Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

ΦΥΓΗ


Άσπρα κοστούμια φόρεσαν για να με υποδεχτούν,

κι εγώ γελώντας πονηρά, τους έκλεισα το μάτι.

Το χέρι δεν τους έδωσα, μ' αυτοί δεν απορούν.

Δεμένη ήμουν πισθάγκωνα στο άσπρο μου κρεβάτι.


Τους έδειχνα τα δόντια μου και τους χαμογελώ

κι αυτοί νομίζαν πως πεινώ και μου 'δωσαν να φάω.

Ξύλο μου δώσαν να γευτώ, δαγκώνω το φελό

κι αρχίσαν να με γαργαλούν, να με τσιμπάν. Πονάω!


Περίεργο το παιχνίδι τους. Καθόλου δεν μιλούν.

Τα μάτια μου βαραίνουνε, το σώμα παραλύει.

Ακούγονται από μακρυά, αγγέλοι να γελούν.

Το φως απ' τα κοστούμια τους, απ' τη ματιά μου δύει.


29.6.2009

Ν.Μ.Σ.

3 σχόλια:

  1. Νομίζω πως έχεις ανάγκη από ύπνο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ξύλο μου δώσαν να γευτώ, δαγκώνω το φελό
    κι αρχίσαν να με γαργαλούν, να με τσιμπάν. Πονάω!

    Μας βάζεις δύσκολα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά ότι έχω ανάγκη από ύπνο, δεν το συζητάω! Πάνε εκείνες οι χρυσές εποχές του 8ωρου :(

    Δύσκολα όταν λες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή