Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011

Επειδή θα χιονίσει (;)


Η επικείμενη κακοκαιρία, μου θύμισε την πρώτη φορά που είδα να χιονίζει. Κι αυτό συνέβη μόλις...στα 21 μου χρόνια. 
Παιδάκι από παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη, που ήρθε στην πρωτεύουσα να σπουδάσει, κατέβηκα μια ανοιξιάτικη μέρα του Μάρτη να πάρω ταξί. Έβλεπα τις νιφάδες του χιονιού και νόμιζα ότι είναι αυτά τα άσπρα λουλουδάκια που κυκλοφορούν στην πόλη την Άνοιξη, όταν ψιλοφυσάει. Και χαιρόμουν μόνη μου. Σταματάω το ταξί που είχε ήδη πελάτη πίσω, μπαίνω και κάθομαι μπροστά.
"Τι ωραία η Άνοιξη! Τα λουλουδάκια αυτά παντού!!"
Κόκκαλο ο ταρίφας. 
Γυρίζει, με κοιτάει επιθετικά και ξαναγυρίζει μπροστά. Ήμουν και ξανθιά τότε.
Η δικιά σου δεν το 'ραψε όμως. Όσο προχωρούσαμε, τόσο πύκνωναν τα λουλουδάκια. 
"Μα τι γίνεται τέλος πάντων σήμερα με τα λουλουδάκια;"
Ξανά κόκκαλο ο ταρίφας.
"Ποια λουλουδάκια κοπελιά;"
"Αυτά τα άσπρα."
Κόκκαλο και ο πίσω πελάτης.
"Μας κοροϊδεύεις;! Αυτό είναι ΧΙΟΝΙ!"
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε περάσει καν απ' το μυαλό ότι τα λουλουδάκια θα μπορούσαν να είναι χιόνι. 
Κόκκαλο ο annanas. 
Αισθάνθηκα σαν το μεγαλύτερο και ξανθότερο UFO του κόσμου. Ν' ανοίξει το κάθισμα του ταξιού να με καταπιεί ένα πράγμα.
"Δεν μπορεί να μην έχεις ξαναδεί χιόνι. Μας κοροϊδεύεις."
"Δεν έχω ξαναδεί. Αλήθεια! Εκεί που μεγάλωσα δεν χιονίζει ποτέ και στα βουνά πήγαινα όταν ήταν ήδη στρωμένο. Δεν έχω δει ποτέ να χιονίζει."
Ο ταξιτζής είχε αρχίσει να γίνεται ειρωνικός κι εγώ να θέλω να τον σπάσω στο ξύλο, που με αμφισβητούσε.
"Δεν μπορεί να μην έχει χιόνισει ποτέ στα μέρη σου."
Βλέμμα της κατσαρίδας, ο annanas, έτοιμος να ρίξει την μπουνιά.
"Κι από πού είσαι δηλαδή;"
Όταν του απάντησα, με κατάλαβε. Αφού συσκέφθηκε με τον πίσω πελάτη, κατέληξαν ότι έχουν γνωστούς από τα μέρη μου, οι οποίοι τους είχαν πει στο παρελθόν, ότι εκεί δεν χιονίζει. Κι έτσι πείστηκαν κι οι δύο, ότι ο τότε μικρός annanas είχε πολλά να μάθει στην πρωκτεύουσα.

Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011

Επειδή κροάζω


Οι bloggers γράφουν και γράφουν και γράφουν κι εγώ έχω μείνει πεισματικά πίσω, σαν σε αγώνα δρόμου, να σας κοιτώ να προχωράτε κι εγώ να βαριέμαι του θανατά να κουνήσω το πόδι, να κάνω έστω κι ένα βήμα. Ο annanotopos έχει γίνει ένα από 'κεινα τα blogs (σαν κάποια που έχω στη λίστα μου και σκέφτομαι να διαγράψω, αλλά δεν το κάνω τιμής ένεκεν) που από την προηγούμενη ανάρτηση κοντεύει μήνας. Και το θέμα δεν είναι ο annanotopos. Αισθάνομαι βαλτωμένη η ίδια. Στο μυαλό μου κροάζουν βατραχάκια. 
Μπερδεύομαι που λες. Έλεγα να περάσω, ν' ανοίξω το μαγαζί μου ρε αδερφέ και να πορευτώ. Και τώρα που πέρασα, έπεσα στην κατάθλιψη τύπου "καιτωρατί", με τις επαγγελματικές προτάσεις να πέφτουν σαν οβίδες γύρω μου κι εγώ να μην ξέρω τι να επιλέξω και να φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα κάνω ανοίγματα κι ύστερα θα καταλάβω ότι μόνο στα λόγια ήταν τα πολλά κεράσια. Έχω την ηλίθια πεποίθηση/αφέλεια ότι οι άνθρωποι είναι ειλικρινείς και συνεπείς στα λόγια τους κι έχω γεμίσει τις αποθήκες μου με μεγάλα καλάθια. Ναι φοβάμαι, αλλά δεν ήθελα να γράψω για τον φόβο, παρά τις προσκλήσεις που έλαβα. Τον ξορκίζω όταν δεν μιλάω γι' αυτόν, νομίζω.
Επιλογές κι αποφάσεις ζωής που πρέπει να πάρω κι εγώ παραμένω κολλημένη στο έδαφος. Κουάξ.

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Επειδή είμαι αστέρι!



