Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Επειδή θέλω να μάθω ΧΙ


Πώς ορίζεις την αγάπη;

Πέμπτη 28 Απριλίου 2011

Επειδή ψηλώνω


Οι τελευταίοι μήνες ήταν πολύ ζόρικοι κι η επιτυχία μου πέρασε γενικώς, αλλά κι από εμένα ειδικώς, στο ντούκου. Οι εγχειρίσεις του αδερφού και του μπαμπά μου, η αρρώστια της γιαγιάς, ο θάνατός της, η αναζήτηση γραφείου χωρίς βοήθεια, η εύρεση ενός, ο χρόνος, η ψυχή και τα χρήματα που ξόδεψα σ' αυτό, για να μην μου δοθεί τελικά μετά από 1,5 μήνα, τα 6 ταξίδια αυθημερόν στην πόλη μου μέσα σ' ένα μήνα, με κατέβαλαν.
Και μέσα σ' όλα, να διαπιστώνεις τη γαϊδουριά του κόσμου. Ο μαλάκας διαιρείται σε πολλές κατηγορίες, αλλά ο του χειρίστου είδους, είναι αυτός που δεν σέβεται.
Πάντα θέλω να πιστεύω πως ό,τι γίνεται, γίνεται για καλό, αλλά ο ... μου έδειξε μια προοπτική που δεν είχα δει. Απλά πράγματα. Ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί δεν έγινε, ό,τι ήταν να γίνει. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν είναι για καλύτερα ή για χειρότερα. Απλά δεν γίνεται. Έτσι που λες.
Δευτέρα παραδίδω τα κλειδιά του γραφείου κι απογοητευμένη βγαίνω ξανά στο ψάξιμο. Αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να πάρει 1,5 μήνα για να χαλάσει η δουλειά και δεν χαλούσε την 1η ή την 2η βδομάδα. Τρίτη πρωί χτυπάει το τηλέφωνο και μου προτείνουν μια απρόσμενα επικερδή συνεργασία, άνευ ανταλλάγματος. Απλά τους άρεσε το όνομά μου κι ήμουν η πρώτη επιτυχούσα στην οποία τηλεφώνησαν. Δεν έχω παράπονο. Το όνομά μου έχει δυναμική.
Τις τελευταίες μέρες ψήλωσα τουλάχιστον δέκα εκατοστά. Είδα στο δωμάτιό μου στο πατρικό, όλα τα πτυχία στο τοίχο πάνω απ' το γραφείο και θυμήθηκα πόσο περήφανη ένιωθα για τον εαυτό μου, κάθε φορά που σηκώνοντας τα μάτια απ' τα βιβλία, κοίταζα τις επιτυχίες μου κορνιζαρισμένες. Κι εκεί συνειδητοποίησα, ότι όλα αυτά δεν ήταν παρά τα τουβλάκια για να χτιστεί αυτό το υπέροχο οικοδόμημα που λέγεται annanas.
Στα 13 μου αποφάσισα να ασκήσω αυτό το επάγγελμα και στα 28 μου έδωσα εξετάσεις κι όχι απλά πέρασα με την πρώτη, αλλά βγήκα 4η στους 100. Μεγάλη επιτυχία δεν είναι τελικά;

Και ξέρεις και κάτι άλλο; Βαρέθηκα να αυτολογοκρίνομαι. Πότε επιτέλους θα πάψεις να με διαβάζεις;

Δευτέρα 25 Απριλίου 2011

Επειδή λάθη είμαστε κι ανθρώπους κάνουμε


Μετά από σχετική συζήτηση, με έχει προβληματίσει το θέμα των λαθών.
Αν γνωρίζεις ότι κάτι είναι λάθος, δηλαδή έρχεται σε αντίθεση με τα πρέπει/την ηθική σου ή της κοινωνίας, αλλά θελεις να το κάνεις ξανά και ξανά σαν κολασμένος, το κάνεις; Και μέχρι πότε;

Και επ' ευκαιρία, πείτε μου και δυο λέξεις από λάμδα.

