-09T20:51:00.002+02:00

GAME OF LIFE

ENRAGED BY THINGS UNSAID,THE LINES OF BAR CODE

HUNT THE TREASURE ON THE SOLID ROAD

NOTHING LIKE YOU ,SO SOFT AND SMOOTH

THERE ‘S NO FICTION SO STRANGE AS THE TRUTH

LET ME LOVE YOU…LOVE ME

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….HA! HA! HA! HA!

LET’S PLAY THIS KISS AGAIN…LA! LA! LA! LA!

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….HA! HA! HA! HA!

LET’S PLAY THIS KISS AGAIN…LA! LA! LA! LA!

LET’S LEARN THE THINGS IN EYES

LET’S FIND THE SONGS TO FLY

LET’S HIDE THE EGO –KNIFE

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….

DARK PASSION TAKING,HOLD OF THE LIGHT

AFTER NIGHTCRY ,DOWN BUT…SO HIGH

SHOW ME DANCING, ON THE MOONLIGHT FLOOR

FOLLOW THE RULES,FIND MY SECRET DOOR

LET ME LOVE YOU…LOVE ME

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….HA! HA! HA! HA!

LET’S PLAY THIS KISS AGAIN…LA! LA! LA! LA!

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….HA! HA! HA! HA!

LET’S PLAY THIS KISS AGAIN…LA! LA! LA! LA!

LET’S LEARN THE THINGS IN EYES

LET’S FIND THE SONGS TO FLY

LET’S HIDE THE EGO –KNIFE

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….HA! HA! HA! HA!

LET’S PLAY THIS KISS AGAIN…LA!LA!LA!LA!

LET’S PLAY THIS GAME OF LIFE….HA! HA! HA! HA!

LET’S PLAY THIS KISS AGAIN…LA! LA! LA! LA!

LA! LA! LA! LA!

HA! HA! HA! HA!

Επειδή γιορτάζουμε

2010-03-08T13:36:00.005+02:00

Χρόνια σου πολλά ρε Γυναίκα. Χρόνια πολλά σ' εσένα που αδιαθέτησες πρώτη φορά στην Πέμπτη δημοτικού, που φόρεσες σουτιέν στα 13, που πονάει η κοιλιά και η μέση σου στην περίοδο και παίρνεις δυνατά παυσίπονα για ν' αντέξεις τον πόνο, που πόνεσες την πρώτη σου φορά, που βλέπεις την ψυχολογία και τη διατροφή σου να αλλάζει κάποιες μέρες του μήνα και το σώμα σου να πρήζεται, που αποχαιρετάς πριν τραβήξεις το καζανάκι τα αγονιμοποίητα ωάριά σου για χρόνια, που είδες την κοιλιά σου να γίνεται ένα τεράστιο μπαλόνι και το αιδοίο σου σκίστηκε για να γεννήσεις, που είδες το στήθος σου να μεγαλώνει και να τρέχει γάλα απ' τις θηλές, που έχεις εξάψεις και βλέπεις ξανά το σώμα σου ν' αλλάζει στην εμμηνόπαυση.

Χρόνια σου πολλά ρε Γυναίκα. Χρόνια πολλά σ' εσένα που φοράς τα ψηλοτάκουνα και δεν πέφτεις, που βγάζεις σε κοινή θέα τα μπούτια και τα στήθη σου, που μακιγιάρεσαι ακόμη και για να πας στο περίπτερο, που αλλάζεις χρώμα στα μαλλιά σου κάθε μήνα, που φοράς κοσμήματα, που αφήνεις τα νύχια μακριά.

Χρόνια σου πολλά ρε Γυναίκα, γιατί δεν φτιάχτηκες απ' το πλευρό του Αδάμ, αλλά απ' τ' αχαμνά του. Μόνο έτσι εξηγείται γιατί ακόμη κι αν σου λείπουν βιολογικά, είσαι πολύ πιο άντρας απ' αυτούς.

Χρόνια μας πολλά girls :)

Επειδή φρικάρω

2010-03-07T13:41:00.003+02:00

Πραγματικά έχω τρομάξει. Ή έχω απίστευτο ένστικτο ή η έντονη σκέψη μου προκαλεί δυσάρεστες καταστάσεις.

Η αδερφή μου θα έφευγε ξημερώματα Παρασκευής με το αυτοκίνητο για Θεσσαλονίκη. Μέσα μου, δεν ήθελα να την αφήσω να πάει, αλλά και τι να της πω; Της είπα μόνο 3 φορές, να προσέχει πολύ στο δρόμο. Είχα την αίσθηση ότι θα πάθει ατύχημα. Ήταν η ώρα, οδηγεί και σαν τρελή...Έφτασε μια χαρά.

Όταν είδα ότι ο καιρός θα χαλάσει κι ότι πιθανόν θα συναντήσει χιόνια στην επιστροφή, με ξαναέπιασε ο πανικός.

Μου τηλεφώνησε πριν λίγο από Κατερίνη. Έπαθε ατύχημα. Έφταιγε εκείνη. Ευτυχώς δεν έπαθε κανείς τίποτα, αλλά σακατεύτηκε το αυτοκίνητο.

Τρέμω ολόκληρη αλλά ευχαριστώ το Θεό που έγινε σε επαρχιακή οδό, με μικρές ταχύτητες και δεν έγινε στην εθνική. Δεν ξέρω για ποιο λόγο μπήκε στην Κατερίνη. Ίσως για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Της Σταυροπροσκυνήσεως σήμερα.

