
Ξέρεις τι μου τη δίνει; Η ωραιοποίηση των πάντων. Κυρίως των ανθρώπων. Είμαστε όλοι μεγάλα παιδιά, που γουστάρουμε να υποκρινόμαστε. Λες και είναι τόσο πολύ δύσκολο να το καταλάβουν οι άλλοι. Αναγνωρίζουν τα σημάδια, από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Ναι, έχω ελαττώματα! Κι αφού προσπάθησα να τ' αλλάξω και δεν τα κατάφερα, τα αποδέχτηκα ως κομμάτι αυτού του υπέροχου και μοναδικού annana. Έτσι είμαι. Κτητική, ζηλιάρα, δειλή, ματαιόδοξη, χαιρέκακη.
Δε μ' αρέσει να κρύβομαι πίσω απ' το δάχτυλό μου, ούτε να προσποιούμαι. Αλλά βλέπεις, το marketing έχει εξελιχθεί σε επιστήμη και πλέον είσαι ό,τι δηλώσεις κι ό,τι πλασάρεις στον άλλο. Κι εκεί κάποιοι αφελείς την πατάνε. Ίσως επειδή δεν είναι ρεαλιστές, αλλά αιθεροβάμωνες που θέλουν να πιστεύουν σ' ένα κόσμο ιδανικά πλασμένο. Που θέλουν να πιστεύουν στα παραμύθια. Που θέλουν να πιστεύουν στα ψέματα των άλλων.
Από αφέλεια; Από αδυναμία; Από ανάγκη;
Λέω εγώ τώρα...




