Επειδή μυρίζει Θάνατος

Ξύπνησα απ' το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Δυστυχώς, επειδή ο μπαμπάς μου αρρώστησε με την καρδιά του, από τα 14 μου, μου έχει μείνει φοβία και κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο ακατάλληλες ώρες ή επίμονα, πηγαίνει η ψυχή μου στην κούλουρη (πού να 'ναι αυτή άραγε; Στο διάολο;). 

Το σήκωσε η αδερφή μου και την άκουσα να λέει "Ποιος;; Όχι ρε .... Πώς έγινε;;". Πανικός. Μου κόπηκαν τα πόδια κι η καρδιά μου κόντευε να εκραγεί. Δεν μπορούσα να σηκωθώ να πάω να ρωτήσω. Προσπάθησα πρώτα να ηρεμήσω και μετά να ακούσω τι έλεγε. Κατάλαβα ότι δεν ήταν κάποιος απ' την οικογένεια και βρήκα το κουράγιο να σηκωθώ. Μια φίλη της, που προχθές διασκέδαζαν μαζί, παντρεμένη, 30 χρονών, με ένα παιδάκι 2 ετών, από αυτοκινητιστικό.

Δεν έχω συμβιβαστεί με το θάνατο. Έβλεπα προχθές μια συνέντευξη της Κικής Δημουλά που έλεγε ότι ο θάνατος είναι ασυγχώρητο πράγμα κι αυτός που αποφάσισε οι άνθρωποι να πεθαίνουν, είναι φονιάς. Ταυτίστηκα τόσο πολύ, που δεν περιγράφεται. Απ' την αρχή του χρόνου έχω ακούσει γύρω στους 5 θανάτους, που ήταν όλοι απρόσμενοι - από ατύχημα. Κι οι ηλικίες από 25 έως 58. Θυμήθηκα το 2004. Εκείνη τη χρονιά άκουσα τους περισσότερους θανάτους από ποτέ και στην πλειοψηφία τους, παιδιά από ατυχήματα.

Εκεί, έχω μια ευαισθησία. Ήμουν στα 16, όταν είδα το μπροστινό αυτοκίνητο να συγκρούεται με μια μηχανή και να μετράμε 6 νεκρούς και 1 σοβαρά τραυματισμένη, που υπέκυψε τελικά στα τραύματά της, όσο περιμέναμε για 1 ώρα να έρθει το ασθενοφόρο. Είδα πτώματα, κομμένα πόδια, κομμένα κεφάλια.

Την Πέμπτη, κατεβαίνοντας κέντρο, ένας πεζός έριξε την μπροστινή μου μηχανή κάτω και το αίμα μου πάγωσε. Ευτυχώς ο άνθρωπος φορούσε κράνος. 

"Ο θάνατος είναι ασυγχώρητο πράγμα κι αυτός που αποφάσισε οι άνθρωποι να πεθαίνουν, είναι φονιάς."

Κική Δημουλά

Ποιος θάνατος έχει γραφτεί για 'μας;

Επειδή θέλω να μάθω ΙΧ

Πώς ορίζεις την κατανόηση;

Δες! Είναι συγκλονιστικό.... 

Επειδή φορτώνω

Τελικά είναι τυχερός ή άτυχος αυτός που αγαπήθηκε; Οι άνθρωποι με αηδιάζουν με τα γλοιώδη και μεγαλοπρεπή λόγια τους. Μπλα μπλα μπλα, μπλα, μπλα.

Ένας συνάδελφος είπε τις προάλλες, ότι οι δικηγόροι παντρευόμαστε μεγάλοι ή δεν παντρευόμαστε ποτέ, επειδή βλέπουμε τα διαζύγια των άλλων. Εγώ επειδή δεν το άσκησα το επάγγελμα, δεν ήρθα σ' επαφή με τέτοιες καταστάσεις. Μέχρι που είπα να αναλάβω το διαζύγιο της αδερφής μου, στο οποίο εμπλέκομαι και συναισθηματικά.

Πας να βγάλεις συναινετικό κι από πολιτισμένοι άνθρωποι, συμπεριφέρονται σα ζώα. Ο υπέρτατος μαλάκας (βλ. ex) άλλαξε μέχρι και τις κλειδαριές του σπιτιού και ζήτησε παρουσία δικηγόρου, για να πάρει η αδερφή μου τα πράγματά της από το σπίτι που ζούσαν, το οποίο βέβαια του ανήκει, τη στιγμή που η αδερφή μου, παρά τις όποιες προσπάθειές μου, αρνήθηκε να διεκδικήσει το παραμικρό. Και δε μιλάμε για μικροποσά. Μιλάμε για 300.000 - 500.000 ευρώ. Κι ο λόγος που την πίεσα, δεν είναι ότι είμαι φιλοχρήματη (που είμαι, αλλά δεν θα έμπαιναν στην τσέπη μου), αλλά επειδή σε τέτοιους ανθρώπους, αξίζει τέτοια συμπεριφορά. Όταν δε, σε βάζουν και να κάνεις λίστα με το τι πήρες, να την υπογράψεις και να σου βάζουν και όρο ότι παραιτείσαι από οποιαδήποτε άλλη απαίτησή σου, χρηματική ή μη, από την ίδια αιτία ή άλλη, του τα παίρνεις όλα και φεύγεις ή όχι; Ε, η αδερφή μου όχι.

Καλά μιλάμε τα 'χω πάρει άσχημα με τον τύπο! Μα να αλλάξει την κλειδαριά, παρόλο που η αδερφή μου έχει να πατήσει το πόδι της μήνες στο σπίτι και τη μια φορά που χρειάστηκε να πάει, να πάρει κάποια πράγματά της, του ζήτησε και την άδεια; Και στο ραντεβού με τον κακόμοιρο ασκούμενο, που έστειλαν από Πειραιά για να κάνει το διαιτητή κι ο άνθρωπος με το δίκιο του γέλαγε και κορόιδευε, να με πάρει τηλέφωνο το αφεντικό του, να αργήσω; Για βλάκα με περνάνε; Ρώτησα τον ασκούμενο κι έμαθα. Ήταν εκεί ο "κύριος" κι ήθελε να προλάβει να φύγει. Αϊ σιχτίρ πια. Τους σιχάθηκα όλους!

Με αηδιάζουν οι άνθρωποι μ' αυτή την ψυχοσύνθεση. Μπορεί να με αηδιάζουν γενικότερα οι άνθρωποι ή ειδικότερα οι άντρες. Δεν έχω καταλήξει.

Επειδή διαβάζω λέμε

Τώρα που γνωρίζω και πέντε νομικά (μη γελάτε παρακαλώ) και διαβάζω για την καταδολίευση δανειστών και τη διάρρηξη, άρχισα να θυμάμαι τον πρώτο χρόνο στο Ίδρυμα.

Ενοχικές συμβάσεις έλεγε ο καθηγητής, σκεφτόταν η δικιά σου ότι οι συμβαλλόμενοι πρέπει να ένιωθαν ενοχές (που έλεγε κι η Θεοδοσία) που υπέγραφαν.

Αρραβώνας έλεγε ο καθηγητής, βέρες σκεφτόταν η δικιά σου.

Διάρρηξη ο καθηγητής, κουκούλες η δικιά σου.

Άλλα ντ΄άλλα, της Παρασκευής το γάλα. Κι άντε να πάρεις πτυχίο με τέτοιες ιδέες να σου μπαίνουν στο μυαλό. Μα κι αυτοί οι χριστιανοί, δεν έβρισκαν άλλους όρους; 

Πάντως το ενοχικό ακόμα στο στομάχι μου κάθεται. 

Επειδή ευχαριστώ

Να τελικά που κάτι αλλάζει. Τηλεφωνήματα, συναντήσεις, κολακευτικά λόγια. Ευτυχώς που κάποιοι εξωτερικεύουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ευτυχώς που έχω φίλους, που δείχνουν εμπράκτως την εκτίμησή τους. 

Μόνο σήμερα, είχα μια καταπληκτική επαγγελματική πρόταση, που μου διασφαλίζει τα πρώτα χρόνια στη δουλειά (αν περάσω τις εξετάσεις με το καλό, που το καλό που μου θέλω είναι να τις περάσω) κι ένα μέιλ ενημέρωσης και συμπαράστασης. Ευχαριστώ που με σκέφτεστε και με νοιάζεστε.

Σας αγαπώ πολύ - πολύ κι όπως μπορώ θ' ανταποδίδω! Μerci :))    

Ξέρεις εσύ ;)

Επειδή κλίνω

Εγώ πληγώνω

εσύ πληγώνεις

αυτός πληγώνει

εμείς πληγώνουμε

εσείς πληγώνετε

αυτοί πληγώνουν.

Οι σκοποί και τα μέσα ποικίλλουν. Κι η πρόθεση επίσης. Άλλοι το κάνουν με δόλο κι άλλοι από αμέλεια. Το σίγουρο είναι ότι πληγώνουμε ανθρώπους που αγαπάμε και πληγωνόμαστε από αυτούς. Ίσως τελικά να έχουμε απλά μεγάλες προσδοκίες εμείς από αυτούς κι αυτοί από 'μας.