Επειδή κερνάω

2010-03-02T22:03:00.003+02:00

Πες μου τώρα ποιον να βρίσω; Το αυτοκίνητο ψόφησε κι υπέθεσα ότι ήταν η μπαταρία (το ξανάπαθα πριν από 1 χρόνο). Θα ερχόταν ένας φίλος να το φτιάξει στις 6, μετά έρεπε να το κινήσω για κανά μισάωρο και μετά είχα κανονίσει να δω έναν αγαπημένο φίλο που ήρθε για λίγες μέρες Αθήνα. Παράτησα το διάβασμα απ' τις 5 κι άρχισα τα μπανιαρίσματα, τα παρφουμαρίσματα, τα ντυσίματα, τη λακ στο μαλλί κλπ,κλπ,κλπ, για να είμαι έτοιμη. Στις 6, με ειδοποιεί ο 1ος ότι θα αργήσει και θα έρθει στις 8. Παίρνω τον 2ο και του λέω να το κάνουμε 9. Στις 8 κι ενώ ο 1ος είναι άφαντος, παίρνει ο 2ος να ακυρώσει το ραντεβού. Οκ λέω και κανονίζω να πάω να δω τον κολλητό μου στις 9. Στις 9 έρχεται ο 1ος, ο οποίος διαπιστώνει ότι το τουτού απεβίωσεν και δεν ξέρουμε τι έπαθε. Στις 9.20 κατεβαίνω να πάρω ταξί και μέχρι τις 9.40 δεν περνάει ούτε για δείγμα. Υποψιάζομαι ότι παίζει απεργία και πηγαίνω στη στάση του λεωφορείου να ρωτήσω. Μου το επιβεβαιώνουν. Ζητάω εισιτήριο, δεν υπάρχει. Παίρνω σβάρνα όλα τα περίπτερα, τίποτα. Παίρνω τηλ τον κολλητό και μου λέει ότι κοίταξε στο ιντερνετ και τα ταξί έχουν 48ωρη απεργία, οπότε και να πάω, δεν θα μπορώ να φύγω!!

Είμαι έτοιμη από τις 6 και στις 10 παρά, επιστρέφω σπίτι πολύ νευριασμένη. Αυτό το σημερινό, ήταν η σταγόνα που ξεχύλησε το ποτήρι, το κερασάκι στην τούρτα και δεν ξέρω τι άλλο. Αλλά δεν θα αφήσω τη γκίνια να με πάει έτσι.

Ποιος μένει βρωμούπολη, έχει μεταφορικό μέσο και θέλει να τα πιούμε παρέα;;

Επειδή αγχώνομαι

2010-03-01T14:03:00.008+02:00

Καλό μήνα! Με τη θερμοκρασία, ανεβαίνει και το άγχος μου.

Θέλω να πω πολλά και τίποτα. Μην περιμένετε συνοχή. Θέλω να ζήσω σ' ένα κόσμο όπου ο κομμωτής θα με αφήνει να κάνω το μαλλί μου μαύρο κορακί, όταν χρειάζομαι απεγνωσμένα αλλαγή κι όταν τελικά με πείθει να το ανοίξω σε καστανό σαντρέ, να μη βγαίνω με καστανοκόκκινο - ίδιο μ' αυτό που είχα πριν πάω, στο λίγο πιο σκούρο. Σ' ένα κόσμο που ποτέ ξανά δεν θα είμαι κοκκινομάλλα παρά τη θέλησή μου, όπως έχω υπάρξει τα μισά από τα χρόνια που βάφω τα μαλλιά μου. Σ' ένα κόσμο που δεν θα δίνουν 105 άτομα για 15 θέσεις στη βρωμούπολη, ε ναι εδώ θα μείνω, να βουλιάζω στο βόθρο σας, γιατί η θέση που ονειρεύομαι και υπάρχει (!), προϋπέθετε η ζωή μου να είχε κάνει μια στροφή τόση δα, που από δειλία δεν έκανε, που να μην κλωτσάω τις ευκαιρίες, με την ιδέα ότι θα ξανάρθουν, όπου δεν θα παίρνουν τις μισές θέσεις οι περσινοί και οι προπέρσινοι, που δεν θα με πιάνει άρνηση να πιάσω βιβλίο, που η σιγουριά για την επιτυχία μου στις εξετάσεις, δεν θα γινόταν αβεβαιότητα, που η πρώτη παράσταση ever δεν θα ήταν διαζύγιο, που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα αλλά αυτά δεν βγαίνουν στη σύνταξη, που όλα θα ήταν πιο ανοιξιάτικα. Και δε συνεχίζω, γιατί θα πάρω φόρα και θα πηδήξω απ' το παράθυρο...αν δεν έμενα στο ισόγειο...

Merde.

Επειδή ζηλεύω

2010-02-23T21:03:00.006+02:00

Χθες ξενύχτησα, βλέποντας καλλιτεχνικό πατιναζ (όχι το συγκεκριμένο). Μου αρέσει που έχει κινήσεις από μπαλέτο, βαλς, ταγκό, μ' αρέσουν οι μουσικές και τα κοστούμια του. Παρ' όλο που κοροϊδεύω τους γονείς, που βγάζουν τα απωθημένα τους στα παιδιά τους, αν ποτέ κάνω κόρη, θα την στείλω να μάθει οπωσδήποτε. Ωραίο σώμα κάνει - μόνο το στήθος δε μεγαλώνει. Θα πήγαινα κι εγώ, αλλά δεν ξέρω αν είναι εφικτό σ' αυτή την ηλικία.