Λοιπόν καλά μου annanoαναγνωστάκια, χθες στις 8 (!) το απόγευμα, μου τηλεφώνησαν ότι βγήκαν τα αποτελέσματα και ΠΕΡΑΣΑ!!!!!! Και μάλιστα 4η στη σειρά :))
Σας αγαπώ πολύ και σας ευχαριστώ που διαβάζατε τα άγχη, τις γκρίνιες, τις μιζέριες μου όλο το διάστημα πριν και κατά τις εξετάσεις και για όλη τη θετική ενέργεια και σκέψη που μου στείλατε. Ένα λάθος -που ακόμα μουτζώνομαι που το έκανα- πίστευα ότι θα μου κόστιζε την επιτυχία. Ίσως μου κόστισε την πρωτιά, αλλά who cares? Τα κατάφερα ο φύτουκλας.
Σμούτς!!

P.S. Και τώρα τι; Χμ...επόμενος στόχος, όσκαρ σεναρίου;

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Επειδή εκδικούμαι


Ο κόσμος νομίζει ότι θέλω να τον δείρω. Δεν ξέρω πόσο εχθρική μοιάζει  η φάτσα μου αυτή την εποχή (που από μέρα σε μέρα περιμένω τα αποτελέσματα κι αγχώνομαι), αλλά αυτή την εντύπωση πάντα την δημιουργούσα άθελά μου. 
Η αλήθεια βέβαια είναι, ότι τον τελευταίο + χρόνο έχουν ξυπνήσει οι τάσεις βίας μέσα μου (προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο όμως). Θέλω τόσο πολύ να του ρίξω κουβάδες νερού στο κεφάλι ή να του πασαλείψω το πρόσωπο με γιαουρτάκια και τούρτα, αλλά πού, με 13% ΦΠΑ!

Έτσι είμαι εγώ. Στα συναισθήματα, παρορμητική, ενθουσιώδης κι ασυγκράτητη σαν χείμαρρος. Είτε πρόκειται για φιλία είτε για έρωτα είτε για μίσος. Για όλα εν ολίγοις. Πολλές φορές οι κινήσεις μου παρεξηγούνται, λόγω του ανωτέρω ενθουσιασμού μου. 

Σκεφτόμουν λοιπόν, τι όμορφος που θα ήταν ο κόσμος και πόσο παιδικός, αν μπορούσαμε ελεύθερα να φιλάμε όποιον αγαπάμε, σε όποιο σημείο του μας καπνίσει, να μπουγελώνουμε όποιον μισούμε, να γιαουρτώνουμε όποιον μας τσαντίζει. 
Φαντάζεσαι να κυκλοφορούσαν στον δρόμο, άλλοι με κόκκινα/ροζ/καφέ φιλιά στη μούρη, στα χέρια, στην πλάτη κι άλλοι σαν βρεγμένη γάτα; Θα μπορούσες να πεις, ότι κατά κάποιον τρόπο, η εμφάνιση θα αποτελούσε δείγμα του χαρακτήρα του άλλου, οπότε θα μπορούσες πιο εύκολα να τον απορρίψεις ή να τον δεχτείς.

Υ.Γ. Εγώ πάντως, κάποια στιγμή που θα κοιμάται, θα του βάψω τα νύχια πορτοκαλί.

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

Επειδή ταβανολογώ


Συχνά αναρωτιέμαι, ποιο μυστικό και ποια κρυφή δύναμη κρύβει το ταβάνι. Το κοιτάζουμε κυρίως όταν σκεφτόμαστε, είτε την ώρα που μιλάμε είτε την ώρα που ξαπλώνουμε. Τι θα μας έλεγε άραγε, αν είχε στόμα;

Από παιδί όταν το κοίταζα, σκεφτόμουν τι ωραία που θα ήταν, αν μπορούσαμε να περπατάμε σ' αυτό. Αν η βαρύτητα λειτουργούσε και προς τα επάνω. Σκέψου, ένα σπίτι 50 τετραγωνικών, θα γινόταν αμέσως-αμέσως 100. Περισσότερα έπιπλα, περισσότερος χώρος σε ένα μόνο δωμάτιο.

Και γενικά δηλαδή, αν λειτουργούσε κι η προς τα επάνω βαρύτητα -ελεγχόμενα πάντα- θα μπορούσαμε όχι μόνο να περπατάμε στα ταβάνια, αλλά κι όσοι σαν εμένα δεν τα πάνε καλά με τη θάλασσα, να κολυμπούν στα σύννεφα. 

Κυκλοφορώ κι ονειροπολώ. Από παιδί. 
Να θυμηθώ να κόψω τα ληγμένα.

Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010

Επειδή εύχομαι


Φέτος, για πρώτη χρονιά, απολογισμό δεν έχει. Άλλαξα τις μασέλες μου, γύρισα από μόνη μου το μάγουλο και περιμένω την επόμενη σφαλιάρα. Η ευχή μου σε όλους τους annanoαναγνώστες για το 2011, είναι να πάρουμε όσο το δυνατόν πιο βολική στάση, για να μας μπει με το καλό κι ανώδυνα. 

...και καλή χρονιά! 

Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

Επειδή τάδε έφη Τάδε ΙΙΙ


- Ξέρεις γιατί μου αρέσουν τόσο πολύ οι άντρες;
- Γιατί;
- Γιατί είμαστε τόσο διαφορετικοί!
- Κι οι γυναίκες;
- Γιατί είμαστε τόσο όμοιες!