Σάββατο 16 Απριλίου 2011

Επειδή μουσικώνομαι


...και σύντομα, ξανά κοντά σας :)

Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Επειδή ανακαλύπτω



Μ' εκπλήσσουν ευχάριστα μερικοί άνθρωποι. Τελευταία, όλο και πιο πολύ ανακαλύπτω, πως οι πιο πρόσφατες γνωριμίες - των τελευταίων περίπου 2 χρόνων - είναι αυτές που με καταλαβαίνουν και μου συμπαραστέκονται. Και σίγουρα μια παλιά γνωριμία, που πρόσφατα τόλμησε το μισό "σ' αγαπώ". Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι. Όσο πιο πολλά λόγια, τόσο πιο κενοί.

Μυρτώ σ' ευχαριστώ

Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011

Επειδή έφυγες...

...γιαγιάκα μου,
ήρθα κι εγώ να σε χαιρετήσω, όπως ήρθες κι εσύ, σαν σκιά στο δωμάτιο, λίγο πριν μάθω τα νέα. Αλλού η πείνα, αλλού ο πόνος, μου είχες πει όταν έχασες την κόρη σου, αλλά γιαγιάκα μου, ξέρεις ότι έχω πρόβλημα με το στομάχι μου και μην στενοχωριέσαι που δεν ήπια ούτε νερό. 
Βλέπεις τι ωραία μέρα έκανε σήμερα; Ανοιξιάτικη. Τα πουλιά τ' ακούς; Στο περιβόλι τιτιβίζουν, έξω απ' το σπίτι. Στο δέντρο που μας κρέμαγες κούνια τα καλοκαίρια, στο μπολιασμένο δέντρο, στη συκιά και στη μανταρινιά που κάνει τα χοντρά μανταρίνια χωρίς τα κουκούτσια, αυτή που είχε φυτέψει ο παππούς πριν 27 χρόνια για το annanάκι του. 
Ξέρεις γιαγιακούλα μου, πνίγηκα όταν σε είδα. Σαν κέρινη κούκλα ήσουν και το χρώμα δεν σου πήγαινε. Ήταν αφύσικο για 'σένα. Εντάξει, δεν ήθελα να σε κοιτάξω καθόλου, γι' αυτό κάθισα 8 βήματα από τη θέση σου και πίσω από άλλες κυρίες. Αλλά γιαγιά μου κουτσομπόλευαν και δεν άντεχα να τις ακούω. Κι εσένα θα σε τσάντισαν νομίζω, γιατί οι δυο μας μοιάζουμε πολύ και καταλαβαινόμαστε. 
Από παιδί σου είχα αδυναμία. Όταν φεύγαμε απ' το χωριό κι εγώ στην υπόλοιπη, μισάωρη διαδρομή έκλαιγα απαρηγόρητη που δεν με άφηναν μαζί σου. Όταν οι γονείς μου αμφέβαλαν για τις επιδόσεις μου στο σχολείο κι εσύ τους έλεγες "ο annanas πάει αργά, για να φτάσει γρήγορα". Όταν με είχες πάρει στο πεζούλι του σπιτιού και με παρηγορούσες γιατί τα ξαδέρφια μου δεν με έπαιζαν και μου έδειχνες στην πανσέληνο ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι. Όταν πήρα πτυχίο και έφερα πίτσες, που λάτρευες, για να το μοιραστώ μαζί σου. Όταν δεν μπορούσες να σταματήσεις το κλάμα στην ορκομωσία μου, γιατί άκουσες το δεύτερο όνομά μου -το δικό σου- και τότε πίστεψες για πρώτη φορά ότι τόσα χρόνια δεν σε κοροϊδεύαμε ότι με λένε και Μαρία (γιατί στη βάφτιση δεν ήσουν). Όταν θέλησες να γνωρίσεις τον αγαπημένο μου και τον αγάπησες, γιατί μ' αγαπούσες. Όταν ζύμωνες το πιο νόστιμο ψωμί που έχω φάει ποτέ κι όταν μαγείρευες τα πιο νόστιμα και παράλληλα ελαφριά φαγητά, που έχω φάει ποτέ. 