Σε παγοδρόμιο δεν έχω πατήσει το πόδι μου ποτέ. Μάλιστα, όταν ήμασταν φοιτητές και κανονίζαμε να πάμε, κάποιος μου διηγήθηκε μια ιστορία, για έναν που έπεσε και πέρασε άλλος πάνω από τα δάχτυλά του κι είχαν απώλειες, οπότε ως κλασική φοβιτσιάρα, αποφάσισα να μη συνοδεύσω την παρέα. Είναι κι αυτός ο ήχος κι η αίσθηση (που φαντάζομαι πώς θα είναι) του παγοπέδιλου πάνω στην πίστα που με ανατριχιάζει. Όπως το νύχι στον πίνακα. Και μόνο που το σκέφτηκα, ανατρίχιασα.

Όμως είναι μαγευτικό. Παρακολουθούσα με προσοχή τα ζευγάρια και σκεφτόμουν ότι κάπως έτσι θα 'πρεπε να είναι οι σχέσεις. Ένας άντρας και μια γυναίκα, με συντονισμένες κι αρμονικές κινήσεις, που θα τα καταφέρουν μόνο αν συνεργαστούν. Έκαναν φιγούρες, που αν δεν κρατούσε εκείνη τη στιγμή ο ένας τον άλλο, θα είχαν κουτρουβαλιαστεί. Παρακολουθούσα τις κινήσεις του άντρα. Άλλες φορές έδινε ώθηση στην ντάμα του, για να βγάλει τη φιγούρα της κι άλλες φορές τη σήκωνε ψηλά, στο πλάι, την έφερνε σβούρες κι ήταν σαν βιολί το σώμα της, στα χέρια του να κρατούσε, που λέν΄ κι οι Κατσιμιχαίοι. Κι όλα αυτά, με τη μεγαλύτερη δυνατή αίσθηση ελευθερίας. Αυτό.

Επειδή γκομενίζουμε

2010-02-21T20:57:00.004+02:00

Αφιερωμένο στα γκομενάκια μας/τους

και στις μικρές ή μεγαλύτερες παρεξηγήσεις

Επειδή ακυρώνω

2010-02-18T17:54:00.006+02:00

Διαβάζοντας, έκανα την εξής διαπίστωση:

Οι άντρες της ζωής μου είναι σαν τις ακυρώσιμες δικαιοπραξίες.

Οι ακυρώσιμες δικαιοπραξίες (δικαιοπραξία είναι η πώληση, η διαθήκη, το δάνειο κ.λ.π.) παράγουν τα αποτελέσματά τους, μέχρι να ακυρωθούν λόγω πλάνης, απάτης ή απειλής.

Το αυτό κι οι άντρες μου. Ήμουν μαζί τους, μέχρι που τους έβγαλα άκυρους (βλ. σχετικό λαϊκό ΝάΖμα) όταν ανακάλυψα:

α) ότι με είχαν ρίξει με ψέματα κι ήμουν σε πλάνη

β) ότι με απάτησαν (βλ. κέρατο - όχι νομική έννοια)

Σε απειλή ακόμη δεν έχω κάτι, αλλά η ζωή συνεχίζεται.

Επειδή μας έχετε τρελάνει εντελώς!

2010-02-12T01:38:00.003+02:00

Οι γυναίκες είναι απ' την Αφροδίτη κι οι άντρες απ' τον Άρη.

Διαπιστωμένο.

Επειδή είμαι σε δίλημμα

2010-02-11T01:33:00.004+02:00

Προτάσεις για εκδρομούλες το 3ήμερο κι εγώ διστάζω. Τί μου συμβαίνει; Σίγουρα στην παρούσα φάση, παίζουν ρόλο οι προτεραιότητες. Έχω αγώνα αύριο....ε συγγνώμη...τον Ιούνιο κι αφήνω την προσωπική ζωή μου πίσω. Η ζωή όμως δεν γυρίζει πίσω, που τραγουδάει κι η Δήμητρα Γαλάνη.

Αν φύγω, θα περάσω τέλεια, αλλά θα μείνω πίσω στην ύλη. Αν μείνω, μάλλον θα μείνω μέσα να διαβάζω, οπότε δεν θα περάσω καλά. Δεν μου εξασφαλίζει κανείς την επιτυχία, αλλά με περισσότερο διάβασμα, αυξάνονται οι πιθανότητες. Αξίζει να θυσιάζω τη ζωή μου για τις πιθανότητες; Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε τί θα καταλάβουμε κλπ. Αν δεν διαβάσω όμως, θα 'χω ενοχές, γιατί ο στόχος μου φέτος είναι να περάσω. Μέχρι αύριο πρέπει να έχω αποφασίσει. Ουφ. Αυτό.

Επειδή μυρίζει Θάνατος

2010-02-09T14:18:00.007+02:00

Ξύπνησα απ' το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Δυστυχώς, επειδή ο μπαμπάς μου αρρώστησε με την καρδιά του, από τα 14 μου, μου έχει μείνει φοβία και κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο ακατάλληλες ώρες ή επίμονα, πηγαίνει η ψυχή μου στην κούλουρη (πού να 'ναι αυτή άραγε; Στο διάολο;).

Το σήκωσε η αδερφή μου και την άκουσα να λέει "Ποιος;; Όχι ρε .... Πώς έγινε;;". Πανικός. Μου κόπηκαν τα πόδια κι η καρδιά μου κόντευε να εκραγεί. Δεν μπορούσα να σηκωθώ να πάω να ρωτήσω. Προσπάθησα πρώτα να ηρεμήσω και μετά να ακούσω τι έλεγε. Κατάλαβα ότι δεν ήταν κάποιος απ' την οικογένεια και βρήκα το κουράγιο να σηκωθώ. Μια φίλη της, που προχθές διασκέδαζαν μαζί, παντρεμένη, 30 χρονών, με ένα παιδάκι 2 ετών, από αυτοκινητιστικό.

