Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010

Επειδή την πατάμε



Σχεδόν κάθε βράδυ "πέφτω" στον ύπνο μου. Παλιά, έπεφτα από σκάλες. Τελευταία από γλιστερό πάτωμα. Το πρωί λοιπόν που γλίστρισα, σκεφτόμουν την μπανανόφλουδα.
Η αγαπημένη, κιτρινωπή φλούδα της μπανάνας, που όλοι κατά καιρούς αρεσκόμαστε να πατάμε. Άλλες φορές τη βλέπουμε, αλλά ενδόμυχα λαχταράμε την πτώση κι άλλες, πηγαίνοντας με το κεφάλι ψηλά, την πατάμε και τσουπ! Πάρ' τον κάτω. Και το σήκωμα, εκτός από το γεγονός ότι δεν είναι καθόλου εύκολο, συνήθως μας βρίσκει και σημαδεμένους.
Το πάτημα της μπανανόφλουδας, με τα χρόνια μειώνεται. Στις μεγαλύτερες ηλικίες δε, οι πτώσεις αποδεικνύονται πολύ επικίνδυνο άθλημα (βλ. λαϊκή ρήση: Ο γέρος ή από πέσιμο ή από ... ). 

Κατά τα λοιπά, πολύ χαίρομαι που γεννήθηκα φρουτάκι, κίτρινο, με "αν", αλλά ακίνδυνο. 
Τουλάχιστον ως προς τη φλούδα ;)

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

Επειδή αγαπώ να παίζω


Η roundel με προσ(κ)άλεσε να παίξω το παρακάτω παιχνίδι. Γενηθήτω το θέλημά της.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι οι εξής:
1. Να αναφέρεις ποιος σε προσκάλεσε.
2. Να καταγράψεις 10 πράγματα που αγαπάς.
3. Να προκαλέσεις κι εσύ με τη σειρά σου 10 ακόμη φίλους.


Πριν απαριθμήσω, να πω ότι  για 'μένα, η λέξη "αγαπώ" ταιριάζει σε έμψυχα όντα (κατά βάση ανθρώπους). Οπότε, για να μην απαριθμήσω 10 ανθρώπους που αγαπώ, θα χρησιμοποιήσω το "αγαπώ" με την έννοια του "μ' αρέσει - απολαμβάνω". Κι αυτά που απολαμβάνω πραγματικά, είναι κυρίως κάποιες μικρές, καθημερινές συνήθειες.

Αγαπώ, λοιπόν:
1. Τον πρωινό μου καφέ.
2. Να ψωνίζω στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.
3. Να δημιουργώ (από μαγειρική, μέχρι γράψιμο).
4. Να ονειρεύομαι (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
5. Να βρίσκω τα σημάδια (αφού ό,τι γίνεται, δεν γίνεται τυχαία).
6. Να κερδίζω.
7. Το φλερτ.
8. Την Άνοιξη και το Φθινόπωρο.
9. Τις μικρές κι απρόσμενες κινήσεις φροντίδας των άλλων. 
10. Τις ατέλειωτες κουβέντες με τους φίλους.


Κι άλλα έχω, αλλά θα αρκεστώ στα 10. Άντε, να προσθέσω και τη λιωμένη σοκολάτα :))


Παραδίδω τη σκυτάλη σε:
1. Adis
2. Lianiς
3. Aura
4. Άδικη Κατάρα
5. Λασπολόγο
6. stolenblood
7. Μάνο
8. Άλις
9. Masterpc
10. olvios (τον οποίο παρακαλώ να μην παρακούσει).

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

Επειδή τάδε έφη Τάδε ΙΙ


Αν δεις γυναίκα, να σκάει μύτη με αλλαγμένο μαλλί - χρώμα ή κούρεμα, να ξέρεις ότι κάτι την βασανίζει.
 

Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010

Επειδή τάδε έφη Τάδε Ι


- Ξέρεις τι ρόλο παίζουν η ευτυχία κι η χαρά στη ζωή;
- Όχι.
- Μας ξεκουράζουν. Η ζωή είναι πολύ, μα πάρα πολύ κουραστική και χρειάζονται δόσεις ευτυχίας και χαράς, για να παίρνουμε κουράγιο και να συνεχίζουμε.
- Υπάρχει ευτυχία; Κι αν δεν τη βρίσκεις;
- Τότε ζεις μια πολύ, μα πάρα πολύ κουραστική ζωή.

