Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

Επειδή πρωτοτυπούμε!



Η ατραξιόν του εκλογικού μας τμήματος. Στις άλλες εκλογές είχα κάποιον που να ξέρει να στάζει το βουλοκέρι. Αυτή τη φορά μαζευτήκαμε γυναικόπαιδα μόνο, οπότε ανέλαβα δράση. Αφού έκαψα το δάχτυλο μου και πέταξε φουσκάλα, έκαψα το σκοινί (ως ανωτέρω) και η κυρία της εφορευτικής που μισοφαίνεται, βρήκε πως αυτό θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Συμφώνησα και το αφήσαμε :)










Σάββατο 6 Ιουνίου 2009

Επειδή...εκλογές...



Εκλογές λοιπόν. Ενθουσιασμός 0. Μου είπαν ότι με έφεραν σαν παράδειγμα "κωλόφαρδης" που διορίστηκε όσες φορές ζήτησε κι εκεί που ζήτησε και μάλιστα τις 2 φορές σαν ασκούμενη. Ότι θα το άκουγα κι αυτό στη ζωή μου, ούτε που το φανταζόμουν! Γενικότερα δεν έχω την τύχη με το μέρος μου - το λέει και το ωροσκόπιό μου άλλωστε. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι διορίστηκα στον ίδιο δρόμο με το σπίτι μου, 84 νούμερα διαφορά...Δεν μπορώ να αρνηθώ τον χαρακτηρισμό, άρα...
Ενθουσιασμός όμως 0 και πάλι. Για να 'μαι ειλικρινής, δεν είχα όρεξη για εκλογές φέτος. Ήλπιζα να μη με διορίσουν. Αλλά τι να κάνω, μαζεύω λεφτά για το φροντηστήριο. 7.000,00 λέει, πριν από 2 χρόνια. Ποιος ξέρει πόσο θα τα ανέβασε.
Δεν έχω διάθεση ούτε τα βιβλία να κάνω - που αυτή τη φορά είναι υπόθεση 10 λεπτών, ούτε τις οδηγίες να διαβάσω, ούτε τις εγκυκλίους, ούτε να βγω για μαρκαδορους - λαστιχάκια - μπλάνκο. Θυμάμαι τις προηγούμενες εκλογές και σφίγγεται η καρδιά μου. Στον αγαπημένο μου τόπο με τον αγαπημένο μου άνθρωπο. Τη διαδρομή με το αυτοκίνητο, το μοναστήρι, τη στάση στο κιόσκι με τους αλλοδαπούς και τον ντόπιο φύλακα, το συμπλήρωμα των βιβλίων στο σχολείο, το φαγητό δίπλα στα κρεμασμένα χταπόδια, την κούραση, το πρωινό ξύπνημα, τον χαβαλέ στην αίθουσα, τους εκλογείς που δεν απευθυνόντουσαν σε μένα για τις απορίες τους, την καταμέτρηση, το γρήγορο φαγητό δίπλα στο ξενοδοχείο, τη νύστα, το πρωινό ξύπνημα, τον ύπνο στο λεωφορείο, τις φωτογραφίες μπροστά στη Νομαρχία, το σκύλο, το Πρωτοδικείο, τη βόλτα στην πόλη, το άλλο μοναστήρι και ύστερα τέλος.-









THE END

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

Επειδή έχουν σπάσει τα νεύρα μου!!!

Τον τελευταίο μήνα, δουλεύω τόσες πολλές ώρες ασταμάτητα (10 περίπου), που έχουν ματώσει οι αγκώνες μου από το γραφείο. Κι ύστερα συνεχίζω άλλες δουλειές. Κι έρχομαι σπιτάκι μου ν' αράξω και οι μ@λ@κες από απέναντι (αυτοί αλλοδαποί, εγώ ρατσίτρια) έχουν από τις 8 μουσική τέρμα και τραγουδάνε με τις αγριοφωνάρες τους, όσο πιο δυνατά μπορούν. Δεν μπορώ να καταλάβω τη γλώσσα τους, αλλά για βαλκάνια τους κόβω. Έκανα υπομονή μέχρι τις 12.30 αλλά τα νεύρα μου κρόσια! Κάποιοι από μας δουλεύουν αύριο γαμώτο μπελά μου!!Έκανα παρατήρηση μια, έκανα παρατήρηση δύο, μετά πήρα το 100, με γράψανε στα π@π@ρι@ τους, ξαναπήρα το 100 και οι απένταντι έχουν δυναμώσει περισσότερο τη μουσική!! Η αστυνομία άφαντη, τα παράθυρα κλειστά, τα νεύρα τεντωμένα, τα μάτια να κλείνουν και η φασαρία λες και έρχεται από το διπλανό δωμάτιο. Βρωμούπολη, πότε θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου;;;