Δεν έχω συμβιβαστεί με το θάνατο. Έβλεπα προχθές μια συνέντευξη της Κικής Δημουλά που έλεγε ότι ο θάνατος είναι ασυγχώρητο πράγμα κι αυτός που αποφάσισε οι άνθρωποι να πεθαίνουν, είναι φονιάς. Ταυτίστηκα τόσο πολύ, που δεν περιγράφεται. Απ' την αρχή του χρόνου έχω ακούσει γύρω στους 5 θανάτους, που ήταν όλοι απρόσμενοι - από ατύχημα. Κι οι ηλικίες από 25 έως 58. Θυμήθηκα το 2004. Εκείνη τη χρονιά άκουσα τους περισσότερους θανάτους από ποτέ και στην πλειοψηφία τους, παιδιά από ατυχήματα.

Εκεί, έχω μια ευαισθησία. Ήμουν στα 16, όταν είδα το μπροστινό αυτοκίνητο να συγκρούεται με μια μηχανή και να μετράμε 6 νεκρούς και 1 σοβαρά τραυματισμένη, που υπέκυψε τελικά στα τραύματά της, όσο περιμέναμε για 1 ώρα να έρθει το ασθενοφόρο. Είδα πτώματα, κομμένα πόδια, κομμένα κεφάλια.

Την Πέμπτη, κατεβαίνοντας κέντρο, ένας πεζός έριξε την μπροστινή μου μηχανή κάτω και το αίμα μου πάγωσε. Ευτυχώς ο άνθρωπος φορούσε κράνος.

"Ο θάνατος είναι ασυγχώρητο πράγμα κι αυτός που αποφάσισε οι άνθρωποι να πεθαίνουν, είναι φονιάς."

Κική Δημουλά

Ποιος θάνατος έχει γραφτεί για 'μας;

Επειδή θέλω να μάθω ΙΧ

2010-02-06T14:18:00.003+02:00

Πώς ορίζεις την κατανόηση;

2010-02-03T01:23:00.001+02:00

Δες! Είναι συγκλονιστικό....

Επειδή φορτώνω

2010-02-01T13:46:00.007+02:00

Τελικά είναι τυχερός ή άτυχος αυτός που αγαπήθηκε; Οι άνθρωποι με αηδιάζουν με τα γλοιώδη και μεγαλοπρεπή λόγια τους. Μπλα μπλα μπλα, μπλα, μπλα.

Ένας συνάδελφος είπε τις προάλλες, ότι οι δικηγόροι παντρευόμαστε μεγάλοι ή δεν παντρευόμαστε ποτέ, επειδή βλέπουμε τα διαζύγια των άλλων. Εγώ επειδή δεν το άσκησα το επάγγελμα, δεν ήρθα σ' επαφή με τέτοιες καταστάσεις. Μέχρι που είπα να αναλάβω το διαζύγιο της αδερφής μου, στο οποίο εμπλέκομαι και συναισθηματικά.

Πας να βγάλεις συναινετικό κι από πολιτισμένοι άνθρωποι, συμπεριφέρονται σα ζώα. Ο υπέρτατος μαλάκας (βλ. ex) άλλαξε μέχρι και τις κλειδαριές του σπιτιού και ζήτησε παρουσία δικηγόρου, για να πάρει η αδερφή μου τα πράγματά της από το σπίτι που ζούσαν, το οποίο βέβαια του ανήκει, τη στιγμή που η αδερφή μου, παρά τις όποιες προσπάθειές μου, αρνήθηκε να διεκδικήσει το παραμικρό. Και δε μιλάμε για μικροποσά. Μιλάμε για 300.000 - 500.000 ευρώ. Κι ο λόγος που την πίεσα, δεν είναι ότι είμαι φιλοχρήματη (που είμαι, αλλά δεν θα έμπαιναν στην τσέπη μου), αλλά επειδή σε τέτοιους ανθρώπους, αξίζει τέτοια συμπεριφορά. Όταν δε, σε βάζουν και να κάνεις λίστα με το τι πήρες, να την υπογράψεις και να σου βάζουν και όρο ότι παραιτείσαι από οποιαδήποτε άλλη απαίτησή σου, χρηματική ή μη, από την ίδια αιτία ή άλλη, του τα παίρνεις όλα και φεύγεις ή όχι; Ε, η αδερφή μου όχι.

Καλά μιλάμε τα 'χω πάρει άσχημα με τον τύπο! Μα να αλλάξει την κλειδαριά, παρόλο που η αδερφή μου έχει να πατήσει το πόδι της μήνες στο σπίτι και τη μια φορά που χρειάστηκε να πάει, να πάρει κάποια πράγματά της, του ζήτησε και την άδεια; Και στο ραντεβού με τον κακόμοιρο ασκούμενο, που έστειλαν από Πειραιά για να κάνει το διαιτητή κι ο άνθρωπος με το δίκιο του γέλαγε και κορόιδευε, να με πάρει τηλέφωνο το αφεντικό του, να αργήσω; Για βλάκα με περνάνε; Ρώτησα τον ασκούμενο κι έμαθα. Ήταν εκεί ο "κύριος" κι ήθελε να προλάβει να φύγει. Αϊ σιχτίρ πια. Τους σιχάθηκα όλους!

Με αηδιάζουν οι άνθρωποι μ' αυτή την ψυχοσύνθεση. Μπορεί να με αηδιάζουν γενικότερα οι άνθρωποι ή ειδικότερα οι άντρες. Δεν έχω καταλήξει.