'Οταν μου ζητούσες το "ζατζίκ να είναι αψύ". Όταν μου έγραφες να σου ψωνίσω απ' το Σ/Μ "δγιαούρτ". Όταν στενοχωρήθηκες που η κόρη σου και νονά μου αθέτησε το λόγο της κι έπεισες τον ανύπαντρο γιο σου να μου γράψει το σπίτι του, για να με εξασφαλίσεις. Όταν έβγαλα την πρώτη μου σφραγίδα και με έβαλες να σφραγίσω ένα σωρό χαρτιά, με τα οποία στόλισες τη βιβλιοθήκη σου, για να καμαρώνεις το annanάκι σου, που από τούβλο "έφτασε γρήγορα" κι έγινε δικηγόρος. Όταν συμμεριζόσουν το άγχος και τις ανησυχίες μου για τις εξετάσεις. Όταν, άρρωστη πια, μου είπες ότι περίμενες τα αποτελέσματα για να φύγεις. Όταν ούρλιαξες απ' τη χαρά σου όταν έμαθες για την επιτυχία μου, αλλά δεν μπορούσες να μου το πεις. 
Είμαι η αγαπημένη σου από τα 17 ξαδέρφια κι είσαι η αγαπημένη μου. Ο μόνος άνθρωπος που μου συμπαραστάθηκε 100% σε ό,τι έκανα, από τότε που γεννήθηκα και για 29 σχεδόν χρόνια.
Γιαγιακούλα μου, ξέρεις ότι δεν θα σε χαιρετούσα χωρίς να σε κοιτάξω. Είσαι τόσο πολύ ήρεμη και τόσο πολύ όμορφη που όταν συγκεντρώνω το βλέμμα μου στο στέρνο σου, βλέπω ότι ξεκλέβεις καμιά αναπνοή και τα μάτια σου τρεμοπαίζουν, έτοιμα να ανοίξουν για να ξανακλείσουν με ματιά, όπως πάντα συνεννοούμαστε εμείς.
Συγγνώμη που φυσάω τη μύτη μου, αλλά ξέρεις ότι δεν ήθελα ποτέ να σε δω τόσο ακίνητη. Κλαίω, ναι. Όλο το κορμί μου. Τα μάτια μου, στην πλάτη μου κυλούν δάκρυα, στις πατούσες μου, στα χέρια μου. 
Γιαγιά μου, το μυστικό σου το μοιράστηκα μόνο με τον αδερφό μου. Θυμάσαι τότε που έπεσες και χτύπησες τη μύτη σου; Θυμάσαι που έλεγες ότι στράβωσε κι ανησυχούσες μήπως αυτή την ώρα, προσέξει ο κόσμος ότι το ένα ρουθούνι φαίνεται μεγαλύτερο απ' το άλλο; Θυμάσαι που γελούσα και σου 'λεγα ότι είναι το ίδιο και δεν διαφέρουν; Δίκιο είχες. Το αριστερό είναι όντως μεγαλύτερο. Πολύ. Αλλά δεν το είπα και στους άλλους, για να μην το προσέξουν, μην ανησυχείς.
Και μιας και λέω για μύτες, θυμάσαι εκείνη την ιστορία που μου έλεγες, για μια κυρία απ' το χωριό, που στην εκκλησία μια μύγα κάθισε στη μύτη της κι εκείνη με το χέρι της την έδιωξε κι όλος ο κόσμος πετάχτηκε έξω, ουρλιάζοντας; Πού είναι αυτή η ζωηφόρος μύγα, να κάτσει  και στη δική σου μύτη, γιαγιούλα μου;
Πάντως μη σε νοιάζει τίποτα. Όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι. Εσύ ήσουν πανέμορφη κι εγώ στεκόμουν δίπλα στο αριστερό σου γόνατο συνέχεια. Πες μου, σε φίλησε άλλος πιο τρυφερά από μένα; Μόνο εγώ στόλισα το πρόσωπό σου με ένα κρίνο, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και 3-4 μαργαρίτες. Κανείς άλλος στο πρόσωπο, γιαγιά μου.
Τώρα που άλλαξαν τα πράγματα, μην με ξεχάσεις. Να είσαι εκεί, σε κάθε επιτυχία μου και σε κάθε δυσκολία μου. Και να μ' αγαπάς.
Ν-Μαρία

Κυριακή 13 Μαρτίου 2011

Επειδή τάδε έφη Τάδε IV


- Πιστεύω ότι όλοι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο, αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει, γιατί εμφανίστηκε στη δική μου ο Χ.
- Ίσως έρχονται για να μάθουμε πράγματα για 'μας και τις αντιδράσεις μας. Να μάθουμε τον εαυτό μας. Εγώ πιστεύω ότι όποιος έρχεται στη ζωή μας, ανοίγει κι ένα κουτάκι, απ' αυτά που κρύβουμε μέσα μας.