Δες! Είναι συγκλονιστικό.... 

Επειδή φορτώνω

Τελικά είναι τυχερός ή άτυχος αυτός που αγαπήθηκε; Οι άνθρωποι με αηδιάζουν με τα γλοιώδη και μεγαλοπρεπή λόγια τους. Μπλα μπλα μπλα, μπλα, μπλα.

Ένας συνάδελφος είπε τις προάλλες, ότι οι δικηγόροι παντρευόμαστε μεγάλοι ή δεν παντρευόμαστε ποτέ, επειδή βλέπουμε τα διαζύγια των άλλων. Εγώ επειδή δεν το άσκησα το επάγγελμα, δεν ήρθα σ' επαφή με τέτοιες καταστάσεις. Μέχρι που είπα να αναλάβω το διαζύγιο της αδερφής μου, στο οποίο εμπλέκομαι και συναισθηματικά.

Πας να βγάλεις συναινετικό κι από πολιτισμένοι άνθρωποι, συμπεριφέρονται σα ζώα. Ο υπέρτατος μαλάκας (βλ. ex) άλλαξε μέχρι και τις κλειδαριές του σπιτιού και ζήτησε παρουσία δικηγόρου, για να πάρει η αδερφή μου τα πράγματά της από το σπίτι που ζούσαν, το οποίο βέβαια του ανήκει, τη στιγμή που η αδερφή μου, παρά τις όποιες προσπάθειές μου, αρνήθηκε να διεκδικήσει το παραμικρό. Και δε μιλάμε για μικροποσά. Μιλάμε για 300.000 - 500.000 ευρώ. Κι ο λόγος που την πίεσα, δεν είναι ότι είμαι φιλοχρήματη (που είμαι, αλλά δεν θα έμπαιναν στην τσέπη μου), αλλά επειδή σε τέτοιους ανθρώπους, αξίζει τέτοια συμπεριφορά. Όταν δε, σε βάζουν και να κάνεις λίστα με το τι πήρες, να την υπογράψεις και να σου βάζουν και όρο ότι παραιτείσαι από οποιαδήποτε άλλη απαίτησή σου, χρηματική ή μη, από την ίδια αιτία ή άλλη, του τα παίρνεις όλα και φεύγεις ή όχι; Ε, η αδερφή μου όχι.

Καλά μιλάμε τα 'χω πάρει άσχημα με τον τύπο! Μα να αλλάξει την κλειδαριά, παρόλο που η αδερφή μου έχει να πατήσει το πόδι της μήνες στο σπίτι και τη μια φορά που χρειάστηκε να πάει, να πάρει κάποια πράγματά της, του ζήτησε και την άδεια; Και στο ραντεβού με τον κακόμοιρο ασκούμενο, που έστειλαν από Πειραιά για να κάνει το διαιτητή κι ο άνθρωπος με το δίκιο του γέλαγε και κορόιδευε, να με πάρει τηλέφωνο το αφεντικό του, να αργήσω; Για βλάκα με περνάνε; Ρώτησα τον ασκούμενο κι έμαθα. Ήταν εκεί ο "κύριος" κι ήθελε να προλάβει να φύγει. Αϊ σιχτίρ πια. Τους σιχάθηκα όλους!

Με αηδιάζουν οι άνθρωποι μ' αυτή την ψυχοσύνθεση. Μπορεί να με αηδιάζουν γενικότερα οι άνθρωποι ή ειδικότερα οι άντρες. Δεν έχω καταλήξει.

Επειδή διαβάζω λέμε

Τώρα που γνωρίζω και πέντε νομικά (μη γελάτε παρακαλώ) και διαβάζω για την καταδολίευση δανειστών και τη διάρρηξη, άρχισα να θυμάμαι τον πρώτο χρόνο στο Ίδρυμα.

Ενοχικές συμβάσεις έλεγε ο καθηγητής, σκεφτόταν η δικιά σου ότι οι συμβαλλόμενοι πρέπει να ένιωθαν ενοχές (που έλεγε κι η Θεοδοσία) που υπέγραφαν.

Αρραβώνας έλεγε ο καθηγητής, βέρες σκεφτόταν η δικιά σου.

Διάρρηξη ο καθηγητής, κουκούλες η δικιά σου.

Άλλα ντ΄άλλα, της Παρασκευής το γάλα. Κι άντε να πάρεις πτυχίο με τέτοιες ιδέες να σου μπαίνουν στο μυαλό. Μα κι αυτοί οι χριστιανοί, δεν έβρισκαν άλλους όρους; 

Πάντως το ενοχικό ακόμα στο στομάχι μου κάθεται. 

Επειδή ευχαριστώ

Να τελικά που κάτι αλλάζει. Τηλεφωνήματα, συναντήσεις, κολακευτικά λόγια. Ευτυχώς που κάποιοι εξωτερικεύουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ευτυχώς που έχω φίλους, που δείχνουν εμπράκτως την εκτίμησή τους. 

Μόνο σήμερα, είχα μια καταπληκτική επαγγελματική πρόταση, που μου διασφαλίζει τα πρώτα χρόνια στη δουλειά (αν περάσω τις εξετάσεις με το καλό, που το καλό που μου θέλω είναι να τις περάσω) κι ένα μέιλ ενημέρωσης και συμπαράστασης. Ευχαριστώ που με σκέφτεστε και με νοιάζεστε.