Επειδή διαβάζω λέμε

2010-01-31T00:20:00.004+02:00

Τώρα που γνωρίζω και πέντε νομικά (μη γελάτε παρακαλώ) και διαβάζω για την καταδολίευση δανειστών και τη διάρρηξη, άρχισα να θυμάμαι τον πρώτο χρόνο στο Ίδρυμα.

Ενοχικές συμβάσεις έλεγε ο καθηγητής, σκεφτόταν η δικιά σου ότι οι συμβαλλόμενοι πρέπει να ένιωθαν ενοχές (που έλεγε κι η Θεοδοσία) που υπέγραφαν.

Αρραβώνας έλεγε ο καθηγητής, βέρες σκεφτόταν η δικιά σου.

Διάρρηξη ο καθηγητής, κουκούλες η δικιά σου.

Άλλα ντ΄άλλα, της Παρασκευής το γάλα. Κι άντε να πάρεις πτυχίο με τέτοιες ιδέες να σου μπαίνουν στο μυαλό. Μα κι αυτοί οι χριστιανοί, δεν έβρισκαν άλλους όρους;

Πάντως το ενοχικό ακόμα στο στομάχι μου κάθεται.

Επειδή ευχαριστώ

2010-01-29T01:31:00.004+02:00

Να τελικά που κάτι αλλάζει. Τηλεφωνήματα, συναντήσεις, κολακευτικά λόγια. Ευτυχώς που κάποιοι εξωτερικεύουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ευτυχώς που έχω φίλους, που δείχνουν εμπράκτως την εκτίμησή τους.

Μόνο σήμερα, είχα μια καταπληκτική επαγγελματική πρόταση, που μου διασφαλίζει τα πρώτα χρόνια στη δουλειά (αν περάσω τις εξετάσεις με το καλό, που το καλό που μου θέλω είναι να τις περάσω) κι ένα μέιλ ενημέρωσης και συμπαράστασης. Ευχαριστώ που με σκέφτεστε και με νοιάζεστε.

Σας αγαπώ πολύ - πολύ κι όπως μπορώ θ' ανταποδίδω! Μerci :))

Ξέρεις εσύ ;)

Επειδή κλίνω

2010-01-24T03:43:00.004+02:00

Εγώ πληγώνω

εσύ πληγώνεις

αυτός πληγώνει

εμείς πληγώνουμε

εσείς πληγώνετε

αυτοί πληγώνουν.

Οι σκοποί και τα μέσα ποικίλλουν. Κι η πρόθεση επίσης. Άλλοι το κάνουν με δόλο κι άλλοι από αμέλεια. Το σίγουρο είναι ότι πληγώνουμε ανθρώπους που αγαπάμε και πληγωνόμαστε από αυτούς. Ίσως τελικά να έχουμε απλά μεγάλες προσδοκίες εμείς από αυτούς κι αυτοί από 'μας.

Επειδή τρομάζω

2010-01-23T02:42:00.006+02:00

(Μες τη βδομάδα σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να το ψοφίσω αυτό το μπλογκ. Ούτως ή άλλως οι αναρτήσεις και η διάθεση για νέες αναρτήσεις, μειώθηκαν δραματικά από το φθινόπωρο. Αλλά δεν τα πάω καλα με τις αποφάσεις. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις αποφάσεις. Και καλά ήταν στην ανήλικη ζωή μου, που τις έπαιρναν οι άλλοι για μένα και τώρα έχω κάποιον να κατηγορώ για τις συνέπειες. Αλλά τώρα ποιον να κατηγορήσω; Εμένα;

Καλούμαι να πάρω μια απόφαση ζωής και το μόνο που καταφέρνω είναι να αγχώνομαι και να μην μπορώ να αποφασίσω. Κι έτσι είπα να πάρω τουλάχιστον μια απόφαση, που δεν θα μετανοιώσω αύριο και να κρατήσω αυτόν τον τόπο, έστω και προσωρινά. Κι έτσι λοιπόν, κάνω επί τούτου, την 3η ανάρτηση μες τη βδομάδα.)

Σήμερα με προβλημάτισαν τα μυστικά. Γνωρίζουμε τον κόσμο όπως μας συστήνεται. Αλλά ποιος δεν κρύβει μικρά μυστικά; Από αθώα μέχρι πολύ ένοχα. Όλοι. Αλλά με βλέμμα ευχαρίστου βλακείας, που λέει και κάποιος γνωστός, δεχόμαστε αυτό που βλέπουμε. Κι όταν μάθουμε αυτό το μικρό μυστικό, τι γίνεται; Γκρεμίζεται ο κόσμος μας κι ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο στη ζωή μας;

Τρομάζω στη σκέψη της αποκάλυψης κάθε μυστικού που κουβαλούν οι άνθρωποι που αγαπώ. Τρομάζω στις αλλαγές των ανθρώπων και των καταστάσεων, που δεν μπορώ να ελέγξω. Τρομάζω στη συνειδητοποίηση της αγάπης μου προς άγνωστους ανθρώπους, που με τα χρόνια έγιναν οικογένεια. Τρομάζω με τις αντιδράσεις μου. Τρομάζω με τη στάση που δεν μπορώ να κρατήσω, με τις αποφάσεις που δεν μπορώ να πάρω. Κυρίως τρομάζω με τις συνέπειες.

Αυτό.

Επειδή αχ!

2010-01-20T14:53:00.004+02:00

Τα λιανοτράγουδα

(Από τον Μεγάλο Ερωτικό)

Στίχοι: Παραδοσιακό

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού, ένα είναι που σου µοιάζει

ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει.

