Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Επειδή ο καταναγκασμός δεν είναι καλό πράγμα


"Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο" τραγουδούσαν οι Πυξ Λαξ πριν χρόνια κι εμείς σαν εφήβοι, κάναμε το στίχο σημαία και πορευόμασταν. Ωριμάζοντας, κατάλαβα ότι ό,τι είναι να τσουλήσει, τσουλάει χωρίς κόπο κι ό,τι σε ζορίζει, δεν αξίζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μην έχουμε στόχους και να μην προσπαθούμε για το καλύτερο. Αλλά κι η προσπάθεια πρέπει να έχει όρια. Γι' αυτή τη σκέψη, βρήκα μια υπέροχη ιστορία στο βιβλίο που διαβάζω - το οποίο και συνιστώ ανεπιφύλακτα- "Να σου πω μια ιστορία", του Χόρχε Μπουκάι.


Ένας άντρας μπαίνει σ' ένα κατάστημα υποδημάτων κι ένας ευγενικός υπάλληλος τον πλησιάζει.
"Τι θα θέλατε, παρακαλώ;"
"Θα ήθελα ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια, σαν εκείνα στη βιτρίνα."
"Βεβαίως. Τι νούμερο φοράτε; Για να δω...Σαράντα ένα;"
"Όχι. Θέλω τριάντα εννιά παρακαλώ."
"Συγγνώμη κύριε. Πάνε είκοσι χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά. Το νούμερό σας μάλλον είναι σαράντα ένα ή σαράντα. Αποκλείεται να είναι τριάντα εννιά."
"Το τριάντα εννιά, παρακαλώ."
"Συγγνώμη πάλι, αλλά επιτρέψτε μου να σας μετρήσω το πόδι."
"Μετρήστε όσο θέλετε, όμως, εγώ θέλω ένα ζευγάρι παπούτσια νούμερο τριάντα εννιά."
Ο πωλητής βγάζει ένα περίεργο εργαλείο για τη μέτρηση του ποδιού και με ικανοποίηση δηλώνει:
"Βλέπετε; Όπως σας το έλεγα: σαράντα ένα!"
"Δε μου λέτε, εσείς θα πληρώσετε τα παπούτσια ή εγώ;"
"Εσείς."
"Λοιπόν, τότε μπορείτε να μου φέρετε το τριάντα εννιά νούμερο, σας παρακαλώ;"
Ο πωλητής, έκπληκτος αλλά συμβιβασμένος, πάει να φέρει το νούμερο τριάντα εννιά. Στο δρόμο καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Τα παπούτσια μάλλον δεν είναι για τον ίδιον, θα θέλει να τα κάνει δώρο.
"Ορίστε κύριε, μαύρο χρώμα, τριάντα εννιά νούμερο."
"Μου δίνετε το κόκαλο;"
"Μα, θα τα φορέσετε;"
"Φυσικά."
"Είναι για εσάς;"
"Ναι, για μένα είναι. Μου δίνετε το κόκαλο;"
Το κόκαλο είναι απαραίτητο για να καταφέρει να χώσει το πόδι του μέσα σ' εκείνο το παπούτσι. Ύστερα από πολλή προσπάθεια και γελοίες στάσεις, ο πελάτης καταφέρνει να χώσει τα πόδια του στα παπούτσια.
Με μορφασμούς πόνου κάνει μερικά βήματα πάνω στο χαλί, με αυξανόμενη δυσκολία.
"Ωραία. Θα τα πάρω."
Ο πωλητής και μόνο που σκέφτεται τα δάχτυλα του πελάτη στριμωγμένα μέσα στο τριάντα εννιά νούμερο, νιώθει να πονάνε τα δικά του πόδια.
"Να σας τα τυλίξω;"
"Όχι ευχαριστώ. Θα τα φορέσω."
Ο πελάτης βγαίνει από το κατάστημα και περπατάει, όπως - όπως, τα τρία οικοδομικά τετράγωνα ως τη δουλειά του. Είναι ταμίας σε μια τράπεζα.
Στις τέσσερις το απόγευμα, ύστερα από έξι ώρες και βάλε όρθιος μέσα σ' εκείνα τα παπούτσια, το πρόσωπό του είναι παραμορφωμένο, τα μάτια του κατακόκκινα και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια του.
Ο συνάδελφός του στο διπλανό ταμείο τον παρακολουθεί όλο το απόγευμα και ανησυχεί.
"Μα τι έχεις; Δεν αισθάνεσαι καλά;"
"Μην ανησυχείς, είναι τα παπούτσια."
"Τι συμβαίνει με τα παπούτσια;"
"Με σφίγγουν."
"Γιατί; Βράχηκαν;"
"Όχι, είναι δυο νούμερα μικρότερα απ' αυτά που φοράω."
"Ποιανού είναι;"
"Δικά μου."
"Δεν σε καταλαβαίνω. Δεν σε πονάνε τα πόδια;"
"Μ' έχουν πεθανει στον πόνο."
"Τότε;"
"Θα σου εξηγήσω" λέει, ξεροκαταπίνοντας. "Εγώ στη ζωή μου δεν έχω μεγάλες απολαύσεις. Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο καιρό, οι ευχάριστες στιγμές μου είναι ελάχιστες."
"Και λοιπόν;"
"Μ' αυτά τα παπούτσια υποφέρω. Πονάω φριχτά, είναι αλήθεια...Όμως, σε λίγες ώρες, όταν θα φτάσω στο σπίτι μου και θα τα βγάλω...Φαντάζεσαι τι ηδονή θα νιώσω; Απόλαυση αδερφέ μου, απόλαυση!"