Σας αγαπώ πολύ - πολύ κι όπως μπορώ θ' ανταποδίδω! Μerci :))    

Ξέρεις εσύ ;)

Επειδή κλίνω

Εγώ πληγώνω

εσύ πληγώνεις

αυτός πληγώνει

εμείς πληγώνουμε

εσείς πληγώνετε

αυτοί πληγώνουν.

Οι σκοποί και τα μέσα ποικίλλουν. Κι η πρόθεση επίσης. Άλλοι το κάνουν με δόλο κι άλλοι από αμέλεια. Το σίγουρο είναι ότι πληγώνουμε ανθρώπους που αγαπάμε και πληγωνόμαστε από αυτούς. Ίσως τελικά να έχουμε απλά μεγάλες προσδοκίες εμείς από αυτούς κι αυτοί από 'μας.

Επειδή τρομάζω

(Μες τη βδομάδα σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να το ψοφίσω αυτό το μπλογκ. Ούτως ή άλλως οι αναρτήσεις και η διάθεση για νέες αναρτήσεις, μειώθηκαν δραματικά από το φθινόπωρο. Αλλά δεν τα πάω καλα με τις αποφάσεις. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις αποφάσεις. Και καλά ήταν στην ανήλικη ζωή μου, που τις έπαιρναν οι άλλοι για μένα και τώρα έχω κάποιον να κατηγορώ για τις συνέπειες. Αλλά τώρα ποιον να κατηγορήσω; Εμένα; 

Καλούμαι να πάρω μια απόφαση ζωής και το μόνο που καταφέρνω είναι να αγχώνομαι και να μην μπορώ να αποφασίσω. Κι έτσι είπα να πάρω τουλάχιστον μια απόφαση, που δεν θα μετανοιώσω αύριο και να κρατήσω αυτόν τον τόπο, έστω και προσωρινά. Κι έτσι λοιπόν, κάνω επί τούτου, την 3η ανάρτηση μες τη βδομάδα.)

Σήμερα με προβλημάτισαν τα μυστικά. Γνωρίζουμε τον κόσμο όπως μας συστήνεται. Αλλά ποιος δεν κρύβει μικρά μυστικά; Από αθώα μέχρι πολύ ένοχα. Όλοι. Αλλά με βλέμμα ευχαρίστου βλακείας, που λέει και κάποιος γνωστός, δεχόμαστε αυτό που βλέπουμε. Κι όταν μάθουμε αυτό το μικρό μυστικό, τι γίνεται; Γκρεμίζεται ο κόσμος μας κι ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο στη ζωή μας;

Τρομάζω στη σκέψη της αποκάλυψης κάθε μυστικού που κουβαλούν οι άνθρωποι που αγαπώ. Τρομάζω στις αλλαγές των ανθρώπων και των καταστάσεων, που δεν μπορώ να ελέγξω. Τρομάζω στη συνειδητοποίηση της αγάπης μου προς άγνωστους ανθρώπους, που με τα χρόνια έγιναν οικογένεια. Τρομάζω με τις αντιδράσεις μου. Τρομάζω με τη στάση που δεν μπορώ να κρατήσω, με τις αποφάσεις που δεν μπορώ να πάρω. Κυρίως τρομάζω με τις συνέπειες. 

Αυτό.

Επειδή αχ!

Τα λιανοτράγουδα

(Από τον Μεγάλο Ερωτικό)

 

Στίχοι: Παραδοσιακό 

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

 

Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού, ένα είναι που σου µοιάζει 

ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει. 

Κυπαρισσάκι µου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει, 

που στέκεις πάντα δροσερό, κι ανθείς και λουλουδίζεις. 

 

Να 'χα το σύννεφο άλογο και τ' άστρι χαλινάρι 

το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόµουν κάθε βράδυ. 

Αν µ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να µην ξυπνήσω, 

γιατί µε την αγάπη σου, ποθώ να ξεψυχήσω. 

 

Της θάλασσας τα κύµατα τρέχω και δεν τροµάζω 

κι όταν σε συλλογίζοµαι, τρέµω κι αναστενάζω. 

Τι να σου πω; Τι να µου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις, 

και την ψυχή και την καρδιά εσύ µου την ορίζεις. 

Να 'χα το σύννεφο άλογο και τ' άστρι χαλινάρι 

το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόµουν κάθε βράδυ. 

Αν µ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να µην ξυπνήσω, 

γιατί µε την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω. 

 

Εγώ είµ' εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιµώνω, 

καίγοµαι στάχτη γίνοµαι και πάλι ξανανιώνω. 

Σαν είν' η αγάπη µπιστική, παλιώνει, µηδέ λιώνει 

ανθεί και δένει στην καρδιά και ξανακαινουργώνει. 

 

Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι, 

χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλικάρι. 

Αν µ' αγαπάς κι είν' όνειρο, ποτέ να µην ξυπνήσω, 

γιατί µε την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω. 

Ο μεγαλύτερος ύμνος στον Έρωτα. Η μεγαλύτερη αλήθεια ή το μεγαλύτερο ψέμα;