Κυπαρισσάκι µου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει,

που στέκεις πάντα δροσερό, κι ανθείς και λουλουδίζεις.

Να 'χα το σύννεφο άλογο και τ' άστρι χαλινάρι

το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόµουν κάθε βράδυ.

Αν µ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να µην ξυπνήσω,

γιατί µε την αγάπη σου, ποθώ να ξεψυχήσω.

Της θάλασσας τα κύµατα τρέχω και δεν τροµάζω

κι όταν σε συλλογίζοµαι, τρέµω κι αναστενάζω.

Τι να σου πω; Τι να µου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις,

και την ψυχή και την καρδιά εσύ µου την ορίζεις.

Να 'χα το σύννεφο άλογο και τ' άστρι χαλινάρι

το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόµουν κάθε βράδυ.

Αν µ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να µην ξυπνήσω,

γιατί µε την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Εγώ είµ' εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιµώνω,

καίγοµαι στάχτη γίνοµαι και πάλι ξανανιώνω.

Σαν είν' η αγάπη µπιστική, παλιώνει, µηδέ λιώνει

ανθεί και δένει στην καρδιά και ξανακαινουργώνει.

Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι,

χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλικάρι.

Αν µ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να µην ξυπνήσω,

γιατί µε την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Ο μεγαλύτερος ύμνος στον Έρωτα. Η μεγαλύτερη αλήθεια ή το μεγαλύτερο ψέμα;

Επειδή μου τη δίνει

2010-01-19T20:50:00.003+02:00

Ξέρεις τι μου τη δίνει; Η ωραιοποίηση των πάντων. Κυρίως των ανθρώπων. Είμαστε όλοι μεγάλα παιδιά, που γουστάρουμε να υποκρινόμαστε. Λες και είναι τόσο πολύ δύσκολο να το καταλάβουν οι άλλοι. Αναγνωρίζουν τα σημάδια, από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ναι, έχω ελαττώματα! Κι αφού προσπάθησα να τ' αλλάξω και δεν τα κατάφερα, τα αποδέχτηκα ως κομμάτι αυτού του υπέροχου και μοναδικού annana. Έτσι είμαι. Κτητική, ζηλιάρα, δειλή, ματαιόδοξη, χαιρέκακη.

Δε μ' αρέσει να κρύβομαι πίσω απ' το δάχτυλό μου, ούτε να προσποιούμαι. Αλλά βλέπεις, το marketing έχει εξελιχθεί σε επιστήμη και πλέον είσαι ό,τι δηλώσεις κι ό,τι πλασάρεις στον άλλο. Κι εκεί κάποιοι αφελείς την πατάνε. Ίσως επειδή δεν είναι ρεαλιστές, αλλά αιθεροβάμωνες που θέλουν να πιστεύουν σ' ένα κόσμο ιδανικά πλασμένο. Που θέλουν να πιστεύουν στα παραμύθια. Που θέλουν να πιστεύουν στα ψέματα των άλλων.

Από αφέλεια; Από αδυναμία; Από ανάγκη;

Λέω εγώ τώρα...

Επειδή διαπιστώνω

2010-01-16T17:57:00.004+02:00

Και μέσα σ' όλα τα στραβά, να κι ένα καλό:

Με 1 ώρα διάβασμα, πήρα 7 στη νέα σχολή. Άσχετα αν το έμαθα 1,5 χρόνο μετά και αν είναι το μοναδικό μάθημα που έχω δώσει εδώ και 3 χρόνια που "σπουδάζω". Σε κανά χρόνο που θα το δω σοβαρά το θέμα, ίσως πάρω και πτυχίο με Άριστα. Μου φαίνεται απίστευτο που υπάρχουν και τέτοιες σχολές! Τουλάχιστον τα παιδάκια ζουν, δε φυτουκλιάζουν.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί όλοι της πρώτης μου σχολής -γνωστής και ως "Το Ίδρυμα"- μηδενός εξαιρουμένου (με μόνη εξαίρεση την υποφαινόμενη κι αυτό παίζεται), είναι τόσο βαρεμένοι!

Καλησπέρες :)

Επειδή κάποιος θέλει να τα δει ;)

2010-01-13T13:34:00.001+02:00

Ζηλέψατε;

Επειδή χαίρομαι

2010-01-10T20:13:00.004+02:00

Μ' αρέσουν οι εκπλήξεις.

Οι ευχάριστες με χαροποιούν κι οι δυσάρεστες τεστάρουν το μυαλό και το ένστικτό μου. Αυτό.

Επειδή με πήρε και με σήκωσε

2010-01-09T14:56:00.007+02:00

Απορρυθμίστηκε λέει. Εμ βέβαια, τόσα νεύρα και τέτοιες εξάψεις που να φυτρώνει ιδρώτας σε όλο το κορμί μου από το πουθενά, 6 μήνες τώρα, δεν δικαιολογούνται. Φανταζόμουν ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν ήθελα άλλες εξετάσεις. Τις απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέχρι που με πήγαν σηκωτή, που λέει ο λόγος. Και βέβαια ο γιατρός που θα τις δει και θα ρυθμίσει τη δόση, κλεισμένος για τις επόμενες 2 βδομάδες.

Ας περιμένουμε λοιπόν. Μήπως κάνουμε και τίποτα άλλο σ' αυτή τη ζωή; Τα 'χω ξαναπεί αυτά, ας μην επαναλαμβάνομαι.

Το γιατί απορρυθμίστηκε δεν καταλαβαίνω όμως. Άφησε πολλά κατάλοιπα το καλοκαίρι φαίνεται...

