Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Επειδή θέλω να μάθω Χ


Πώς ορίζεις τη φιλία;

Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010

Επειδή ήρθε το καλοκαίρι!


Ξέρω ότι σας έχω πρήξει τόσο καιρό, με τις εξετάσεις. Βγήκε το πρόγραμμα και δίνουμε 23 Οκτωβρίου!! So, χαιρετώ και σιγά - σιγά θα οργανωθώ για διακοπέςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!!!!!!! Καλό μας καλοκαίρι!!

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010

Επειδή φαντάσου να ήταν ανάδρομος κι ο μαλάκας ο Ερμής



Κάτι πάει πολύ στραβά αυτή την εποχή. Οι εξετάσεις μεταφέρονται από 10 Ιουλίου, στις 17, στις 24, στις 31, τον Σεπτέμβρη, το Νοέμβρη και δεν βγαίνει κανένας να μας πει επίσημα. Άλλα λέει ο Σύλλογος, άλλα το Υπουργείο. Κι εμείς διαβάζουμε, διαβάζουμε, διαβάζουμε. 
Ανάμεσα στα λιγοστά πλέον μαλλιά, διακρίνω το κρανίο μου και πολύ θυμώνω κι αρνούμαι να ξαναπιάσω βιβλίο στα χέρια μου. Ο κόσμος βγαίνει για κυριακάτικους καφέδες και μπάνια κι εμείς είμαστε πιο άσπροι κι απ' το γάλα του καφέ. Μας κρατάνε ομήρους στην πρω(κ)τεύουσα, να μην μπορούμε να κουνήσουμε ρούπι.
Ο κολλητός μου χάνει την αδερφή του από στιγμή σε στιγμή κι ο ίδιος βίωσε από κοντά τον μεγαλύτερο φόβο του. Σε διπλανό διαμέρισμα πέθανε κάποιος μόνος του, βρώμισε κι ήρθε η ασφάλεια, ύστερα από ειδοποίηση συναδέλφων του, που είχαν να τον δουν 3 μέρες.
Χαπακώνομαι μπας και σταματήσει η τριχόπτωση και το στομάχι μου κάνει πάρτυ με κοκτέιλ. Νιώθω αδύναμη σωματικά, ψυχικά, χωρίς αποθέματα θάρρους κι αισιοδοξίας. Παρατημένη στο έλεος των άκυρων, που δεν καταλήγουν σε μια γαμημένη ημερομηνία. 
Χάλια είμαι κι η ψυχολογία δεν παίρνει τα πάνω της με τίποτα. Σκατά.

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010

Επειδή η λίμπιντο έχει τον ασυμμάζευτο



Μες τη θολούρα και την απίστευτη αγχοτριχόπτωση των τελευταίων ημερών, έκανα μια παρατήρηση - διαπίστωση. Ή μάλλον δυο. 
1) Αν δεν σταματήσω να αγχώνομαι, θα περάσω μεν, αλλά θα γίνω γνωστή ως η φαλακρή Συμ/φος.
2) Πού πήγε το φλερτ ρε παιδιά;
Βλέποντας αυτά τα γλυκανάλατα της Μιρέλλας, εκτός απ' το ότι ερωτεύτηκα σφόδρα τον Αιμίλιο Χειλάκη του 2004, συνειδητοποίησα ότι το φλερτ πέθανε. Δεν αναφέρομαι στο καθημερινό, αθώο, χωρίς προσδοκίες φλερτ, αλλά σ' αυτό που οδηγεί σε μια σχέση ή μόνο στο κρεβάτι. Δεν ξέρω αν είναι λόγω της εποχής της ταχύτητας ή της ηλικίας (παλιά φλερτάραμε σίγουρα). Αυτό που βλέπω να συμβαίνει, είναι ότι οι άνθρωποι πια είναι συνειδητοποιημένοι και ζητούν ξεκάθαρα αυτό που θέλουν, χωρίς παιχνίδια κι ερωτικά σκιρτήματα. "Σε θέλω", "θέλω να είμαστε μαζί". Πού πήγε το αναζωογονητικό φλερτ οέο;

Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010

Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010

Επειδή δίνω αύριο

και μεθαύριο και τη Δευτέρα, όταν πέφτει το μάτι σας από το μπλογκ σας, στο λινκ του annanotopou, (προσ)ευχηθείτε να πάνε όλα καλά. Τελευταία ενημέρωση: Δίνουμε 49 για μια θέση, έχω πολύ ισχυρές αντιπάλους και συνειδητοποιώ ότι τελικά οι εξετάσεις αυτές είναι καθαρός τζόγος. Χρειάζεσαι την τυχη φουλ με το μέρος σου. Κι αν μου κάτσει; ;)
Όσο για τις επόμενες εξετάσεις, αναβάλλονται πάλι επ' αόριστον. Δυστυχώς, γιατι σ' εκείνες δίνουν 20 θέσεις κι όχι μια. Ελπίζω κάποτε να κάνει και για μας καλοκαίρι...
Σας φιλώ σταυρωτά και σας αγαπώ πολύ - πολύ!

Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010

Επειδή με έκλεψαν

Δε μου έφτανε η ζαλάδα του άγχους, η πίεση σκαρφάλωσε στο 40 απόψε. Μου έκλεψαν το κινητό. Ήμουν τόσο χαζή σήμερα, που με λίγη μόνο προσπάθεια, θα μπορούσαν να με κλέψουν κι εμένα την ίδια. 
Δεν είναι η συσκευή που κλαίω. Αλλά να...αισθάνομαι λες και παραβίασαν τον κόσμο μου. Και δεν το επιτρέπω χωρίς την άδειά μου. Πρώτη φορά χάνω κινητό. Και μαζί μ' αυτό και το παρελθόν μου.
Μια δεκαετία τηλέφωνα και μηνύματα. Γεμάτο. 225 χωρούσε κι ήταν φουλ. Έσβηνα ένα, για να λάβω καινούριο. Όνειρα, σκέψεις, ποιήματα, έρωτες, αγάπες, χωρισμοί, ηχογραφήσεις τραγουδιών των φοιτητικών χρόνων, χαμένα όλα. Όλα μεταφερμένα από συσκευή σε συσκευή, χωρίς μπακάπ. Όλα χαμένα :((((
Και καλά οι φίλοι απ' το fb ή τα τηλέφωνα κοινών γνωστών. Υπήρχαν κι άλλα που δεν θα τα βρω πουθενά. Σκατά, σκατά, σκατά.

Τελευταία με είχε πιάσει μια κρίση αισιοδοξίας (μπορεί ως αντιστάθμισμα του άγχους), που με έκανε να διαλαλώ ότι η μόνη κρίση που με άγγιξε φέτος, είναι αυτή της αισιοδοξίας και κατά τα άλλα όλα καλά. Εξυπνακίστικες μαλακίες κι ο ωροσκόπος στο λέοντα. Προσπαθώντας να βάλω σε εφαρμογή την αισιοδοξία μου, να ηρεμήσω και να σκεφτώ ψύχραιμα, προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου, ότι ίσως αυτό έπρεπε να γίνει για να διαγράψω το παρελθόν και να κάνω μια νέα αρχή, με τη νέα ιδιότητα που θα αποκτήσω με την επιτυχία μου στις εξετάσεις. Και ξέρεις τον ανταγωνισμό ε; 55 άτομα για 1 θέση και 200 περίπου για 20. Σ'  άρεσε; Εμένα να δεις.

Αλλά η γαμημένη διαίσθηση μου το 'λεγε από την ώρα που καθίσαμε. Μυριζόμουν εντονότατα τον κίνδυνο, σκεπτόμενη ότι θα φταίει που μεγάλωσα, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τη συνέχεια. 

Και για όλα φταίει η Μαρία, που μου έβαλε την ιδέα να βγω απόψε.

Αντίο παρελθόν μου. Θα μου λείψεις :(