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

Επειδή είμαι καχύποπτη ΙΙ

Με έχει προβληματίσει -θετικά μάλλον- ο τρόπος που έχω αρχίσει να σκέφτομαι πάλι. Αναγνωρίζω τον παλιό annana να ξυπνάει μέσα μου. Τον ρεαλιστή εαυτό μου. Το να με τοποθετούν σε ένα θρόνο και να μου υποκλίνονται από το πρωί ως το βράδυ, με φέρνει σε δύσκολη θέση. Υπάρχει και σιωπηλός θαυμασμός. Οποιοσδήποτε άλλος έπαινος, με βάζει σε σκέψεις. Πάντα πίστευα και υποστήριζα με θέρμη ότι δεν υπάρχει αγάπη (δεν αναφέρομαι μόνο στην ερωτική). Πίστευα ότι όλοι ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα βολευτούν οι ίδιοι και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου απ' αυτό. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για προσωπικό και μόνο όφελος. Θυμήθηκα μόλις, ένα επεισόδιο από τα "Φιλαράκια", που η Φοίβη και ο Τζόι προσπαθούσαν να βρουν ανιδιοτελή πράξη και δεν τα κατάφερναν. Αλλά έτσι είναι οι όροι του κοινωνικού παιχνιδιού. Έχω λογοφέρει πολλές φορές με τους αιθεροβάμωνες της παρέας σχετικά με το θέμα, από τα φοιτητικά ακόμα χρόνια και ίσως να χαλούσα μόνη μου την εικόνα μου, αφού συνήθιζα να λέω ότι δεν πιστεύω καν στη φιλία. Μας αρέσει να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους για τη δική μας ικανοποίηση. Π.χ. Βαριέμαι να μείνω σπίτι, φροντίζω να 'χω φίλους, για να βγω. Κάνω σχέσεις, για να αισθάνομαι πιο δυνατή, ότι έχω υποστηριχτές στα όνειρά μου. Δουλεύω σα σκυλί και φροντίζω να διατηρώ καλό κλίμα στη δουλειά γιατί ελπίζω σε μελλοντική βοήθεια. Είμαστε περισσότερο εγωιστές απ' όσο νομίζουμε. Κι αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους ρομαντικό και αρνούνται να παραδεχτούν τα παραπάνω, είναι ακόμα μεγαλύτεροι εγωιστές, από τους ρεαλιστές.  




Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

Επειδή είμαι καχύποπτη

Πρόσφατα μου είπαν ότι είμαι συμπαθής κι η απάντηση βέβαια που θα έδινα είναι ότι φυσικά και συμφωνώ. Με αντιπαθούν μόνο όσοι με πλησιάζουν εξ αρχής κακοπροαίρετα. Είμαι από τα άτομα που ίσως επειδή δεν άκουσαν πολλά “μπράβο” στην παιδική τους ηλικία, παρά τις όποιες προσπάθειες προς τούτο, επιζητώ θετικά σχόλια και με στενοχωρούν αφάνταστα τα αρνητικά. Τις τελευταίες βδομάδες, μπορώ να θυμηθώ τόσα πολλά θετικά σχόλια, να φτάνουν πανταχόθεν, που έχω αρχίσει να ανησυχώ. Καλά λόγια για την εμφάνιση, την επαγγελματική εξέλιξη, το εκπληκτικό μυαλό, το χιούμορ, την καλοσύνη, τη συμπαράσταση, το ταλέντο. Κι ύστερα σκέφτομαι ότι δε μ' αρέσουν οι κολακίες. Ναι μεν καλά σχόλια, αλλά να τα εννοεί όποιος τα λέει. Δεν είμαι φαντασμένη και πιστεύω ότι μπορώ να ξεχωρίσω ποιος λέει κάτι επί σκοπώ. Ή μήπως όχι; Κι αυτός που σχολιάζει θετικά, γιατί το κάνει; Από εκτίμηση κι αγάπη, επειδή τα εννοεί ή επειδή καταλαβαίνει τι έχω ανάγκη να ακούσω κι απλά το λέει (έστω κι αν είναι πάλι από εκτίμηση κι αγάπη); Και τελικά, αν έχουν βάση όλα αυτά τα σχόλια – που ξέρω ότι έχουν – γιατί οι άνθρωποι τα κάνουν; Τόσο πολύ έχουν την ανάγκη να τα πουν, είναι τόσο καλόψυχοι ή τα εννοούν, αλλά τα λένε μόνο και μόνο επειδή προσδοκούν κάτι; Ίσως να μ' εκμεταλλευτούν ή ίσως να είναι τόσο ανασφαλείς και οι ίδιοι, που το κάνουν για να κερδίσουν τη συμπάθειά μου. Προβληματισμοί, προβληματισμοί, προβληματισμοί...

Τρίτη 2 Ιουνίου 2009

Επειδή κάνει κρύο στην κατάψυξη


Νοσταλγία



Με καίει η λεπίδα
εκεί που κάποτε χτυπούσε μια καρδιά
μα ξεχασμένη πια
κι απ'τους ανέμους είναι.
Σκίζει κενό από ελπίδες
στα έγκατά μου
κόβει χορδές σπασμένες
φάλτσες μουσικές με μαεστρία ντύνει
κι αποχωρεί
ως την επόμενη φορά...

2.6.2009
Ν.Μ.Σ.