Και δεν θα συνεχίσω γιατί θα πάει το βρισίδι σύννεφο.

Προσέξτε την υγεία σας. Την ψυχική κυρίως.

Επειδή αμπελοφιλοσοφώ

2010-01-04T21:18:00.004+02:00

Κι αφού το φιλοσόφησα το θέμα, κατέληξα στο ότι αφού οι σχέσεις είναι δούναι και λαβείν, ο καθένας δίνει ό,τι έχει σε περίσσευμα. Άλλος αγάπη, άλλος ψέμα, άλλος φροντίδα, άλλος κοροϊδία. Έτσι είναι τα πράγματα. Απλά. Μας αρέσει αυτό που μας δίνει ο άλλος; Το παίρνουμε. Δε μας αρέσει; Φεύγουμε και δεν κρατάμε και κακία. Αυτό είχε, αυτό έδωσε.

(η φωτο είναι άσχετη, αλλά την είδα και μ' άρεσε. Όπως όλα τα παράδοξα των σχέσεων)

Επειδή θα εκπλαγείτε!!

2010-01-02T02:38:00.002+02:00

Με το νέο έτος, βγαίνει στο σινεμά μια απίστευτη ταινία, που παρόμοια δεν έχετε ξαναδεί! Δείτε με προσοχή όλο το trailer και πραγματικά σας εγγυώμαι ότι θα εκπλαγείτε!!!

http://en.tackfilm.se/?id=1262392011536RA28

Χρόνια καλά!

2009-12-30T01:28:00.005+02:00

Κλείνοντας αυτή τη δεκαετία, θα μπορούσα να γράψω λίστες ολόκληρες για τα βιώματά μου, όπως συνηθίζεται σε ορισμένα blogs. Αντ' αυτού, θα πω επί τροχάδην, ότι στην αρχή αυτής της δεκαετίας, κέρδισα το φλουρί (αποδείχτηκε στημένο), ενηλικιώθηκα, άλλαξα πόλη, σπούδασα, έπιασα την πρώτη μου δουλειά και τα πρώτα μου χρήματα στα χέρια, ταξίδεψα και γνώρισα τους σημερινούς μου φίλους και έρωτες. Είμαι ευχαριστημένη. Ήταν 10 χρόνια γεμάτα από κάθε είδους συναίσθημα. Όχι ότι δεν υπάρχουν πράγματα που θα ήθελα να ζήσω, αλλά δεν έτυχε και δεν παραπονιέμαι.

Να 'μαστε καλά, αρτιμελείς και γενικά υγιείς σωματικά και πνευματικά, ευτυχισμένοι και να ζήσουμε όσες περισσότερες νέες εμπειρίες μπορούμε τη δεκαετία που έρχεται. Καλές κατά προτίμηση! ;)

Καλή χρονιά, καλή δεκαετία, καλά μυαλά και να μας μπει γλυκά το δέκα το καλό! :)

Επειδή θέλω να μάθω VΙΙΙ

2009-12-23T02:18:00.000+02:00

Πώς ορίζεις το ξενέρωμα;

Επειδή η Αθήνα έβαλε τα καλά της

2009-12-18T02:49:00.004+02:00

Εδώ και μέρες θέλω να γράψω για τη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα, αλλά τώρα δεν θυμάμαι τι ήθελα να πω. Μόνο ότι χαίρομαι που βγάλανε τα περσινά μπλε φωτάκια, από τα δέντρα της Βασιλίσσης Σοφίας και ξαναβάλανε τα λευκά, σε βελτιωμένη έκδοση. Κι ό,τι περίσσεψε, το βάλανε στο πιο τσαπατσούλικα στολισμένο δέντρο που έχω δει ever. Δυστυχώς, επειδή περνάω από το σημείο εν κινήσει, δεν μπόρεσα να το βγάλω φωτογραφία. Αν περάσετε από το μετρό του Ευαγγελισμού, ρίξτε μια ματιά και θα με θυμηθείτε. Δείτε επίσης και την πλατεία που βρίσκεται ο Δρομέας (απέναντι από το Χίλτον).

Συγχαρητήρια στην υπομονή των ανθρώπων που τύλιξαν ένα - ένα τα δέντρα, που σκαρφάλωσαν σ' αυτά και που μας στόλισαν και φέτος. Και του χρόνου με υγεία!

'Cos all that I can see, is just a yellow lemon-tree

2009-12-13T17:31:00.004+02:00

Μακάρι να 'μουνα λεμόνι, να μην πήγαινε χαμένη η ξινίλα.

Επειδή μοιάζουμε

2009-12-11T03:00:00.006+02:00

Εκεί που τα 'πινα το βραδάκι, σηκώνομαι να περάσει μέσα, κάποιος απ' την παρέα. Όπως περίμενα όρθια να βολευτούν, πριν επιστρέψω στη θέση μου, νιώθω ένα τσίμπημα στη μέση.

"Ποιος βλάκας είναι;" σκέφτηκα.

Γυρίζω και βλέπω μια άγνωστη κοπέλα.

"Να σου πω;" μου λεει και το μάτι γυαλίζει (όχι το δικό μου).

"Πες μου".

"Σε κοιτάζω τόση ώρα κι είναι απίστευτο το πόσο μοιάζεις στην αδερφή μου. Τα πάντα όμως! Μέχρι και τα δάχτυλά σου! Όλα!" και το βλέμα πέφτει στο καλυμένο απόψε μπούστο μου. "Έτσι μου 'ρχεται να σε πάρω στην αγκαλιά μου και ν' αρχίσω να σε φιλάω!"

"Πω ρε φίλε βραδιάτικα! Η τύπισσα περνάει τα καλοκαίρια της - και όχι μόνο- στην Ερεσσό" (σκέψη annana).

Το μάτι δεν είχε σταματήσει να γυαλίζει και είχε το χαμόγελο της Crest ή της Colgate - δε θυμάμαι. Κι εκεί πρόσεξα τα μπροστινά της δόντια, που το ένα ήταν καβαλημένο στο άλλο. Μου θύμισαν τα δικά μου μπροστινά δόντια μέχρι τα 15, πριν βάλω σιδεράκια.

"Δε ζει εδώ η αδερφή μου. Μένει στην επαρχία κι είναι παντρεμένη με παιδιά. Δεν έρχεται συχνά. Και σ' έβλεπα εκεί να πίνεις, να μιλάς, να γελάς και σκεφτόμουν πώς θα ήταν, αν ήταν η αδερφούλα μου εδώ. Τα μάτια σας είναι ίδια, μόνο που τα δικά της είναι καστανά. Ακόμα και οι μαύροι κύκλοι. Από τότε που γεννήθηκε τους έχει."

"Κι εγώ..."

Άρχισα να παρατηρώ τα χαρακτηριστικά της. Τα δικά της μάτια ήταν καστανοπράσινα, σαν τα δικά μου και το σχήμα ίδιο. Στις βλεφαρίδες την έτρωγα. Είχε κι αυτή κύκλους. Μικρούς. Έλεγε αλήθεια τελικά. Αν έμοιαζα μ' εκείνη, ίσως η αδερφή της να είναι η σωσίας μου.

Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει ότι μερικοί άνθρωποι μοιάζουν εκπληκτικά μεταξύ τους. Όχι σαν χαρακτήρες. Εμφανισιακά. Ακόμα και στις κινήσεις και τις εκφράσεις του προσώπου. Επειδή τυχαίνει να ξέρω κάποιους, πάντα ήθελα να τους φέρω σε επαφή, να δω αν θα το έβλεπαν από μόνοι τους, το πόσο όμοιοι είναι.

Ενδιαφέρον δεν θα 'χε, να γνωρίζαμε τους σωσίες μας;

Επειδή μου τη δίνουν οι γάμοι

2009-12-09T21:01:00.005+02:00

Μισή ώρα περίμενα το λεωφορείο σήμερα. Την έχω καταβρεί με τα ταξί, αλλά δε συμφέρει καθημερινά. Στεκόμουν πάνω στα κόκκινα καρό, ψηλοτάκουνα μποτάκια μου (αυτά που ο δάσκαλος λέει πουτανέ, όπως κι οποιοδήποτε κόκκινο αξεσουάρ μου, κάνοντάς με να κοκκινίζω περισσότερο απ' αυτά) και σκεφτόμουν πόσες ώρες έχω σπαταλήσει τα τελευταία 10 χρόνια μου στη βρωμούπολη, περιμένοντας σε κείνη τη γαμημένη στάση. Άλλες εποχές τότε. Φοιτήτρια με τα αθλητικά και τις μπαλαρίνες. Τώρα ανάμεσα σε δικηγόρους, πρέπει να ντύνομαι κι εγώ δικηγόρος (με λίγη τσαχπινιά πάντα) κι ας έχει αυτό αντίκτυπο στα ποδαράκια μου.

Στεκόμουν απέναντι απ' το Πνευματικό Κέντρο και τράβηξε την προσοχή μου ένα νιόπαντρο ζευγάρι. Δεν ήξερα ότι γίνονται γάμοι εκεί. Ο πρώτος που είδα ήταν την Άνοιξη. Τους έβλεπα να βγάζουν φωτογραφίες με φόντο την Ακαδημίας και μου σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο. Θα τις κορνιζάρουν κιόλας;

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι κάνουν πολιτικούς γάμους. Μου φαίνονται άχαροι. Όπως κι οι θρησκευτικοί δηλαδή. Άντε πες στο θρησκευτικό βάζεις κι ένα νυφικό. Αλλά τι να το κάνεις κι αυτό; Τα είδαμε και τα νυφικά απ' το Λίβανο και τα τραπέζια στο Πολιτεία τέννις κλάμπ. Τώρα ζητούν νομικές συμβουλές. Τζάμπα.

Εντάξει θα μου πεις, νομικά, ένας γάμος σε εξασφαλίζει (π.χ. κληρονομικά κτλ). Ναι. Και; Απ' τη στιγμή που θεσπίστηκε το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, τι τους θες τους γάμους; Τα ίδια δικαιώματα αποκτάς, αλλά μειωμένα. Κι η μάνα μου ονειρεύεται ακόμα! Φτιάχνει το σπίτι λέει για τις γιορτές και βρήκε τα μέλια που δώσανε στους καλεσμένους της αδερφής μου κι αναρωτιόταν τι πρωτότυπο θα κάνει στο δικό μου γάμο. Μωρ' τι μας λες;

Το 'χω δηλώσει πολλές φορές. Αν παντρευτώ, ανοιχτό γάμο δεν κάνω. Εγώ μ' ένα λευκο φόρεμα, ο γαμπρός, ο κουμπάρος κι ο παππάς, σ' ένα εκκλησάκι δίπλα στη θάλασσα. Ούτε τραπέζια, ούτε νυφικά, ούτε συγγενείς έκτου βαθμού εκ πλαγίου, που δεν τους ξέρω καν. Δε μου πάει. Εξάλλου, δεν είχα φανταστεί ποτέ τον εαυτό μου με νυφικό.

Συμπέρασμα:

Άλλη φορά ταξί.