Ο Μπουκάι κλείνει το κεφάλαιο, ως εξής:

" Το ζόρι κράτα το για...τη δυσκοιλιότητα."

9 σχόλια:

  1. Μάλιστα.. Ωραίο θέμα έπιασες και σε πολλά έχεις δίκιο, μάλλον.. Βέβαια, έτσι και οι κόποι αποδώσουν -πράγμα σπάνιο, αλλά όχι απίθανο- η απόλαυση είναι πολύ μεγαλύτερη απ' τις φορές που τα πράγματα απλά "τσουλάνε" μόνα τους.. Τις περισσότερες φορές όμως δεν καταφέρνεις αυτό που θες οπότε δεν αξίζει και πολύ..
    Από 'κει και πέρα, η ιστορία είναι θεόκουλη! :P


    Καλό σου βράδυ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί καλέ είναι θεόκουλη; Εγώ τη λάτρεψα και την διηγήθηκα κιόλας τουλάχιστον σε 5 άτομα από κοντά :)

    Έχεις δίκιο σ' αυτό που λες. Αν όντως οι κόποι αποδώσουν, η απόλαυση είναι μεγαλύτερη.
    Και τώρα μου ανοίγεις άλλο θέμα. Να συμβιβάζεται κανείς μ' αυτά που μπορεί να καταφέρει ή να παλεύει για το φαινομενικά ακατόρθωτο, προκειμένου να γευτεί την απόλαυση σε όλο της το μεγαλείο; Κι όταν βάζεις δύσκολους στόχους και τους πετυχαίνεις, μετά την απόλαση δεν αισθάνεσαι άδειος; Τι κάνεις; Βάζεις πάλι δύσκολους στόχους για να μην πλήττεις, οπότε και πάλι καταλήγουμε σε καταναγκασμό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάποτε είχα διαβάσει κάπου μια φράση του Μ. Άγγελου που έλεγε: "Θεέ μου, κάνε να θέλω πάντα περισσότερα απ' όσα έχω." Και λέω, τι λέει ο βλάκας?..
    Τώρα πια κατάλαβα ότι ένα απ' τα πιο ωραία πράγματα στον άνθρωπο είναι το ότι ποτέ δεν αρκείται με όσα έχει και πετυχαίνει. Και αυτό για να μην πλήττει ουσιαστικά ποτέ. Μπορεί κάποιες φορές περιστασιακά, αλλά όχι ουσιαστικά. Από 'κει και πέρα, αυτό συμβαίνει σε όλους τους στόχους. Και στους εύκολους και στους δύσκολους.