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Επειδή το καλοκαίρι τελείωσε...

...πάρτε ανάσα και τα κεφάλια μέσα!




Καλό μας φτηνόπορο, που λέει και μια ψυχή ;)



Υ.Γ. Και να θυμάστε: κάθε τέλος, μια νέα αρχή :)



Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

Επειδή ο καταναγκασμός δεν είναι καλό πράγμα


"Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο" τραγουδούσαν οι Πυξ Λαξ πριν χρόνια κι εμείς σαν εφήβοι, κάναμε το στίχο σημαία και πορευόμασταν. Ωριμάζοντας, κατάλαβα ότι ό,τι είναι να τσουλήσει, τσουλάει χωρίς κόπο κι ό,τι σε ζορίζει, δεν αξίζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μην έχουμε στόχους και να μην προσπαθούμε για το καλύτερο. Αλλά κι η προσπάθεια πρέπει να έχει όρια. Γι' αυτή τη σκέψη, βρήκα μια υπέροχη ιστορία στο βιβλίο που διαβάζω - το οποίο και συνιστώ ανεπιφύλακτα- "Να σου πω μια ιστορία", του Χόρχε Μπουκάι.


Ένας άντρας μπαίνει σ' ένα κατάστημα υποδημάτων κι ένας ευγενικός υπάλληλος τον πλησιάζει.
"Τι θα θέλατε, παρακαλώ;"
"Θα ήθελα ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια, σαν εκείνα στη βιτρίνα."
"Βεβαίως. Τι νούμερο φοράτε; Για να δω...Σαράντα ένα;"
"Όχι. Θέλω τριάντα εννιά παρακαλώ."
"Συγγνώμη κύριε. Πάνε είκοσι χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά. Το νούμερό σας μάλλον είναι σαράντα ένα ή σαράντα. Αποκλείεται να είναι τριάντα εννιά."
"Το τριάντα εννιά, παρακαλώ."
"Συγγνώμη πάλι, αλλά επιτρέψτε μου να σας μετρήσω το πόδι."
"Μετρήστε όσο θέλετε, όμως, εγώ θέλω ένα ζευγάρι παπούτσια νούμερο τριάντα εννιά."
Ο πωλητής βγάζει ένα περίεργο εργαλείο για τη μέτρηση του ποδιού και με ικανοποίηση δηλώνει:
"Βλέπετε; Όπως σας το έλεγα: σαράντα ένα!"
"Δε μου λέτε, εσείς θα πληρώσετε τα παπούτσια ή εγώ;"
"Εσείς."
"Λοιπόν, τότε μπορείτε να μου φέρετε το τριάντα εννιά νούμερο, σας παρακαλώ;"
Ο πωλητής, έκπληκτος αλλά συμβιβασμένος, πάει να φέρει το νούμερο τριάντα εννιά. Στο δρόμο καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Τα παπούτσια μάλλον δεν είναι για τον ίδιον, θα θέλει να τα κάνει δώρο.
"Ορίστε κύριε, μαύρο χρώμα, τριάντα εννιά νούμερο."
"Μου δίνετε το κόκαλο;"
"Μα, θα τα φορέσετε;"
"Φυσικά."
"Είναι για εσάς;"
"Ναι, για μένα είναι. Μου δίνετε το κόκαλο;"
Το κόκαλο είναι απαραίτητο για να καταφέρει να χώσει το πόδι του μέσα σ' εκείνο το παπούτσι. Ύστερα από πολλή προσπάθεια και γελοίες στάσεις, ο πελάτης καταφέρνει να χώσει τα πόδια του στα παπούτσια.
Με μορφασμούς πόνου κάνει μερικά βήματα πάνω στο χαλί, με αυξανόμενη δυσκολία.
"Ωραία. Θα τα πάρω."
Ο πωλητής και μόνο που σκέφτεται τα δάχτυλα του πελάτη στριμωγμένα μέσα στο τριάντα εννιά νούμερο, νιώθει να πονάνε τα δικά του πόδια.
"Να σας τα τυλίξω;"
"Όχι ευχαριστώ. Θα τα φορέσω."
Ο πελάτης βγαίνει από το κατάστημα και περπατάει, όπως - όπως, τα τρία οικοδομικά τετράγωνα ως τη δουλειά του. Είναι ταμίας σε μια τράπεζα.
Στις τέσσερις το απόγευμα, ύστερα από έξι ώρες και βάλε όρθιος μέσα σ' εκείνα τα παπούτσια, το πρόσωπό του είναι παραμορφωμένο, τα μάτια του κατακόκκινα και τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια του.
Ο συνάδελφός του στο διπλανό ταμείο τον παρακολουθεί όλο το απόγευμα και ανησυχεί.
"Μα τι έχεις; Δεν αισθάνεσαι καλά;"
"Μην ανησυχείς, είναι τα παπούτσια."
"Τι συμβαίνει με τα παπούτσια;"
"Με σφίγγουν."
"Γιατί; Βράχηκαν;"
"Όχι, είναι δυο νούμερα μικρότερα απ' αυτά που φοράω."
"Ποιανού είναι;"
"Δικά μου."
"Δεν σε καταλαβαίνω. Δεν σε πονάνε τα πόδια;"
"Μ' έχουν πεθανει στον πόνο."
"Τότε;"
"Θα σου εξηγήσω" λέει, ξεροκαταπίνοντας. "Εγώ στη ζωή μου δεν έχω μεγάλες απολαύσεις. Στην πραγματικότητα, τον τελευταίο καιρό, οι ευχάριστες στιγμές μου είναι ελάχιστες."
"Και λοιπόν;"
"Μ' αυτά τα παπούτσια υποφέρω. Πονάω φριχτά, είναι αλήθεια...Όμως, σε λίγες ώρες, όταν θα φτάσω στο σπίτι μου και θα τα βγάλω...Φαντάζεσαι τι ηδονή θα νιώσω; Απόλαυση αδερφέ μου, απόλαυση!"

Ο Μπουκάι κλείνει το κεφάλαιο, ως εξής:

" Το ζόρι κράτα το για...τη δυσκοιλιότητα."

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

Επειδή ου γαρ οίδασι τί ποιούσι


Ε λοιπόν αναρωτιέμαι. Έφυγα για 2 μέρες κι όσοι γνώρισα στο ταξίδι με πέρασαν για εξομολόγο. Όχι ότι μου λείπει αυτή η έμφυτη αγιοσύνη, αλλά κατέληξα στο ότι ή ο Άνθρωπος νιώθει πολύ μόνος κι έχει ανάγκη να μοιράζεται -ακόμη και με ξένους ή είναι τρομερά εγωιστής. Άκουσα αρκετές ιστορίες κι η μόνη ερώτηση που μου τέθηκε -ανεξαρτήτως φύλου(;)- ήταν "τι ζώδιο είσαι;". Ταύρος με Λιοντάρι για να προλάβω όποιο ζωντόβολο θέλει να ρωτήσει το ίδιο.
Μέχρι κι ένα 5χρονο κοριτσάκι στο καράβι της επιστροφής, με πλησίασε και με ύφος δώδεκα καρδιναλίων μου δήλωσε: "Εμείς πήραμε ένα πουλάκι".
"Κι εγώ πήρα ένα πουλάκι. Το γνωστό και μη εξαιρεταίο" ήθελα να απαντήσω, αλλά αρκέστηκα στο "Μπράβο" γιατί και το τι ζώδιο είμαι να της αποκάλυπτα, δε νομίζω ότι θα καταλάβαινε. Εξάλλου έχει όλη τη ζωή μπροστά της, να πάρει το γνωστό πουλάκι με το κιλό.
Επανέρχομαι και λέω λοιπόν, ότι τελευταία ακόμα κι οι φίλοι μου, θέλουν να μιλάνε μόνο για τον εαυτό τους και τα προβλήματά τους (ε καλά όχι κι όλοι) κι εγώ έχω περάσει ώρες ατελείωτες, κουνώντας το κεφάλι και γνέφοντας "ναι" κι "όχι". Κι ας είναι η δική μου ζωή τώρα, ένα καζάνι που βράζει.

Για πείτε, γιατί συμβαίνει αυτό; Μοναξιά ή εγωισμός;