    Τώρα ως αναφορά την πρώτη σου ερώτηση: "Να συμβιβάζεται κανείς μ' αυτά που μπορεί να καταφέρει ή να παλεύει για το φαινομενικά ακατόρθωτο, προκειμένου να γευτεί την απόλαυση σε όλο της το μεγαλείο?" πιστεύω ότι είναι θέμα του καθενός. Δεν υπάρχει σταθερή απάντηση. Ξέρεις τον εαυτό σου, υπολογίζεις πόσες δυνάμεις έχεις να παλέψεις, πόση διάθεση, πόση υπομονή και κάνεις την επιλογή σου. Στο τέλος το αποτέλεσμα θα δείξει αν έκανες σωστή επιλογή ή όχι... ;)

    Καληνύχτα! :)
    (Για δεύτερη φορά, αλλά τελευταία..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ωραια απο εδω και περα θα φοραω και εγω 39 νουμερο :Δ

    ΖΗΤΩ Ο ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΣ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΣΗ
    ΧΔ

    οτι ναναι

    Lianiς

    ΥΓ: λατρεψα την τελευταια φραση ΧΔ πολυ γελιο ΧΔ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πανέμορφη ιστορία...
    Αν έχει κι άλλες ενδιαφέρουσες μέσα το βιβλίο να μας τις γράψεις!

    (Δες μόνο αν το βιβλίο λέει πουθενά ότι απαγορεύεται η αναδημοσίευση γιατί μπορεί να σου κλείσουν το μπλογκ για τέτοια βλακεία)

    Βασικά μπορεί να ακούγεται όντως θεόκουλη αν την πάρεις στην κυριολεξία, αλλά πρόκειται για παραβολή, μεταφορά.

    Και μ' αρέσει πολύ το νόημά της :)

    Υ.Γ Πάλι καλά που δε ζήτησε και γόβες στιλέτο ο τύπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Adis, η φράση του Μιχαήλ Άγγελου είναι εντελώς ψυχαναγκαστική και δεν είμαι σίγουρη ότι συμφωνώ μαζί του. Αυτό σημαίνει ότι μονίμως θα αισθάνεται ανικανοποίητος και κενός. Καλό είναι αυτό;

    Lianiς, μαζί σου! :Ρ

    Καταρούλα, το βιβλίο το δάνεισα ήδη, αλλά φαντάζομαι ότι δεν θα έχω πρόβλημα, αφού αναφέρω την πηγή και δεν την παρουσιάζω ως δική μου ιστορία.
    Να πας να το πάρεις. Έχει πολλές ιστορίες και διδακτικές. Μια άλλη που (τελικά) περιλαμβάνεται στο βιβλίο, είναι μια που μου έκαναν δώρο στη γιορτή μου, πριν 2 χρόνια:
    http://annanotopos.blogspot.com/2009/04/blog-post_29.html#comments

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν είναι ότι μένεις ανικανοποίητος, απλά μόλις ολοκληρώσεις κάτι έρχεται η ικανοποίηση του ότι έκλεισε ένας ακόμη κύκλος και μετά κάνεις πάλι μια καινούρια αρχή με άλλο πλέον στόχο..
    Δεν υπάρχει σημείο κενού. Νομίζω..

    Καλό βράδυ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. πολύ ωραίο το μήνυμα σου, ανανα! Πάνω που ετοιμαζόμουνα να πάω για τετράωρη προπόνηση με το ποδήλατο. Και τώρα τι να κάνω; Γιατί να ξέρεις, οι πιο μεγάλοι μαζόχες, και οι μόνοι επίσημα αναγνωρισμένοι είναι οι αθλούμενοι! Και το χειρότερο; Τα παπούτσια που φοράω στο ποδήλατο είναι και λίγο άβολα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. χαχαχα! Βάζε στόχους και προσπάθησε με μέτρο :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή